Больш за 17 мільёнаў квадратных метраў дывановых вырабаў мае намер выпусціць ААТ «Віцебскія коўры» ў 2023 годзе
В 2023 годзе ААТ «Віцебскія дываны» мае намер павялічыць вытворчасць дывановых вырабаў больш чым да 17 мільёнаў квадратных метраў, заключыць новыя кантракты і пашырыць рынкі збыту. Асаблівую ўвагу на прадпрыемстве, 75 працэнтаў прадукцыі якога ідзе ў РФ, — імпартазамяшчэнню. Цяпер ідзе праца над праектам па ўстаноўцы ўласнага тэхналагічнага абсталявання для выпуску грунтоўнай тканіны. Гэта стане навінкай не толькі для Беларусі, але і Расіі, дзе ў камбіната добрыя кропкі росту: толькі з пачатку года заключаны кантракты з дзесяццю новымі дзелавымі партнёрамі — ад Масквы да Екацярынбурга. І ёмістасць расійскага рынку дываноў дазваляе і далей пашыраць геаграфію збыту. Пагаварылі аб планах з новым кіраўніком прадпрыемства, які пачынаў калісьці тут свой працоўны шлях пасля Віцебскага дзяржаўнага тэхналагічнага ўніверсітэта.
Аператар Руслан Фёдараў.
— У брэсцкі падраздзяленне я прыйшоў у няпросты для яго перыяд. Работнікі перажывалі: што чакае іх у складзе спрадвечнага канкурэнта. Версіі хадзілі розныя, аж да таго, што абсталяванне забяруць, а людзей выганяць на вуліцу. Песімістычныя прагнозы не спраўдзіліся. Замест краху прадпрыемству адкрыліся новыя перспектывы. За мінулы год філіял спрацаваў з чыстым прыбыткам, — задаволены малады кіраўнік.
Сёння на прадпрыемстве выпускаюць вырабы люксавага сегмента. Попыт на элітны тавар ёсць і будзе заўсёды. Як і на іншую, якая адпавядае сусветным трэндам прадукцыю камбіната. З папулярных навінак мінулага года — дываны на антыслізготнай падкладцы. Лінію для нанясення такога пакрыцця закупілі ў Кітаі.
Арцём Лаханкін.
Мадэрнізацыя вытворчасці — лепшыя інвестыцыі ў заўтра, справядліва лічаць на камбінаце. У канцы мінулага года тут усталявалі сучасны дыванатканы станок, новую прашыўную машыну. З самых важных набыткаў апошніхних гадоў — экструдар. Цяпер ніці для дываноў выпускаюць самі, а не завозяць з-за мяжы. З сыравінай для экструдара праблем няма: каля 90 працэнтаў закупляюць у Расійскай Федэрацыі, астатняе — у Турцыі і іншых краінах.
Надзея Мядзведзева.
Настрой пазітыўны, дзеліцца Арцём Лаханкін:
— Геапалітыка адбіваецца на эканоміцы, частка еўрапейскага і ўкраінскага рынку намі страчана. Каб развівацца і жыць, а не выжываць, без пашырэння асартыменту і дзелавых кантактаў не абысціся. Разлічваем павялічыць прысутнасць і продажы ў Расіі.
— Мае продкі жылі ў вёсцы Коўравае Дубровенскага раёна. Калісьці амаль у кожным двары там трымалі авечак, а значыць, ткалі і дываны — абавязковы атрыбут соцення ў вясковай хаце. Мая бабуля славілася посцілкамі, сатканымі на станку, які зрабіў для яе мой дзед. Арыгінальныя, нечым нагадваюць жаккардавыя вырабы. Гэта наша хатняя рэліквія.
Уладзімір, Тамара і Сяргей Міронавы.
Уладзімір Міронаў на прадпрыемстве 35 гадоў. Адзін запіс у працоўнай кніжцы і ў яго жонкі Тамары Паўлаўны. Заслужыўшы льготны стаж ткачыхі, яна магла сысці на заслужаны адпачынак, але вырашыла інакш. Цяпер працуе кладаўшчыцай у цэху, дзе з найдрабнейшых поліпрапіленавых гранул нараджаюцца тонкія, але вельмі трывалыя ніткі, што кладуцца ў аснову дываноў. Тамара Паўлаўна ўсміхаецца:
— Мы з мужам таксама звязаны самай моцнай ніткай. Пазнаёміліся на нашым родным прадпрыемстве. Рады, што сямейную справу ёсць каму працягваць. Старэйшы сын Дзмітрый нядаўна пераехаў у Жлобін, да гэтага быў начальнікам ткацкага цэха. Малодшы — Сяргей — начальнік змены ў аздабляльным цэху фабрыкі прашыўных дывановых вырабаў.
