Аляксандр Хрыстафораў: «Для эфектыўнай працы створаны ўсе ўмовы»
Даведка «ВВ»: Аляксандр Мікалаевіч Хрыстафораў нарадзіўся 9 лютага 1958 года ў Віцебску. Скончыў Віцебскі ветэрынарны інстытут, Міжнародную акадэмію інфармацыйных тэхналогій, Расійскую акадэмію дзяржаўнай службы пры Прэзідэнце РФ (г. Масква).
Падпалкоўнік запасу танкавых войскаў. З 1983 па 1995 гады працаваў у сельскай гаспадарцы Віцебскай вобласці. З 1995-га працаваў у Маскве намеснікам генеральнага дырэктара СВ «Вега-777», з'яўляўся памочнікам старшыні фракцыі ЛДПР Уладзіміра Жырыноўскага.
Праз год стаў намеснікам губернатара Пскоўскай вобласці, членам урадавай камісіі РФ па справах суайчыннікаў за мяжой.
Быў намеснікам старшыні Пскоўскага абласнога Збору дэпутатаў, саветнікам па пытаннях рэгіянальнай палітыкі Выканаўчага сакратарыята СНД. З кастрычніка 2010 года працаваў на пасадзе галоўнага саветніка старшыні Віцебскага аблвыканкама.
З лютага 2011-га ўзначальвае камітэт па працы, занятасці і сацыяльнай абароне аблвыканкама. Кіраўнік Віцебскага абласнога аддзялення Федэрацыі лыжных гонак Рэспублікі Беларусь.
У спісе — узнагароды за добрасумленную працу, шматгадовую і эфектыўную працу ў органах дзяржаўнага кіравання Расійскай Федэрацыі, а таксама ганаровыя граматы і падзякі Віцебскага аблвыканкама і абласнога Савета дэпутатаў, Міністэрства працы і сацыяльнай абароны Рэспублікі Беларусь. Быў удастоены ганаровага звання «Чалавек года Віцебшчыны — 2013». У 2014 годзе ўзнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі», у 2016-м у адпаведнасці з Указам Найсвяцейшага Патрыярха Маскоўскага і ўсяе Русі Кірыла — медалём «У памяць 1000-годдзя перайменавання роўнаапостальнага вялікага князя Уладзіміра».
– Аляксандр Мікалаевіч, вы ўзначальваеце камітэт па працы, занятасці і сацыяльнай абароне Віцебскага аблвыканкама, які па выніках працы за 2014 – 2017 гады пастаянна прызнаецца лепшым у краіне. Акрамя гэтага вы намеснік старшыні абласнога Савета дэпутатаў, уладальнік розных узнагарод. Гэта ўсё паказчыкі поспеху. Ці даводзілася чымсьці ахвяраваць дзеля яго?
– Не, нічым не ахвяраваў. А за тыя функцыянальныя абавязкі, якія выконваю, як і ўсе, атрымліваю зарплату. Для эфектыўнай працы чыноўніка ў Віцебскай вобласці створаны ўсе ўмовы.
– Якія пераўтварэнні з прыходам на пасаду кіраўніка камітэта даліся асабліва цяжка і чым ганарыцеся сёння?
– Кожны чыноўнік, уступаючы на пасаду, разлічвае працаваць лепш, чым яго папярэднік. Тым больш, як правіла, ад вышэйстаячага кіраўніцтва ёсць указанні звярнуць увагу на нейкія напрамкі. І ў маім выпадку пры прызначэнні былі настаўленні і ад губернатара, і ад міністра сацыяльнай абароны, але гэта не значыць, на мой погляд, што камітэт працаваў неефектыўна. Маючы вопыт і падтрымку вышэйстаячых інстанцый, пачынаць было камфортна.
Функцыі камітэта шматгранныя: сацыяльна-працоўныя адносіны і заработная плата, эфектыўная занятасць, ахова працы і ўмовы працы, сацыяльнае абслугоўванне і сацыяльнае забеспячэнне пэўных катэгорый грамадзян, налічэнне, пераразлікі і выплаты пенсій. Мы накіравалі дзейнасць на тое, каб метадычна павышаць узровень жыцця нашых грамадзян: рабочых і служачых, пенсіянераў і інвалідаў і іншых катэгорый.
Лічу, што мы эфектыўна скарысталіся паўнамоцтвамі, дадзенымі дзяржавай, і гэта годна ацэнена вышэйстаячымі інстанцыямі: на працягу апошніх некалькіх гадоў наш камітэт займае лідзіруючае месца ў рэспубліканскім спаборніцтве галіновага міністэрства. Усе ацэнкі, у тым ліку і добрыя, умоўныя, але ўсё ж такі гэта мае значэнне.
Па ходзе працы не абышлося без абнаўлення кадраў у асноўным за кошт прыцягнення спецыялістаў з раёнаў. Тым, хто лічыў сябе незаменным, было ўказана на іх месца.
– Што больш за ўсё цэніце ў сваіх кадрах?
– Кампетэнтнасць і асабістую адданасць сістэме Міністэрства працы і сацыяльнай абароны.
– Якімі асабістымі якасцямі павінен валодаць дэпутат?
– Ён павінен быць кампетэнтным і прагматычным, у нейкай ступені ўплывовым чалавекам, які праявіў сябе ў сваёй асноўнай дзейнасці. І абавязкова патрыётам. Вельмі добра, калі будзе яшчэ і вернікам.
