Старшыня Віцебскай вобласці Аляксандр Субоцін павіншаваў са 100-годдзем ветэрана працы, удзельніка Вялікай Айчыннай вайны Васіля Мельянцова
Кажуць: жыццё пражыць – не поле перайсці. На полі жыцця Васіля Мельянцова сустракаліся і вялікія радасці, і вялікія беды. На яго долю выпалі ваеннае ліхалецце, аднаўленне краіны пасля разрухі, дзяржаўныя рэформы, розныя падзеі ў асабістай біяграфіі. Яму давялося выпрабаваць голад і холад, перажыць страту блізкіх.
Васіль Мельянцоў родам з вёскі Пудаць Віцебскага раёна. Бацькі – нашчадкавыя сяляне – з ранняга дзяцінства прывучалі дзяцей да працы. Гэтыя ўрокі жыцця дапамаглі выжыць, калі спачатку памерла маці, а неўзабаве трагічна загінуў бацька. Пяцёра дзетак засталіся круглымі сіротамі. Дагэтуль Васіль Цімафеевіч памятае смак хлеба з дзяцінства, які здаваўся тады самым дарагім падарункам на яго дванаццаты год нараджэння.
Калі хлопцу споўнілася семнаццаць гадоў, яго накіравалі на курсы бухгалтараў у Мінск. Пасля вучобы ўладкаваўся на працу ў сельпо ў той час Суражскага раёна. Але менш чым праз год працоўную біяграфію маладога спецыяліста абарвала вайна. У ліпені 1941-га Васіль Мельянцоў быў прызваны ў армію. Служыў у Закаўказскай ваеннай акрузе, недалёка ад Тыфліса, сувязістам. За ўсе пяць гадоў не атрымаў ніводнай вестачкі з родных мясцін.
Васіль Цімафеевіч як самыя дарагія рэліквіі паказвае свае ўзнагароды – медалі «За абарону Каўказа», «За перамогу над Германіяй» і іншыя. Вайна пакінула глыбокі след у яго памяці, і хоць ужо прайшло больш за 75 гадоў, часам перад вачыма ўсплываюць некаторыя эпізоды, твары франтавых сяброў.
Вярнуўшыся пасля Перамогі дадому, Васіль Мельянцоў вырашыў працягнуць свой працоўны шлях у спажывецкай кааперацыі. Працаваў галоўным бухгалтарам у Пудацкам сельпо, павышаў веды ў галіновым тэхнікуме. Затым узначальваў Яновіцкае сельпо.
Прафесійныя веды і вопыт Васіля Мельянцова заўважыла кіраўніцтва раёна і прапанавала яму пасаду галоўнага бухгалтара калгаса імя Дзімітрава, які славіўся на ўсю Віцебшчыну. У гэтай гаспадарцы Васіль Цімафеевіч прапрацаваў трыццаць гадоў. Былога франтавіка абіралі сакратаром пярвічнай партыйнай арганізацыі, старшынёй камітэта народнага кантролю. Да воінскіх узнагарод дадаліся за працоўныя заслугі.
Якія б цяжкасці ні сустракаліся на шляху, Васіль Цімафеевіч лічыць, што яго жыццё ўдалося. Ён пабудаваў дом, пасадзіў не адно дрэва, выгадаваў дваіх сыноў – Віктара і Мікалая, якія разам з жонкамі клапоцяцца пра свайго бацьку. Радуюць чацвёра ўнукаў і чацвёра праўнукаў. Больш за 60 гадоў пражыў з каханай жонкай, якая, на жаль, пайшла з жыцця. Летась пасля сур'ёзнай траўмы родныя настаялі, каб ён пераехаў да старэйшага сына Віктара – у гарадскую кватэру ў Віцебску, дзе доўгажыхар і сустракаў гасцей. Пры поўным парадзе – у пінжаку, абвешаным узнагародамі.
Аляксандр Субоцін, віншуючы юбіляра, адзначыў, што трэба шанаваць такіх людзей, якія перажылі розныя перыяды жыцця нашай краіны і паказваюць прыклад жыццялюбства.
– Сімвалічна, што стагоддзе Васіля Цімафеевіча прыпадае на Год гістарычнай памяці. За стагоддзе прайшло нямала знакавых падзей у жыцці нашай краіны, да якіх так ці інакш меў дачыненне цяперашні юбіляр. Гэта і вайна, і аднаўленне пасля разрухі, і станаўленне нашай незалежнай дзяржавы, – адзначыў кіраўнік вобласці.
Аляксандр Міхайлавіч пажадаў доўгажыхару здароўя, уручыў Ганаровую грамату аблвыканкама і ў якасці падарунка – прадуктовую кошык.
Віншаваў ветэрана і старшыня Віцебскага райвыканкама Генадзь Сабыніч, які падкрэсліў, што Васіль Мельянцоў унёс свой уклад у развіццё раёна, дзе нарадзіўся, працаваў, пражыў амаль усё жыццё, і раён да гэтага часу лічыць і будзе лічыць яго сваім.
Генадзь Генадзьевіч уручыў юбіляру новы пашпарт, з якім у Васіля Цімафеевіча пачаўся новы этап жыцця – пасля ста гадоў.