Сярэдняй школе № 28 Віцебска прысвоена імя Ефрасінні Зяньковай

Ефрасіння Зянькова нарадзілася 22 снежня 1923 года ў вёсцы Ушалы Шумілінскага раёна ў сялянскай сям'і. Скончыўшы школу і атрымаўшы фабрычна-завадское адукацыю, працаўладкавалася на швейную фабрыку. У час Вялікай Айчыннай вайны ўваходзіла ў падпольны райкам партыі, кіравала камсамольска-маладзёжнай арганізацыяй «Юныя мсціўцы». Змагары за свабоду збіралі звесткі аб вораскім гарнізоне, размешчаным у горпасёлку Обаль і здзяйснялі дыверсійныя аперацыі. Сярод іншага, ім удалося вывесці са строю электрастанцыю, цагельны і ільняны заводы, спаліць на складах чыгуначнай станцыі дзве тыс. т лёну, гатовага да адпраўкі ў Германію.
У канцы жніўня 1943 года прайшлі масавыя арышты ўдзельнікаў камсамольскага падполля, многіх з якіх пазней расстралялі. Аднак Ефрасінні Зяньковай пашанцавала: напярэдадні аблаваў па заданні райкама партыі знаходзілася ў аддаленым населеным пункце. Яе паспелі папярэдзіць аб небяспецы, якая пагражала, дзяўчына працягнула барацьбу з акупантамі ў партызанскім атрадзе брыгады ім. У. Леніна. Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 1 ліпеня 1958 года мужнай жанчыне прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Золата Зорка».

Пасля Перамогі Ефрасіння Зянькова працавала ў ваенкамаце абласнога цэнтра, удастоена звання ганаровы грамадзянін Віцебска. Памерла 19 красавіка 1984 года, пахавана на могілках «Мазурына». Яе імя носіць адна з вуліц у горадзе, а па месцы жыхарства на вул. Шрадара ўстаноўлена мемарыяльная дошка.
— Знамянальна, што мерапрыемства праходзіць 22 снежня, у дзень нараджэння Ефрасінні Зяньковай. Яна — прыклад мужнасці і любові да Радзімы для падрастаючага пакалення, — адзначыў Уладзімір Церанцьеў. — Падводзячы папярэднія вынікі Года гістарычнай памяці, можна адзначыць, што ў вобласці актыўна вялася праца па прысваенні ўстановам адукацыі імёнаў герояў: звыш 50 школ удастоены такой гонару. Усяго ж, пачынаючы з 2019-га, калі адрадзілі гэту практыку савецкіх гадоў, ушанавана памяць 83 грамадзян, якія ўнеслі ўклад у вызваленне і развіццё населеных пунктаў Віцебшчыны. А калі лічыць з часоў СССР, то 123. Каб дамагчыся гэтага, педагогі разам з вучнямі і іх бацькамі карпатліва працавалі ў архівах, наладжвалі кантакты з сваякамі вялікіх землякоў.



"Віцебскія весці", фота "Віцьбічы"