Акрамя таго, важна ўзаемадзеянне з выканаўчай уладай выбарчага акругі. У маім выпадку тыя напрамкі, якім кіраўніцтва Дубровенскага раёна надае асаблівую ўвагу, даказваюць сваю эфектыўнасць. Таму на ўсіх узроўнях я спрыяю іх далейшаму развіццю. Гэта вельмі складаная штодзённая і сістэмная праца, поспех якой залежыць толькі ад сумеснымі дзеяннямі кіраўнікоў раёна, вобласці, дэпутатаў усіх узроўняў.
Забеспячэнне бяспекі і павелічэнне даходнай часткі бюджэту – гэта галоўныя мэты любой улады.
– Што трэба зрабіць у бліжэйшыя гады, каб палепшыць жыццё жыхароў Віцебшчыны?
– Каб эканоміка вобласці стала больш эфектыўнай, ідуць сур'ёзныя пераўтварэнні ва ўпраўленні, сельскай гаспадарцы (асабліва ў частцы інтэграцыйных структур), у прамысловасці, сістэме райпотребсоюза, адукацыі, гандлі і па іншых напрамках. Таму нам зараз неабходна па-новаму ўсвядоміць нашы магчымасці, якія існуюць у сістэме ў цэлым. Як і тое, што разлічваць давядзецца толькі на сябе.
Сітуацыя патрабуе больш сістэмных і адказных падыходаў. Мы кожны дзень прымаем рашэнні, ад якіх залежаць лёсы нашых грамадзян. Многія пенсіянеры, інваліды, малазабяспечаныя сем'і спадзяюцца толькі на дапамогу дзяржавы, і яны павінны быць упэўнены, што атрымаюць яе своечасова.
– Ці ёсць у вас нейкі дэвіз па жыцці?
– Мне заўсёды падабалася выказванне Андрэя Грамыкі: лепш не зрабіць сто патрэбных спраў, чым зрабіць адну непатрэбную. Гэта нармальная пазіцыя. Тым больш што я ўпэўнены: у жыцці ў кожнага будзе не так, як мы хочам, а так, як Бог дасць.
– А вы веруючы чалавек?
– Так.
– Якое месца на зямлі вам мілей за ўсё?
– Я, мае бацька, дзед і іншыя сваякі нарадзіліся ў Віцебску. Тут я вучыўся, працаваў, жыву. Здавалася б, лепшае месца на зямлі павінна быць тут. Але для мяне гэта тэрыторыя Пскова-Пячэрскага манастыра. Там мне вельмі камфортна. Гэта неверагодна чыстае месца ва ўсіх адносінах!
– Які самы шчаслівы дзень у вашым жыцці?
– Жыццё чамусьці ідзе вельмі хутка. Такое ўражанне, што ёй з намі нецікава. Таму самы шчаслівы дзень жыцця – гэта сённяшні. Разумееце, учора ўжо няма, а заўтра можа і не быць. Многія (ды і я ў маладосці) настолькі турбуюцца аб сваіх даходах і кар'еры, аб сваёй будучыні, што забываюць аб сапраўдным, г. зн. жывуць так, быццам яны неўміручыя, а калі паміраюць, аказваецца, што і не жылі.
– Як праводзіце вольны час? Дача, грыбы, паляванне, рыбалка?
– Я ніколі нічым папулярным не захапляўся. Рыбу не лавіў (толькі ем), на паляванне не хадзіў, у шашкі, шахматы, даміно, лота, казіно і што там яшчэ – ніколі не гуляў. Умерана займаюся спортам, гэта бег на доўгія дыстанцыі і лыжныя гонкі. Мне ўжо даволі шмат гадоў, але я павінен быць у добрай фізічнай форме. Пакуль гэта ўдаецца. У астатні вольны час, як і многія мужчыны, люблю паляжаць на канапе і паглядзець тэлевізар.
– Аляксандр Мікалаевіч, як вы збіраецеся адзначыць юбілей і як наогул ставіцеся да святкавання дзён нараджэння?
– Да 49-годдзя я адзначаў іх досыць сціпла. Некалькі дзён нараджэння правёў у замежных камандзіроўках. Напрыклад, запомнілася, калі ў гэты дзень я апынуўся на Кубе. Працоўную групу ўзначальваў я, але ў якасці «цяжкай артылерыі» з намі быў Андрэй Брэжнеў (унук Леаніда Ільіча) – іх дынастыю на Кубе вельмі паважалі, таму быў узрушаючы прыём. Рауль Кастра падарыў мне статуэтку з надпісам і паштоўку. Два іншыя дні нараджэння правёў на аперацыйным стале.
На маім 49-годдзі прысутнічалі Уладзімір Жырыноўскі і чатыры дэпутаты Дзярждумы Расіі. Але ў цэлым пышна не адзначаў: збярэшся дома – і ўсё. З 1996 па 2010 гады працаваў у Расіі, а сям'я знаходзілася ў Віцебску. Таму быць дома ў гэты дзень было першачарговым. У цяперашні час дзень нараджэння адзначаю прыстойна: сваякі і сябры, у тым ліку з Расіі, звычайна гэта чалавек 18 – 30. Як і ўсе, люблю атрымліваць падарункі і слухаць добрыя словы ў свой адрас, няхай нават гэта і падלiзванне.
– Дзякуй за гутарку!
"Віцебскія весці". Фота газеты "Віцьбічы".