Батутыст з Віцебска намінаваны на званне "Спартсмен года"
Імя віцябляніна Уладзіслава Ганчарова сёлета апынулася ў ліку ўдзельнікаў адкрытага публічнага галасавання «Трыумф. Героям спорту 2014» у намінацыі «Спартсмен года». Стыхія Уладзіслава — скачкі на батуце, у гэтай дысцыпліне ён заваяваў бронзавы медаль на чэмпіянаце свету 2014 года і залаты медаль на чэмпіянаце Еўропы ў індывідуальных скачках. Нядаўна карэспандэнт "Віцебскіх вестак" сустрэлася з вядомым беларускім батутыстам.
— Уладзіслаў, чаму ты выбраў для сябе менавіта гэты від спорту?
— З гімнастыкай, куды мяне першапачаткова вызначылі бацькі, не склалася. І тут якраз у школу прыйшла Вольга Власава, цяперашні мой трэнер, набіраць групу ахвотных заняцца скачкамі на батуце. Паспрабаваў, спадабалася, і вось ужо больш за 10 гадоў гэтым займаюся.
— Калі прыйшлі першыя поспехі?
— Даволі хутка. Выступаючы ў юнацкім разрадзе, пачаў з 4-га месца. Потым выйшаў на міжнародны ўзровень. Занятасць была такая, што з трэнерам я знаходзіўся больш, чым з бацькамі. Праўда, і цяпер таксама, таму што цяпер я вучуся на дзённым аддзяленні сталічнай спартыўнай ВНУ, жыву і трэніруюся ў Мінску. Акрамя таго, працую спартсменам-інструктарам нацыянальнай каманды.
— Ці наведвалі цябе думкі сысці з вялікага спорту?
— Хутчэй не, чым так. Але тым не менш складаныя псіхалагічныя моманты ўзнікалі. Напрыклад, калі накшталт разумееш, як трэба выканаць той ці іншы элемент, але ён не атрымліваецца. Раз, другі, трэці, і ствараецца ўражанне, што ўсё безнадзейна. Або гэты элемент ніяк не ўдаецца дадаць у звязку — не можаш ты з яго выйсці правільна і працягнуць кампазіцыю. Тады на дапамогу прыходзіць трэнер, а калі трэба, нават псіхолаг, які абавязкова ёсць у складзе каманды. Пасля працы са спецыялістамі працягваеш адточваць рухі, і ўсё атрымліваецца. Толькі да гэтага трэба імкнуцца. Дарэчы, на зборах спартсмены праходзяць псіхатэсты, на падставе якіх аналізуецца ўнутраны стан спартсмена, яго гатоўнасць да маючых адбыцца мерапрыемстваў. Так што важна не толькі выдатнае здароўе.
— Гледзячы на піруэты, якія ты дэманструеш, здаецца, што гэта дадзена не кожнаму. Якімі якасцямі павінен валодаць дзіця, каб займацца скачкамі на батуце?
— Па-першае, неабходна жаданне — з яго ўсё пачынаецца. Затым добра развіты вестыбулярны апарат, таму што без гэтага арыентавацца ў палёце немагчыма. На ўзроўні падсвядомасці трэба адрозніваць двайное, трайное сальта, розныя вінты, інакш будзеш проста скакаць у сваё задавальненне. Трэба адчуваць цела і кантраляваць кожны рух. У кагосьці гэтае ўсведамленне з'яўляецца літаральна з першай трэніроўкі. У любым выпадку спрабаваць адразу зрабіць сальта не варта.
— Гэта траўманебяспечны від спорту?
— Як і любы іншы. Трэба быць максімальна сабраным. Акрамя таго, на страхоўцы стаіць дасведчаны трэнер. Самае выступленне займае лічаныя хвіліны, а трэніроўкі доўжацца гадзінамі. Першапачаткова адпрацоўваецца кожны элемент паасобку, а потым усё ў комплексе, пакуль не будзе аўтаматызму ў рухах. Важна аналізаваць дапушчаныя памылкі. У сярэднім на выкананне аднаго элемента павінна быць затрачана 2 секунды. Камбінацыю з 10 складнікаў трэба выканаць за 20. Але ўсё прыходзіць з вопытам.
— Як лічыш, ці ёсць у цябе шанец стаць спартсменам года?
— Гэта вырашыць галасаванне.
— Якім бачыцца будучыня беларускага батута?
— Падрастаючае пакаленне актыўна цікавіцца гэтым відам спорту, працуюць дасведчаныя трэнеры, дастаткова пляцовак для трэніровак. Як від спорту скачкі на батуце былі ўключаны ў праграму Алімпійскіх гульняў адносна нядаўна. У нас пакуль не было залатых медалёў. Але абавязкова будуць.
— Поспехаў табе і лёгкіх спартыўных стартаў!
Напамінаем, што да 31 студзеня любы заўзятар зможа аддаць голас за свайго куміра. Гэта можна зрабіць у Інтэрнэце на спецыяльнай старонцы конкурсу http://www.triumph.by
Таццяна Серабракова, "Віцебскія весці"