18-гадовая механізатарка Марыя Грушэцкая на абласных «Дажынках» у Браславе ўзнагароджана персанальным трактарам
Марыя ГРУШЭЦКАЯ — дзяўчына не з рабкіх. З дзяцінства праяўляла цікавасць да тэхнікі, менавіта таму пасля 9-га класа паступіла ў Коханавіцкі ліцэй. Вывучылася на трактарыста-машыніста-экскаватаршчыка чацвёртага разраду і кіроўцу катэгорыі «С». Адзіная дзяўчына-механізатар у раёне на мінулых абласных «Дажынках» узнагароджана персанальным трактарам МТЗ-82. Марыя прыступіла да працы механізатара ў ААТ «Камсамольская праўда» ў аграгарадку Варанцэвічы Талачынскага раёна, стараецца і атрымлівае добрыя водгукі ад кіраўніцтва.
ЧАМУ дзевяцікласніцу пацягнула да тэхнікі? Магчыма, гэта сямейнае. Механізатарам у гэтай жа гаспадарцы працуюць яе дзядуля, брат і тата Сяргей, які саджаў дачку змалку да сябе ў кабіну і паказваў, як працуюць такія махіны.
— Спачатку з бацькам проста каталася, а ў 5-м класе ўжо і сама магла кіраваць трактарам. Разам хадзілі ў полі, дапамагала ва ўборцы ўраджаю, — тлумачыць свой невыпадковы прафесійны выбар Марыя.
У ліцэі тры гады вывучала механічныя прылады. На другім і трэцім курсах вытворчую практыку праходзіла ў родных Варанцэвічах, сюды ж па мэтавым дагаворы вярнулася адпрацоўваць. Разам з ёй, атрымаўшы прафесію, прыехалі маладыя калегі, з якімі Марыя вучылася не толькі ў ліцэі, але і ў школе. Да таго, што ў групе з 22 чалавек, акрамя яе, усе хлапчукі, прывыкла хутка. Прымалі як сваю. З хлопцамі, кажа, прасцей: неканфліктныя, простыя, а яшчэ паважалі, аберагалі аднакурсніцу — як-ніяк у калектыве адзіная дзяўчына.
Да свайго аграгарадка Марыя прыкіпела душой. Тут утульна, няшматлюдна. Праўда, шкада, што зачынілі школу, застаўся толькі дзіцячы сад. Працуе сельскі клуб, але маладая трактарыстка туды ходзіць нячаста. Усё больш клапоціцца дома па гаспадарцы, яна ў сям'і вялікая, трэба час, каб упраўляцца. Сярод улюбёнцаў — коні Кузя і Люся.
— Кабыла яшчэ маладая, запрэжам толькі зімой. Ведаеце, абажаю катацца верхам. Навучылася сама. Конік быў у дзядулі, на ім і трэніравалася.
— Не баіцеся ўпасці без амуніцыі? — цікавімся ў наездніцы.
— Яе надзяваю рэдка. Чаго баяцца? Конікі мяне слухаюцца. Калі трэба — зкачуць хутка, не — павольней.
Марыя намерылася паступіць у Горацкую сельгасакадэмію на агранома, рыхтуецца да ўнутраных экзаменаў. У ліцэі ставіла перад сабой задачу атрымаць правы на легкавы аўтамабіль:
— Цяпер умею кіраваць практычна ўсімі відамі тэхнікі, няма такіх, з якімі даводзілася б складана. Засталося асвоіць фуру. Ведаеце, неяк нават разважала стаць дальнабойшчыкам. З любімага сродку перамяшчэння — матацыкл, па драйве не параўнаецца з аўтамабілем. Пакуль ёсць ІЖ, але мару аб «Хондзе». Праўда, для гэтай мадэлі трэба падзапасіцца грошай.
Дзяўчына майстэрску кіруе камбайнам, два сезоны на ім убірала збожжа і рапс. Спачатку працавала ў экіпажы з братам, потым з дзядзькам. Азам ваджэння таксама навучылі ў ліцэі. Дарэчы, Марыя не толькі водзіць, але і разбіраецца ў рамонце. Калі нешта не разумее, адразу звяртаецца да бацькі.
— Вядома, персанальны трактар, які атрымала на «Дажынках», дадае адказнасці. Правы на памылку няма. Трэба даказаць, што ўручылі яго не дарма, — разважае механізатар. — Усё, што мне даручана, стараюся рабіць у тэрмін, не паспяваю — магу і затрымацца на працы. Галоўнае — апраўдаць давер. Хачу паказаць усё, на што здольная.
Дырэктар ААТ «Камсамольская праўда» Сяргей ЛІСОВ:
— Марыя пайшла па слядах бацькі, — Сяргей Грушэцкі заняты на «Амкадоры». Атрадна, што адзіная ў раёне дзяўчына-механізатар абгрунтавалася менавіта ў нас. Сёлета прынялі пяць маладых спецыялістаў: бухгалтара, агранома і трох механізатараў. Усім, хто мае патрэбу, прадастаўляем інтэрнат, дадатковымі выплатамі, крэдытамі спрыяем, каб хлопцы адчувалі сябе ў аграгарадку камфортна. Марыя мясцовая — з Варанцэвічаў, і, вядома, мы падтрымаем, калі яна прысвеціць сваю працоўную дзейнасць «Камсамольскай праўдзе». Персанальны трактар, якім узнагароджана, знаходзіцца ў уласнасці гаспадаркі, але замацаваны менавіта за ёй.
