"Дзень смутку для нас": у Віцебску воіны-афганцы аддалі даніну памяці саслужыўцам

У гэты дзень тут сабраліся ўдзельнікі той вайны, іх нашчадкі і неабыякавыя да афганскай трагедыі людзі. Любоў Янчыленка ў 1985-1987 гадах у Афганістане працавала ў харчаблоку ў воінскай часці. Прыехаўшы 25-гадовай энергічнай дзяўчынай, яна спадзявалася, што гэтая праца будзе амаль звычайнай, бо тады ніхто і падумаць не мог, якой насамрэч была абстаноўка ў краіне, дзе ішла сапраўдная вайна. "Нам усё малявалі ў ружовым колеры, а калі мы сустрэліся ў дарозе з тымі, хто вяртаўся адтуль дадому, яны нам казалі: "Дзяўчаты, куды ж вы едзеце, навошта?" У нас у той час было такое разуменне, што калі ў Вялікую Айчынную вайну жанчыны маглі быць на фронце як медсёстры, байцы, снайперы, то і мы зможам. У Афгане мы бачылі ўсё - і параненых, і забітых, нашы дзяўчаты таксама гінулі, хоць пра гэта доўгія гады ніхто не казаў. Сённяшняя дата для нас - гэта дзень смутку, мы ўспамінаем усіх, хто застаўся ў Афганістане і ўжо не вярнуўся на радзіму", - расказала Любоў Янчыленка.

Боль ад страты не сціхае больш за тры дзясяткі гадоў не толькі ў жаночых сэрцах. Закаваныя ў загартаваных воінаў і мужныя салдаты, афіцэры не могуць стрымаць слёз, узгадваючы афганскую вайну і загінулых у баі таварышаў. Відавочцы тых падзей распавядаюць суайчыннікам, што такое вайна і наколькі страшныя яе наступствы.

"Абмежаваны кантынгент савецкіх войскаў увайшоў у Афганістан, калі там ужо ішлі міжнацыянальныя канфлікты. Нашай галоўнай задачай была стабілізацыя абстаноўкі і аказанне дзейснай дапамогі кіраўніцтву краіны ў дэмакратычных і сацыяльных пераўтварэннях. Мы выратавалі тысячы людзей ад голаднай смерці, аказвалі медыцынскую дапамогу, будавалі аб'екты прамысловай, сацыяльнай сферы. Старэйшае пакаленне афганцаў успамінае нас з удзячнасцю. На жаль, так склалася, што мы былі ўцягнуты ў баявыя дзеянні і ў сувязі з гэтым мелі вялікія страты. Больш за 15 тыс. савецкіх грамадзян загінулі там. Віцебская вобласць страціла ў Афгане 160 чалавек. Гэта гора і боль перш за ўсё маці, удаў, дзяцей. Прайшло ўжо 34 гады. Мы пасталелі, сталі мудрэйшымі і, вядома, выступаем супраць вайны, розных праяў ваенных дзеянняў, лічым, што пытанні трэба вырашаць мірным шляхам", - адзначыў старшыня Віцебскай абласной арганізацыі грамадскага аб'яднання "Беларускі саюз ветэранаў вайны ў Афганістане" Валяр'ян Мацкевіч.

Удзельнікі мітынгу-рэквіему ўсклалі кветкі да памятнага знака, а воіны-афганцы ўспомнілі імёны ўсіх саслужыўцаў, якія склалі галовы на полі бою.

 

БЕЛТА.