Ігар Сяргеенка: прысваенне школам імёнаў вядомых землякоў — добрая традыцыя і сувязь пакаленняў
Народнага артыста Савецкага Саюза, лаўрэата Дзяржпрэміі БССР называюць адной з найярчэйшых старонак фальклорна-музычнага жыцця нашай краіны. А яшчэ — «бацькам» беларускага хору, які паказаў: музыка з народа трапляе проста ў сэрца. Выдатны музыказнавец, фалькларыст, педагог, музыкант, харавы дырыжор, арганізатар і мастацкі кіраўнік Дзяржаўнага акадэмічнага народнага хору — усё гэта пра Цітовіча. Вясёлага, дасціпнага, бясспрэчна, таленавітага і жыццялюбівага ўраджэнца Новага Пагоста, які праславіў родную вёску далёка за яе межамі.
У паўночным рэгіёне 130 школ носяць імёны заслужаных дзеячаў, Герояў Савецкага Саюза. Ігар Сергяенка падзяліўся меркаваннем:
— У Віцебскай вобласці склалася добрая традыцыя ўшанавання памяці землякоў не толькі ў назвах вуліц, але і навучальных устаноў. Гэта вялікая справа, якая звязвае часы і пакаленні, фарміруе нацыянальнае самасвядомасць, гонар за нашу Радзіму і, вядома, мае сур'ёзнае значэнне пры выхаванні і падрыхтоўцы маладога пакалення. Толькі летась чатыром школам Мёрскага раёна прысвоены імёны герояў, якія ўнеслі свой уклад у перамогу над фашызмам у гады Вялікай Айчыннай вайны. Сёння мы ў Новапагосцкай школе, якая названа ў гонар народнага артыста Савецкага Саюза Г.І. Цітовіча. Сімвалічна, што ўрачыстыя мерапрыемствы прымеркавалі да Міжнароднага дня роднай мовы.
У Навапогосцкай школе сёння больш за 50 вучняў, яшчэ 18 выхаванцаў наведваюць групу для дашкольнікаў. У наступным навучальным годзе ўпершыню ў першы клас тут пойдуць восем малышоў. Так што будучыня ёсць, абнадзейвае дырэктар Вольга Усціновіч:
— Ганарымся, што школа цяпер носіць імя нашага выдатнага земляка! Гэта і ўрачыстасць гістарычнай справядлівасці, і даўняя мара, нарэшце якая сталася. Дарэчы, школьны музей імя Г.І. Цытовіча створаны ў нас больш за 30 гадоў таму.
Нібыта капсулы часу тут асабістыя рукапісы Генадзя Іванавіча, кнігі з аўтарскімі аўтографамі, арыгінальныя здымкі, многія з якіх (дзіўная справа!) перадаюць лёгкі, вельмі просты характар Цытовіча. Захавалася і перапіска з яго сям'ёй.
Важна зберагчы сваё, роднае, народнае, разважае Вольга Усціновіч:
— Тое, што сам шанаваў і іншым наказаў наш геніяльны зямляк. Прафесійных спевакоў у нашай школе, прызнацца, няма, але мастацкая самадзейнасць ніхто не адмяняў. Няхай музыка гучыць!
І яна гучала. Чыстымі і званкімі, моцнымі галасамі ўздымалася ўвысь за межы актавай залы. Прыемны сюрпрыз — выступленне артыстаў Нацыянальнага акадэмічнага народнага хору Рэспублікі Беларусь імя Г.І. Цытовіча ў Новым Пагосце забудуць яшчэ не хутка. На свята з Мінска прыехала дачка Цытовіча Святлана Генадзеўна. На малой радзіме бацькі яе перапаўняюць эмоцыі:
— Я ў эйфарыі! Удзячная школе і ўсім, хто дапамог зрабіць так, каб імя майго таты назаўжды было з ёй звязана. Гэта заслужана і неверагодна кранальна… Для мяне гэта адраджэнне, крыніца натхнення. Пакуль жывая, таксама буду берагчы памяць пра свайго бацьку, незвычайнага чалавека, які шчыра любіў песню і лічыў яе душой народа.
"СБ"