Пад кіраўніцтвам 26-гадовага Сяргея Міронава працуюць 50 чалавек. Як і брат, ён выпускнік Віцебскага тэхналагічнага ўніверсітэта:
— Мне падабаецца на камбінаце. Вочы гараць, рукі робяць, хочацца развівацца, ісці наперад у сваёй сферы. Важна, што кіраўніцтва гэта бачыць і падтрымлівае.
З сям'ёй Міронавых зазіраем у цэхі. Мерна стукаюць станкі, гудуць, намотваючыся на сотні шпулек, ніткі... На адным з участкаў нам дэманструюць еўрапейскі станок Alpha 500. Яго паспелі закупіць да разгулу санкцый і запусціць у студзені 2022 года. Уладзімір Міронаў заўважае:
— Пейзажы створаны на прашыўных дыванах метадам друку на аднакаляровым палатне, памер работ — 80 на 120 сантыметраў. Гэтая серыя — наша прызнанне ў любові да роднага горада і свежы погляд на эксклюзіўныя сувеніры.
"СБ"
Аператар Руслан Фёдараў.
Попыт ёсць
Карэнны віцяблянін Арцём Лаханкін стаў генеральным дырэктарам ААТ «Віцебскія дываны» з лютага, прапрацаваўшы тут 10 гадоў, а тры апошнія гады — кіраўніком новага філіяла «Брэсцкія дываны».— У брэсцкі падраздзяленне я прыйшоў у няпросты для яго перыяд. Работнікі перажывалі: што чакае іх у складзе спрадвечнага канкурэнта. Версіі хадзілі розныя, аж да таго, што абсталяванне забяруць, а людзей выганяць на вуліцу. Песімістычныя прагнозы не спраўдзіліся. Замест краху прадпрыемству адкрыліся новыя перспектывы. За мінулы год філіял спрацаваў з чыстым прыбыткам, — задаволены малады кіраўнік.
Сёння на прадпрыемстве выпускаюць вырабы люксавага сегмента. Попыт на элітны тавар ёсць і будзе заўсёды. Як і на іншую, якая адпавядае сусветным трэндам прадукцыю камбіната. З папулярных навінак мінулага года — дываны на антыслізготнай падкладцы. Лінію для нанясення такога пакрыцця закупілі ў Кітаі.
Арцём Лаханкін.Мадэрнізацыя вытворчасці — лепшыя інвестыцыі ў заўтра, справядліва лічаць на камбінаце. У канцы мінулага года тут усталявалі сучасны дыванатканы станок, новую прашыўную машыну. З самых важных набыткаў апошніхних гадоў — экструдар. Цяпер ніці для дываноў выпускаюць самі, а не завозяць з-за мяжы. З сыравінай для экструдара праблем няма: каля 90 працэнтаў закупляюць у Расійскай Федэрацыі, астатняе — у Турцыі і іншых краінах.
Імпартазамяшчэнню на прадпрыемстве надаецца асаблівая ўвага. Цяпер ідзе праца над праектам па ўстаноўцы ўласнага тэхналагічнага абсталявання для выпуску грунтовой тканіны. Гэта стане навінкай не толькі для Беларусі, але і Расіі. А задумак па замене джуту з Бангладэш беларускім варыянтам ужо рэалізавана. Альтэрнатыву знайшлі ў падобнай, толькі сінтэтычнай нітцы ад «СветлагорскХімвалакно».
Новыя магчымасці
На ўнутраны рынак штогод камбінат пастаўляе да 1,7 мільёна метраў квадратных вырабаў. Больш за 75 працэнтаў прадукцыі, што выпускаецца, ідзе ў Расійскую Федэрацыю. Ведаюць беларускія дываны ў Казахстане і Кыргызстане — толькі за апошнія тры месяцы камбінат заключыў некалькі новых кантрактаў з кліентамі з гэтых краін.Надзея Мядзведзева.Настрой пазітыўны, дзеліцца Арцём Лаханкін:
— Геапалітыка адбіваецца на эканоміцы, частка еўрапейскага і ўкраінскага рынку намі страчана. Каб развівацца і жыць, а не выжываць, без пашырэння асартыменту і дзелавых кантактаў не абысціся. Разлічваем павялічыць прысутнасць і продажы ў Расіі.
