Чэмпіёнскае крэда Вячаслава Дурнова, або Як водныя лыжы з космасам звязаны
– Вячаслаў Віктаравіч, перш чым у вас выявіліся арганізатарскія здольнасці, з дзяцінства праявіліся спартыўныя. Хто іх заўважыў і прывёў вас у вялікі спорт?
– Спачатку было плаванне. Бацька прывёў мяне ў басейн. Я займаўся з першага класа, атрымаў трэці дарослы разрад. Усё нібы атрымлівалася, але па тэмпераменце гэты від спорту не зусім мне падыходзіў. Ваду любіў, але плаваць ад борціка да борціка было сумнавата. Працягваў бы і далей, калі б сябар не паклікаў пайсці з ім на базу, дзе трэніраваліся вадналыжнікі. Спадабалася, стаў прыходзіць як назіральнік. Мяне заўважылі, пачалі распытваць, ці хачу сам паспрабаваць. Потым запрасілі бацькоў і запісалі ў клуб.
– Памятаеце першага трэнера?
– У нас у ўсіх быў адзін трэнер – Мікалай Генаў. У той час ён стварыў клуб, у якім займаліся старэйшыя хлопцы, сярэдняга ўзросту і малышня. Гэта было аб'яднанне аматараў водных лыж. Мікалай Леанідавіч і сваіх дзяцей – Аркадзя і Уладзіміра – прывабіў. Яны пасля працягнулі справу бацькі.
– Мікалай Генаў – легендарная асоба, выхаваў пляяду чэмпіёнаў. Якія ўрокі настаўніка запомнілі на ўсё жыццё?
– Мы ўсё рабілі разам. У той час не мелі шыкоўных катэраў, прафесійных лыж. У нас былі самаробныя. Катэры рамантавалі, фарбавалі. З дзяцінства нас прывучалі працаваць. Мікалай Леанідавіч умеў усіх арганізаваць, наладзіць, як цяпер кажуць, матываваць. У яго былі лозунгі: «Хто не ўзяўся, таму лягчэй», «Ух, усе разам!», «Толькі наперад!». Яны сталі і маім жыццёвым крэда. Наш клуб насіў імя Юрыя Гагарына. Таму што першы касманаўт быў першым у СССР старшынёй Федэрацыі водных лыж. Сам займаўся гэтым відам спорту. Таму заўсёды ў «шэфа» (так мы называлі трэнера) былі вялікія касмічныя мэты, і ён упарта іх дамагаўся. Пераканаў, будучы простым кранаўшчыком, тагачаснага дырэктара «Паліміра», што водныя лыжы – патрэбная справа, і ён дапамог у будаўніцтве базы на возеры.
– У вас яркая спартыўная кар'ера. У прэсе вас называлі спартыўнай зоркай.
– У мяне неяк хутка ўсё атрымалася. У 11 гадоў стаў займацца воднымі лыжамі, а ў 15 ужо быў у юнацкай зборнай Савецкага Саюза. Гэта шмат у чым дзякуючы трэнерскай хватцы Аркадзя Генава. Афіцыйным трэнерам быў Уладзімір Генаў, а Аркадзь, як старэйшы спартсмен, узяў нада мной шэфства. У нас склаўся нядрэнны тандэм. Дзякуючы спорту я аб'ездзіў усю Еўропу, дабраўся да Паўднёвай Афрыкі. Быў на спаборніцтвах у Італіі, Германіі, Францыі, Чэхіі, ПАР. Выйграў у складзе каманды золата на чэмпіянатах свету ў Германіі, Славакіі.
– Так колькі ў вас залатых медалёў?
– З чэмпіянатаў свету і Еўропы – восем.
– Але ўсё ж прафесію вы выбралі не водную, а зямную. Скончылі Наваполацкі політэхнічны інстытут…
– Машинобудаўнічы факультэт. І працаваў на «Паліміры» спачатку слесарам, потым інжынерам тэхнічнага нагляду. Калі выступаў на спаборніцтвах, браў належны адпачынак і адпачынак за свой кошт. Пасля таго як у Германіі выйгралі чэмпіянат свету, мяне паставілі перад выбарам: або перайсці ў прафесійныя спартсмены, або будаваць інжынерную кар'еру. Спорт пераважыў. Сам удзельнічаў у спаборніцтвах і трэніраваў. Вучні былі і ў Чэхіі (мяне ад Міністэрства спорту камандзіравалі ў гэту краіну самому займацца і рыхтаваць спартсменаў), сярод іх – абсалютны чэмпіён Еўропы.
– Жыццё не раз ставіла вас перад выбарам. У прыватнасці, працягваць спартыўную і трэнерскую працу ці перайсці на адміністрацыйную. Чаму вы выбралі другое?
