25 жыхарак Віцебскай вобласці сталі лаўрэатамі абласной прэміі імя З.Тусналобывай-Марчанка, яшчэ 5 атрымалі ордэн Маці

Урачысты прыём з узнагароджаннем маці-гераінь адбыўся сёння ў аблвыканкаме.

Мацярынская праца традыцыйна адзначаецца высокай дзяржаўнай узнагародай - ордэнам Маці. Сёлета яго ўдастоены 19 беларусак, з іх 5 - жыхаркі Віцебскага рэгіёну: Алена Ізафатава, Анжаліка Пахваленка і Анжэла Максіменка з Віцебска, Таццяна Ефрэменка з Аршанскага і Марына Васільева з Пастаўскага раёнаў. Але з году ў год на ўрачыстым прыёме ў аблвыканкаме ў Дзень маці ўшаноўваюць яшчэ і жанчын, якія, ідучы прыкладам знакамітай зямлячкі Зінаіды Тусналобывай-Марчанкі, здзяйсняюць асаблівы подзвіг - выхоўваюць не толькі сваіх, але і прыёмных дзяцей, дзяцей-інвалідаў. Віцебская вобласць - адзіная, дзе ёсць падобная прэмія. З моманту заснавання яе ўдастоены 384 чалавекі.

Сярод узнагароджаных на прыёме сёння былі і дзве маці нашых параалімпійцаў. Пенсіянерка з Полацкага раёна Валянціна Праневіч - мама "залатога" фехтавальшчыка-калясачніка, які прынёс Беларусі перамогу на Паралімпійскіх гульнях-2016. Валянціна разам з мужам выхоўвала дваіх сыноў, але адзін з іх - Андрэй - у 10-гадовым узросце атрымаў траўму пазваночніка. Бацькі зрабілі ўсё, каб дзіця не замкнулася ў сабе, змянілі гарадскую кватэру на дом у сельскай мясцовасці, а сама Валянціна пакінула працу швачкі і на 20 гадоў цалкам прысвяціла сябе сыну, не забываючы і пра малодшае дзіця. Прэміі ўдастоена і Наталля Зудзілава з Наваполацка, чые сын Рыгор і дачка Анастасія ўдзельнічалі ў складзе зборнай Беларусі па плаванні на Паралімпійскіх гульнях-2016. Усяго ў сям'і Зудзілавых чацвёра дзяцей. "Сёння мы па-сапраўднаму адчулі гэтае свята, - сказала ў адказным слове ад імя ўсіх прысутных мам Наталля Зудзілава. - Спаўна адчулі клопат і цяпло з боку дзяржавы, мясцовых улад, усвядомілі важнасць сваёй ролі ў жыцці грамадства. І нашых, дзяцей, вядома, таксама. Дзякуй за гэта!" У кожнай з прысутных мам свая доля, свой характар, прыёмы выхавання. Але ўсе яны сыходзяцца на тым, што галоўнае жаночае шчасце - у дзецях. Напрыклад, Людміла

Шыліна з Оршы адна выхоўвае дваіх родных і пяцёра прыёмных дзяцей. Яшчэ адну, старэйшую прыёмную дачку ўжо выпусціла ў дарослае жыццё. Менавіта дзеля гэтай дзяўчынкі Людміла ў свой час прыняла няпростае рашэнне развесціся з мужам, які не захацеў удзельнічаць у выхаванні. Пазней жанчына змагла вывучыцца на алігафрэнапедагога і набытыя веды выкарыстала, каб дапамагчы двум прыёмным дзецям з парушэннем мовы. Цяпер яны вучацца нараўне з аднагодкамі. "Кожнае з дзяцей было маім усвядомленым рашэннем. Гэта не шкадаванне. Гэта радасць. Шмат хто жыве дзеля будучыні, а насамрэч час сыходзіць. Таму час для шчасця ёсць толькі тут і цяпер. З гэтай думкай я прачынаюся і цешуся кожным днём", - падзялілася сваёй мудрасцю Людміла Шыліна. Яшчэ адзін лаўрэат прэміі, а таксама ўладальніца ордэна Маці 2008 года Леакадзія Аляксеенка з Расонскага раёна прызналася, што ўсе цяжкасці шматдзетнай сям'ёй пераадольваюцца лягчэй, калі ўсе адзіныя і дружныя. "У нас ёсць гаспадарка, мы ўсе разам працуем. Калі да 6 гадоў дзеці дапамагалі толькі па жаданні, то потым у кожнага з'яўляліся абавязкі. Без выхавання і працы ў вялікай сям'і ніяк нельга", - упэўнена жанчына.

"Ордэнаносная" мама гэтага года і настаўніца гісторыі па сумяшчальніцтве Таццяна Ефрэменка з Аршанскага раёна лічыць, што жанчына, нават выхоўваючы пяцёра дзяцей, павінна мець яшчэ і сваю прафесію, рэалізоўваць сябе ў ёй, працаваць хаця б на паў стаўкі, каб адчуваць сябе патрэбнай не толькі ў сям'і. "Гэта не так ужо і цяжка, асабліва калі муж падтрымлівае, а дзеці прывучаны дапамагаць па хаце і адзін аднаму. Самае галоўнае - жаданне самой жанчыны ўсё паспець і правільнае выхаванне. З дзецьмі трэба больш мець зносіны, знаходзіць "ключык" да кожнага", - упэўнена Таццяна Ефрэменка.

А яе "калега" Алена Ізафатава з Віцебска дадала, што дзеці абавязкова павінны бачыць станоўчы прыклад бацькоў. "Гэта значыць, у першую чаргу мы павінны выхоўваць і кантраляваць сябе саміх, а дзеці паўтораць за намі. Я лічу, што ў мянешчаслівая сям'я. Дочкам і сынам заўсёды кажу: дзеці - гэта крылы, чым іх больш, тым вышэй палёт бацькоў. А любоў - гэта покрыва любой маці. Багародзіца распасцёрла свой покрыва над усімі людзьмі, а маці - над сваімі дзецьмі", - заключыла Алена Ізафатава.

Кацярына Князева. Фота Аляксандра Хітрова – БЕЛТА.