Старшыні сельскагаспадарчых вытворчых кааператываў Віцебшчыны праводзілі нараду з кіраўніцтвам аблсельгаспрода аб шляхах удасканалення ўзаемавыгаднага супрацоўніцтва

А ў тым, што яно сапраўды выгадна для абодвух бакоў, сабраўшыхся пераканалі лічбы, прыведзеныя першым намеснікам старшыні камітэта па сельскай гаспадарцы і харчаванні Віцебскага аблвыканкама Уладзімірам Машэрам:

– У распараджэнні фермераў (а іх у нашай вобласці 342) усяго 22,5 тысячы гектараў сельгасугоддзяў, прычым практычна 15 тысяч гектараў – ворныя землі. І з гэтай плошчы ў мінулым годзе сабрана 12 тысяч тон збожжа, 200 тысяч тон бульбы, 7,7 тысячы тон агародніны. Прычым калі ўраджайнасць збожжавых амаль такая ж, як у грамадскіх гаспадарках, то астатнія культуры аказаліся на 1,8-2 працэнты больш ураджайнымі за вырашчаныя ў большасці сельгаспрадпрыемстваў. А ці можна пераацаніць сацыяльную значнасць фермераў на вёсцы?! Не дзіўна, што дзяржава прыкладае намаганні для замацавання прыватных вытворцаў на зямлі, аказваючы КФХ матэрыяльную, фінансавую падтрымку ў набыцці тэхнікі, угнаенняў, будаўніцтве збудаванняў, меліярацыі палёў… Фермерам выдзяляюцца тэхніка ў лізінг (у мінулым годзе, напрыклад, 54 адзінкі), льготныя крэдыты, бюджэтныя рэсурсы. Такая палітыка будзе працягвацца і надалей.

Субсідзіраванне сялянска-фермерскіх гаспадарак апраўдвае сябе. Так, у адным з КФХ Докшыцкага раёна на 1 гектары сельгасугоддзяў вырошчваецца прадукцыі на 308 мільёнаў рублёў! Там вырабляюць садовую клубніцы, ад якой многія адмаўляюцца, як ад чумы: клопатна. Як не падтрымаць такія гаспадаркі, каб і надалей яны развіваліся інтэнсіўна – на радасць людзям? Сёння, па словах начальніка аддзела фінансавання галін АПК аблсельгаспрода Сяргея Селіёнава, фермеры актывізаваліся і з'яўляюцца раўнапраўнымі членамі АПК краіны. На іх размяркоўваюцца бюджэтныя сродкі, як і на іншыя аграрныя прадпрыемствы, прапарцыйна плошчы і кадастравай ацэнцы сельгасугоддзяў, а таксама прадукцыі, што вырабляецца на іх валавой сельгаспрадукцыі. У гэтым годзе ў праграму эканамічнай дапамогі ўключана 143 КФХ, якія прэтэндуюць на яе.

Кажучы пра дапамогу дзяржавы фермерам, хочацца заўважыць: не кожны з іх, вобразна кажучы, можа ёю скарыстацца. Напрыклад, выдзелены бюджэтныя рэсурсы кіраўнікам КФХ на набыццё мінеральных угнаенняў. Фермер, згодна з умовамі, павінен заключаць дагавор непасрэдна з заводам-вытворцам і самастойна дастаўляць адпускаемы тавар у сваю гаспадарку. Толькі тады скарбніца аплаціць куплю. Але ж некаторым дасталося нейкіх 3-5 мільёнаў бюджэтных рублёў на набыццё тукаў. Транспартныя выдаткі значна перавышаюць гэту суму. Атрымліваецца, авечка не вартая шкуры. Намеснік старшыні аблсельгаспрода Іван Фёдараў рэкамендуе кааперавацца з дастаўкай, а фермеры просяць спрасціць атрыманне тукаў да мінімуму – праз раённыя аграсэрвісы, як гэта бывала раней, цэнтралізавана. І сапраўды, навошта дзіды ламаць, калі вопыт падказвае найпрасцейшы метад, які зберажэ людзям час, грошы і нервы? На жаль, пытанне дагэтуль застаецца нявырашаным на ўзроўні рэспублікі. Можа быць, менавіта такія казусы і прымушаюць некаторых прыватнікаў адмаўляцца ад удзелу ў дзяржаўных праграмах, каб не звязваць сябе па руках і нагах лішнімі абавязацельствамі і не тануць у бюракратычным моры?

Кацярына АНЕЧКІНА. «Віцебскі рабочы»