ЧАМУ дзевяцікласніцу пацягнула да тэхнікі? Магчыма, гэта сямейнае. Механізатарам у гэтай жа гаспадарцы працуюць яе дзядуля, брат і тата Сяргей, які саджаў дачку змалку да сябе ў кабіну і паказваў, як працуюць такія махіны.
— Спачатку з бацькам проста каталася, а ў 5-м класе ўжо і сама магла кіраваць трактарам. Разам хадзілі ў полі, дапамагала ва ўборцы ўраджаю, — тлумачыць свой невыпадковы прафесійны выбар Марыя.
У ліцэі тры гады вывучала механічныя прылады. На другім і трэцім курсах вытворчую практыку праходзіла ў родных Варанцэвічах, сюды ж па мэтавым дагаворы вярнулася адпрацоўваць. Разам з ёй, атрымаўшы прафесію, прыехалі маладыя калегі, з якімі Марыя вучылася не толькі ў ліцэі, але і ў школе. Да таго, што ў групе з 22 чалавек, акрамя яе, усе хлапчукі, прывыкла хутка. Прымалі як сваю. З хлопцамі, кажа, прасцей: неканфліктныя, простыя, а яшчэ паважалі, аберагалі аднакурсніцу — як-ніяк у калектыве адзіная дзяўчына.
Да свайго аграгарадка Марыя прыкіпела душой. Тут утульна, няшматлюдна. Праўда, шкада, што зачынілі школу, застаўся толькі дзіцячы сад. Працуе сельскі клуб, але маладая трактарыстка туды ходзіць нячаста. Усё больш клапоціцца дома па гаспадарцы, яна ў сям'і вялікая, трэба час, каб упраўляцца. Сярод улюбёнцаў — коні Кузя і Люся.
— Кабыла яшчэ маладая, запрэжам толькі зімой. Ведаеце, абажаю катацца верхам. Навучылася сама. Конік быў у дзядулі, на ім і трэніравалася.
— Не баіцеся ўпасці без амуніцыі? — цікавімся ў наездніцы.
— Яе надзяваю рэдка. Чаго баяцца? Конікі мяне слухаюцца. Калі трэба — зкачуць хутка, не — павольней.
Марыя намерылася паступіць у Горацкую сельгасакадэмію на агранома, рыхтуецца да ўнутраных экзаменаў. У ліцэі ставіла перад сабой задачу атрымаць правы на легкавы аўтамабіль:
— Цяпер умею кіраваць практычна ўсімі відамі тэхнікі, няма такіх, з якімі даводзілася б складана. Засталося асвоіць фуру. Ведаеце, неяк нават разважала стаць дальнабойшчыкам. З любімага сродку перамяшчэння — матацыкл, па драйве не параўнаецца з аўтамабілем. Пакуль ёсць ІЖ, але мару аб «Хондзе». Праўда, для гэтай мадэлі трэба падзапасіцца грошай.
Дзяўчына майстэрску кіруе камбайнам, два сезоны на ім убірала збожжа і рапс. Спачатку працавала ў экіпажы з братам, потым з дзядзькам. Азам ваджэння таксама навучылі ў ліцэі. Дарэчы, Марыя не толькі водзіць, але і разбіраецца ў рамонце. Калі нешта не разумее, адразу звяртаецца да бацькі.
— Вядома, персанальны трактар, які атрымала на «Дажынках», дадае адказнасці. Правы на памылку няма. Трэба даказаць, што ўручылі яго не дарма, — разважае механізатар. — Усё, што мне даручана, стараюся рабіць у тэрмін, не паспяваю — магу і затрымацца на працы. Галоўнае — апраўдаць давер. Хачу паказаць усё, на што здольная.
КАМЕНТАРЫЙ
Дырэктар ААТ «Камсамольская праўда» Сяргей ЛІСОВ:
— Марыя пайшла па слядах бацькі, — Сяргей Грушэцкі заняты на «Амкадоры». Атрадна, што адзіная ў раёне дзяўчына-механізатар абгрунтавалася менавіта ў нас. Сёлета прынялі пяць маладых спецыялістаў: бухгалтара, агранома і трох механізатараў. Усім, хто мае патрэбу, прадастаўляем інтэрнат, дадатковымі выплатамі, крэдытамі спрыяем, каб хлопцы адчувалі сябе ў аграгарадку камфортна. Марыя мясцовая — з Варанцэвічаў, і, вядома, мы падтрымаем, калі яна прысвеціць сваю працоўную дзейнасць «Камсамольскай праўдзе». Персанальны трактар, якім узнагароджана, знаходзіцца ў уласнасці гаспадаркі, але замацаваны менавіта за ёй.