Трымаем курс на новыя рынкі збыту. Вядзём перамовы з таджыкістанскім ААТ «Дываны Кайраккума». Прадстаўнікі кампаніі ўжо пабывалі ў Віцебску. Ёсць варыянт стварэння сумеснай вытворчасці.Яшчэ адно перспектыўнае напрамак — рынак Азербайджана, дзе дываны больш чым проста прадмет інтэр'еру. У лютым дэлегацыя беларускага прадпрыемства лятала ў Баку — прадстаўнікі мясцовага бізнесу зацікавіліся прапановамі віцябчан, заўважыўшы, што пра дываны з Беларусі раней не чулі. Гэта зялёнае святло і магчымасць заняць сваю нішу.
Вочы гараць, рукі д
лаюць
За поспехам прадпрыемства стаяць людзі — як дасведчаныя работнікі, так і перспектыўная моладзь. На камбінаце шмат дынастый. Адной з самых яркіх з'яўляецца дынастыя Міронавых. Кіраўнік сям'і Уладзімір Аляксандравіч, кіраўнік вытворчасці тканых дывановых вырабаў, здзіўляе супадзеннем:— Мае продкі жылі ў вёсцы Коўравае Дубровенскага раёна. Калісьці амаль у кожным двары там трымалі авечак, а значыць, ткалі і дываны — абавязковы атрыбут соцення ў вясковай хаце. Мая бабуля славілася посцілкамі, сатканымі на станку, які зрабіў для яе мой дзед. Арыгінальныя, нечым нагадваюць жаккардавыя вырабы. Гэта наша хатняя рэліквія.
Уладзімір, Тамара і Сяргей Міронавы.Уладзімір Міронаў на прадпрыемстве 35 гадоў. Адзін запіс у працоўнай кніжцы і ў яго жонкі Тамары Паўлаўны. Заслужыўшы льготны стаж ткачыхі, яна магла сысці на заслужаны адпачынак, але вырашыла інакш. Цяпер працуе кладаўшчыцай у цэху, дзе з найдрабнейшых поліпрапіленавых гранул нараджаюцца тонкія, але вельмі трывалыя ніткі, што кладуцца ў аснову дываноў. Тамара Паўлаўна ўсміхаецца:
— Мы з мужам таксама звязаны самай моцнай ніткай. Пазнаёміліся на нашым родным прадпрыемстве. Рады, што сямейную справу ёсць каму працягваць. Старэйшы сын Дзмітрый нядаўна пераехаў у Жлобін, да гэтага быў начальнікам ткацкага цэха. Малодшы — Сяргей — начальнік змены ў аздабляльным цэху фабрыкі прашыўных дывановых вырабаў.
Пад кіраўніцтвам 26-гадовага Сяргея Міронава працуюць 50 чалавек. Як і брат, ён выпускнік Віцебскага тэхналагічнага ўніверсітэта:
— Мне падабаецца на камбінаце. Вочы гараць, рукі робяць, хочацца развівацца, ісці наперад у сваёй сферы. Важна, што кіраўніцтва гэта бачыць і падтрымлівае.
З сям'ёй Міронавых зазіраем у цэхі. Мерна стукаюць станкі, гудуць, намотваючыся на сотні шпулек, ніткі... На адным з участкаў нам дэманструюць еўрапейскі станок Alpha 500. Яго паспелі закупіць да разгулу санкцый і запусціць у студзені 2022 года. Уладзімір Міронаў заўважае:
— Такое абсталяванне зарыентавана на выпуск сучасных пакрыццяў, у тым ліку двухбаковыхіх. Але нават разумны станок без прафесіяналаў змоўкне. Гэты абслугоўваюць тры ткачы, і праца кожнага, лічы, ювелірная. Найменшы збой роўна шлюб, так што без ведаў, набітага вока і хуткасці рэакцыі — нікуды.Прызнанне роднаму горадуТэхналагічныя магчымасці камбіната дазваляюць саткаць работы любой складанасці. Натхняльны прыклад — новая калекцыя, прысвечаная 85-годдзю Віцебскай вобласці. На дыванах-карцінах — пазнавальныя славутасці горада над Дзвіной: Ратуша, «Тры штыкі», купалы Свята-Успенскага сабора, Летні амфітэатр… Любоў Міхайлава, начальнік бюро дызайну дывановых вырабаў, пад кіраўніцтвам якой распрацоўвалі эскізы, удакладняе:
— Пейзажы створаны на прашыўных дыванах метадам друку на аднакаляровым палатне, памер работ — 80 на 120 сантыметраў. Гэтая серыя — наша прызнанне ў любові да роднага горада і свежы погляд на эксклюзіўныя сувеніры.
"СБ"