Генадзь Хазанаў: Мне дадзена больш, чым я заслугоўваю

Пагутарыць з артыстам перад выступленнем — няпростая задача. Асабліва калі гаворка ідзе пра знакамітага акцёра тэатра і кіно, тэлевядучага, грамадскага дзеяча, кіраўніка маскоўскага Тэатра эстрады. Зрэшты, у Генадзя Хазанава шмат заслуг, але для гледача ён заўсёды застанецца непаўторным юмарыстам, які заваяваў сэрцы сваіх прыхільнікаў шмат гадоў таму. Верагодна, таму праграма «Стрэс-канферэнцыя», якую ён прывёз у Віцебск напярэдадні «Славянскага базару», сабрала ў канцэртнай зале «Віцебск» вялікую колькасць сапраўдных прыхільнікаў творчасці гэтага ўсенароднага ўлюбёнца. У парадку выключэння артыст удзяліў некалькі хвілін «Віцебскім весткам».

- З якімі думкамі вы ехалі ў Віцебск?

- Можна сказаць, што паездкай сюды я завяршаю свой тэатральна-канцэртна-тэлевізійны сезон 2014-2015 года. Таму, як на фінішы, ёсць і стомленасць, і пачуццё радасці. Гэта быў насычаны і цікавы творчы перыяд.

- У многіх вашых выступленнях праскоквала тонкая палітычная нотка — вы дасціпна іранізавалі над вядомымі людзьмі. Як цяпер змяніліся погляды?

- Я б не стаў на сабе ставіць пячатку чалавека палітызаванага. Гульня прыходзілася рознае, у тым ліку далёкае ад палітыкі, але гады, якія я правёў на эстрадзе, сфарміравалі імідж у шырокай аўдыторыі. Я больш стаў займацца сваёй прафесіяй. Апошнія 17 гадоў шчыльна займаюся тэатрам, у маёй скарбонцы каля 10 тэатральных работ. Няхай для кагосьці гэта не так і шмат, але ёсць спектаклі, дзе я гуляю аднаго з галоўных герояў. Гэтага дастаткова.

- Дзе Вы гастралявалі да Віцебска?

- Працаваў у Маскве. Акрамя таго, у мінулым сезоне я быў заняты ў спектаклі рускага тэатра імя Міхаіла Чэхава ў Рызе — ён самы стары за межамі Расіі. У красавіку адбылася прэм'ера. Гэтая пастаноўка ў пастаянным рэпертуары. Я прыязджаю туды гуляць.

- Як Вам Віцебск?

- Я пакуль не бачыў нічога. Віцебск у асноўным савецкай забудовы, але не ўсё, што рабілася тады, было дрэнным, а тым больш установы культуры: яны не ідуць ні ў якое параўнанне з наступнымі. Вось мы з вамі сядзім у добра аформленым, чыстым, адрамантаваным памяшканні (грымёрка. — Заўв. аўт.). З майго пункту гледжання, Беларусь — адзінае месца на постсавецкай прасторы, дзе, не адмовіўшыся ад таго, што было раней, ідзе няхай не такое хуткае, як камусьці хочацца, але рух. Гэта эвалюцыйнае развіццё, і што б ні казалі ў адрас Прэзідэнта Беларусі, час паказвае: ваша краіна, не забываючы свайго мінулага, гісторыі і традыцый паціху змяняецца да лепшага. Яшчэ раз паўтаруся: часам багацце спрыяе гніенню душы, а тут душа не гніе.

- Якую Вы заўважылі тэндэнцыю: ваш гледач старэе ці, наадварот, маладзее?

- Я б сказаў, усыхае ў колькасных адносінах, што таксама натуральна, улічваючы, што мне сёлета павінна споўніцца семдзесят. Гэта ўжо па ўсіх мерах старэчы ўзрост, але я сябе такім не лічу. Хоць, калі праглядаю запіс свайго 50-гадовага юбілею, бачу, што адсоткаў 60 якія сядзяць у зале ўжо пакінулі гэты свет. Разам з імі і мой гледач, які ішоў са мной па жыцці. У маладых людзей, што цалкам натуральна, іншыя густы. На гэта неразумна крыўдзіцца. Я памятаю сябе ў 20-30-гадовым узросце, калі здавалася, што тое, што было ўчора, безнадзейна састарэла і выйшла з моды. У кожнага пакалення свае куміры.

- Вы задаволены сваім творчым жыццём?

- Так, грэх скардзіцца! Лічу, мне дадзена больш, чым я заслугоўваю.

- Дзякуй за гутарку!

Таццяна Серабракова, "Віцебскія весці"