Ігар Каныгін: у спорт з-за першага кахання, да перамогі – цаной зламанага рабра

Такое прызнанне зрабіў на сустрэчы з маладымі спартсменамі, прымеркаванай да Года моладзі, шматразовы чэмпіён свету па грэка-рымскай барацьбе, сярэбраны прызёр Маскоўскай Алімпіяды-1980 Ігар Каныгін.

Чаго граху таіць, за апошнія гады пасля імклівага развіцця сучасных інфармацыйных тэхналогій, у першую чаргу Інтэрнэту, проста масава падае цікавасць моладзі да паслуг бібліятэк. Іх работнікі вымушаны пастаянна прыдумляць крэатыўныя ідэі для прыцягнення новых чытачоў. Адной з удалых рэалізуемых кіраўніцтвам абласной бібліятэкі задумак становяцца сустрэчы з вядомымі людзьмі. А хто ж, як не атлет з сусветным імем здольны зацікавіць моладзь?

Перад пачаткам гутаркі прысутным былі прадэманстраваны кадры кінахронікі пра перамогу віцебскага барца на чарговым чэмпіянаце свету, пасля якіх Ігар Уладзіміравіч, які перажыў зноў хвалюючыя моманты барацьбы, пад апладысменты падышоў да мікрафона.

Хлопцы даведаліся, што ўсім сваім перамогам герой абавязаны любові. Дзеля дзяўчыны, якая спадабалася, ён аднойчы і запісаўся ў секцыю барацьбы. Ажыятаж у зале выклікаў факт, што гераіня таго платанічнага пачуцця выбрала ў жыцці бібліятэчную сферу. Даведаліся ўдзячныя слухачы і іншыя цікавыя факты з жыцця знакамітага госця. Напрыклад, што, аказваецца, калі маці Ігара Уладзіміравіча жыла ў раёне віцебскай Ратушы, ёй падарыў сваю карціну Юрый Пэн, настаўнік мастака з сусветным імем Марка Шагала.

Расказаў майстар, як вучыўся бараць са сваім першым дзіцячым страхам, калі маці пасылала па бульбу ў цёмны сутарэнне шматпавярховіка, дзе лёгка можна было наступіць на мясцовага спячага п'яніцу. З такіх, здавалася б, дробязяў і каваўся характар будучага праслаўленага атлета. Спартыўнае жыццё вучыла не паказваць, што ў цябе адбываецца ўнутры, кантраляваць эмоцыі. Нават калі даводзілася сутыкацца з відавочна прадузятым судзействам.

Наогул, на думку Ігара Каныгіна, спорт, у адрозненне ад фізкультуры, патрабуе мужнасці. Шматлікія траўмы, болі ў суставах, зламаныя рабры… На ўсё жыццё запомнілася Спартакіяда народаў СССР, калі ў паўфінальнай схватцы адолеў суперніка, але цаной зламанага рабра. Кожны, у каго была такая траўма, ведае як гэта цяжка, калі не можаш нават уздыхнуць. А бо заўтра фінал і трэба змагацца! Але шматгадовы і адзіны трэнер нашага земляка Уладзімір Ізапольскі сказаў, што выступаць трэба, і Ігар назаўтра паслухмяна выйшаў на дыван. Аднак мудры настаўнік тут жа выкінуў ручнік, прызнаўшы паразу. Гэта значыць ён першапачаткова ведаў, што падапечны выступаць не будзе, але такім вось чынам хацеў праверыць яго баявы характар. А ў хлопца, бацька якога прайшоў ад званка да званка ўсю вайну, упартасці было не займаць. І гэта дапамагала прабівацца скрозь сіта адбору ў зборную Савецкага Саюза. Ты павінен быў абавязкова выйграваць, каб трапляць на галоўныя сусветныя турніры, куды быў шлях толькі самым моцным і цягавітым.

Пад бурныя шчырыя апладысменты «бойцу па спорце і па жыцці» былі ўручаны кветкі, якія Ігар Уладзіміравіч абяцаў паднесці ўсім прадстаўніцам прыгожага полу абласнога Цэнтра адзінаборстваў, які ўзначальвае. Застаецца спадзявацца, што такія выхаваўчыя мерапрыемствы будуць праводзіцца ва ўстанове культуры і ў далейшым.

Алесь Бынькоў, "Віцебскія весці"