Моцныя маразы: медыкі распавялі пра прыкметы абмаражэння
Медыкі звяртаюць увагу, што з-за ўздзеяння нізкай тэмпературы можа назірацца мясцовая і агульная халадавая траўма. Пры абмаражэннях, у залежнасці ад глыбіні халадавога ўздзеяння, могуць развівацца парушэнні - ад самых лёгкіх, якія праходзяць, абумоўленых спазмам сасудаў, да самых цяжкіх, якія суправаджаюцца татальным некрозам, уключаючы косці. Прыкметай спазму сасудаў, які дасягнуў небяспечнай ступені, з'яўляецца страта адчувальнасці і "пабяленне" скуры.
Ёсць чатыры ступені абмаражэння. Пры першай пасля сагравання на гэтым участку развіваецца ацёк, скура становіцца сінюшнай. Пры другой ступені на скуры з'яўляюцца пухіры, напоўненыя празрыстай вадкасцю. У выпадку трэцяй, некратычнай, ступені пухіры, што ўтвараюцца на скуры, ужо ўтрымліваюць крывяністую вадкасць, а праз некалькі сутак на іх месцы ўтвараюцца ўчасткі амярцвення, якія затым адторгаюцца, пасля чаго ўтвараюцца рубцы. Пры наступленні чацвёртай ступені паражаецца не толькі скура, але і мяккія тканіны і нават костка, амярцвелыя тканіны паступова адторгаюцца, залячэнне адбываецца на працягу многіх тыдняў і нават месяцаў.
Абмаражэнню часцей за ўсё падвяргаюцца выступаючыя часткі цела - пальцы ног (90%) і рук, нос, вушныя ракавіны, мужчынскія геніталіі. На пачатковых стадыях назіраецца толькі пабледненне скуры, страта адчувальнасці. Пры глыбокіх абмаражэннях паражаны ўчастак цела мае характэрны выгляд: скура халодная на дотык, не адчувальная, бледная, канечнасць стварае ўражанне скамянелай.
Важна адрозніваць боль падчас абмаражэння і пасля сагравання, звярнулі ўвагу ў Мінздаве. Першая можа або адсутнічаць, або заставацца незаўважанай. Боль пасля сагравання, якая з'яўляецца пасля таго, як белы колер скуры змяняецца на сінюшны, назіраецца ва ўсіх без выключэння хворых. Калі болевая адчувальнасць скуры пры ўколванні не аднаўляецца на працягу сутак, значыць, гэта абмаражэнне 3-й, а то і 4-й ступені.
Што тычыцца ахалоджвання, то гэта фактычна хранічнае абмаражэнне 1-й ступені. Яно ўзнікае пры пастаянным, хоць і не моцным ахалоджванні: пры працы на вуліцы ў халоднае сырое надвор'е або ў сырых памяшканнях, пры нашэнні цеснай няўцепленай абутку. Часта сустракаецца ў рыбакоў. Яно дае аб сабе ведаць нават праз шмат гадоў, як толькі чалавек трапляе ў холад. У хворага на ахалоджванне на скуры кісцей, стоп, вушных ракавін, радзей на носе і шчоках, з'яўляюцца чырвона-сінюшныя або багровыя плямы, скура ацякае, становіцца напружанай, халоднай на дотык, лушчыцца, пры гэтым хворы адчувае сверб, паленне, боль, асабліва пры хуткім саграванні.
Варта памятаць, што абмарожаныя ўчасткі цела асабліва адчувальныя да холаду, таму ў далейшым іх трэба старанна аберагаць ад пераахаладжэння.
Абмаражэнні, хранічная халадавая траўма, нават калі скончыліся спрыяльным зыходам, маюць вельмі непрыемныя наступствы, правакуючы нароўні з курэннем аддаленыя парушэнні сасудзістай сістэмы паражаных канечнасцей, спрыяюць развіццю эндатэрыітаў.