– Ёсць такое слова – «трэба». Запрасілі ў Наваполацкі гарвыканкам і сказалі, што трэба ўзначаліць аддзел фізкультуры, спорту і турызму. Да гэтага часу ў мяне ўжо быў вопыт арганізатарскай і кіраўніцкай працы. У дзіцяча-юнацкай школе алімпійскага рэзерву, дырэктарам якой я быў, арганізоўвалі вялікія турніры, на якія прыязджалі спартсмены з розных краін.
– А даўно стаялі на водных лыжах?
– Год таму. Я ў 38 гадоў завяршыў прафесійную спартыўную кар'еру, але ўдзельнічаў у ветэранскіх спаборніцтвах.
– Вы родам з Астравішчы Полацкага раёна. Ці часта бываеце ў родных мясцінах?
– Так, я нарадзіўся ў вёсцы Астравішча. Бацькі працавалі настаўнікамі ў мясцовай школе. Але калі мне споўніўся год, мы пераехалі ў Наваполацк. А родная вёска – Фарынава. Бабулі, дзядулі ўсе адтуль. Там да гэтага часу стаяць родавыя дамы. Адзін з іх дзед па мацярынскай лініі будаваў яшчэ да вайны. У бацькі было шэсць братоў. Так што сваякоў шмат. Збіраемся.
– З цяжкасцю перабіраліся з роднага Наваполацка?
– Спачатку я ў Мінск пераехаў. Быў больш за пяць гадоў першым намеснікам міністра спорту. У сталіцу і затым у Віцебск трапіў па той жа прычыне – «трэба». Дзяржаўныя служачыя, як і вайскоўцы, ідуць туды, куды іх накіруюць. Мне і самому было цікава папрацаваць у віцебскай камандзе. Тым больш што старшыня аблвыканкама Аляксандр Субоцін таксама спартсмен, да гэтага часу займаецца барацьбой, боксам.
– Сацыяльная сфера, якую вы курыруеце, уключае многія галіны. Але спорт ведаеце знутры. Як прадстаўнік улады і чалавек са спартыўнага кола, што можаце сказаць аб яго развіцці на Віцебшчыне?
– Трэнерскія кадры на Віцебшчыне былі і ёсць вельмі моцныя. Так, у матэрыяльнай базе мы крыху адсталі. Не хапае знакавых аб'ектаў, як у іншых гарадах: Палаца водных відаў спорту, гульнявога комплексу, лёгкаатлетычнага манежу. Але ёсць таленавітыя трэнеры і выдатныя спартсмены, якія паказваюць высокія вынікі. Паціху падцягваецца і база. У Білева праектуецца вялікі спорткомплекс з 50-метровым басейнам, гульнявым залам, тэніснымі кортамі. Мадэрнізуецца лыжаролерная траса ў Віцебскім вучылішчы алімпійскага рэзерву. Думаю, гэта будзе добры штуршок для развіцця.
– Можаце сказаць, што спартыўны характар у вас да гэтага часу прысутнічае? Дапамагае вам як кіраўніку абласнога ўзроўню?
– Спорт – гэта штодзённая планамерная праца. Упартасць, мэтанакіраванасць, праца ў камандзе. Спартсмен павінен умець адначасова сканцэнтравацца на выкананні пэўнай задачы, а таксама своечасова пераключыцца і праветрыць галаву. Усё гэта прадугледжвае і мая цяперашняя пасада.
– На што пераключаецеся? Як аддаеце перавагу адпачываць?
– Люблю кудысьці паехаць сям'ёй. Напрыклад, пакатацца на горных лыжах або наведаць прыгожыя мясціны Беларусі. З сабакам гуляю па лесе. У нас яна высакародных кровей – дворняжка. У выхадныя ездзілі да сына, ён жыве на Гродзеншчыне.
– Сын, жонка дружаць са спортам?
– Сын дайшоў да кандыдата ў майстры спорту. Рэалізаваўся як механік, кіроўца катэра. Мае нацыянальную катэгорыю судзейства па водных лыжах. Працуе ў IT-сферы, захапляецца горнымі і бегавымі лыжамі, велапрагулкамі. А жонка з дзяцінства займалася народнымі танцамі. Мы з ёй пазнаёміліся на вяселлі, куды нават і не збіраўся ісці. Выпадак! Але цяпер упэўнены, што ўсё роўна лёс нас звёў бы.
– Зарадкай па раніцах займаецеся?
– Раблю штодзённа практыкаванні на гнуткасць пазваночніка і эластычнасць цягліц. Гэта залог здароўя.
– Які стыль адзення вам бліжэй: дзелавы ці спартыўны?
– Да дзелавога касцюма ўжо прывык. Для мяне гэта рабочая форма. Але аддаю перавагу спартыўнаму стылю.
– Якія рысы ў чалавеку больш за ўсё цэніце? Што не прымаеце?
– Не люблю інтрыганства за спіной. А паважаю шчырасць, адкрытасць, працавітасць.