Інвалід з Віцебска аддала назапашаныя на аперацыю грошы на лекі жыхарам Данбаса
Лекаў і медыкаментаў на асабістыя сродкі — а гэта амаль 40 мільёнаў беларускіх рублёў — даставілі дзве віцябчанкі, што маюць патрэбу ва ўкраінскую Макееўку.
Віцябчанкі Людміле Буш і Валянціне Штал — далёка за… Больш за тое, абедзве — інваліды II групы. Яны і пазнаёміліся ў бальніцы 11 гадоў таму, з таго часу не расставаліся. Боль простых украінцаў, па волі палітыкаў, уцягнутых у ваенныя спрэчкі на ўласнай тэрыторыі, абедзве беларускія жанчыны ўспрымалі аднолькава — як уласную трагедыю. Апошнім часам асабліва цяжка стала глядзець па тэлевізары штодзённыя навіны, напоўненыя абуральныя сюжэтамі пра кровапраліццё, пра смерці дзяцей, пра безабароннасць старых, што засталіся без усякай падтрымкі дзяржавы, пра пакуты хворых з-за адсутнасці жыццёва неабходных лекаў, пра мытарствы тысячы бежанцаў…
Апошняе асабліва зразумела Людміле Буш: у свой час яна з сям'ёй бегла ад нацыяналістычных прыгнётаў з Прыбалтыкі, а паколькі Людміла Іванаўна служыла разам з мужам, то давялося яшчэ і чуць у спіну: «Акупанты». Прыстанак тады, у 90-х гадах, знайшлі ў Беларусі, дзе атрымалі статус бежанцаў і на ўласным вопыце пераканаліся ў дзейснасці ўсіх законаў дзяржавы, якая іх прытуліла. У Віцебску сям'і Людмілы Іванаўны далі неабходную плошчу жылля ў інтэрнаце, справа наладзілася з працай, а калі рэзка пахіснулася здароўе, то атрымала яна і лячэнне, і пенсію, і інваліднасць.
Рашэнне нейкім чынам канкрэтна дапамагчы жыхарам Данецкай Рэспублікі прыйшло Людміле Буш і Валянціне Штал практычна адначасова, а паколькі з нядаўніх часоў яны ўжо з'яўляліся валанцёрамі Кастрычніцкай раённай арганізацыі Беларускага Таварыства Чырвонага Крыжа, то з дапамогай яго старшыні Міхаіла Гусачэнкі звязаліся з Чырвоным Крыжам Растоўскай вобласці, які ўзяўся дапамагчы дзвюм віцябчанкам ажыццявіць сваю асабістую высакародную місію.
На грошы, якія Людміла Іванаўна збірала для аперацыі ў Амерыцы, былі закуплены 33 найменні лекаў, медыцынскіх прэпаратаў, а таксама вата, бінты, марля — усяго 674 адзінкі на суму 37852950 рублёў. Паколькі жанчына перасоўваецца на мыліцах, то Валянціна Паўлаўна паехала з сяброўкай у якасці асобы, якая суправаджае. Зразумела, квіткі туды і назад абедзве жанчыны таксама куплялі на сваю пенсію. «Ахоўнай граматай» адпраўленым у нялёгкі шлях місіянерам мудрай узросту служыў ліст, якім іх суправадзіў старшыня Кастрычніцкай раённай арганізацыі Чырвонага Крыжа: у ім выказвалася просьба да ўсіх прадпрыемстваў, арганізацый, устаноў і прыватных асоб аказваць усялякую дапамогу і садзейнічанне віцебскім місіянерам. Так, сапраўды, і было!
— Мы выехалі з Віцебска ў ноч на 18 верасня да Рудні, потым пераселі на цягнік да Смаленска, і так атрымалася, што ў дарозе ў нас былі розныя праблемы, але нам дапамагалі і віцебскія чыгуначнікі, і простыя расіяне, нас цёпла віталі і прадстаўнікі МНС, і памежнікі. На нас усе звярталі асаблівую ўвагу, таму што мы былі ў яркай, кідаючайся ў вочы ўніформе беларускага Чырвонага Крыжа, на чырвоных шаліках выразна чыталася: «Ад сэрца да сэрца»…
— А тое, як апекаваўся Растоўскі Чырвоны Крыж, наогул успамінаем з асаблівай цеплынёй, — распавядае Людміла Буш. — Нас сустракалі ўночы, пакармілі, далі выспацца, раніцай далі машыну, давезлі да мяжы Данецкай Народнай Рэспублікі. Праўда, каб дабрацца да самой Макееўкі, спатрэбілася б яшчэ гадзіны тры, але мы былі абмежаваныя ў часе, ды і двое сутак шляху да Растова фізічна перанеслі цяжка. Таму прама на мяжы прадстаўнікам Чырвонага Крыжа Макееўкі перадалі чамаданы з лекамі. Падзякі не было канца, таму што тыя прэпараты, якія мы прывезлі, застаюцца ў самым вялікім дэфіцыце: для інсуліназалежных хворых, з праблемамі нырак, сэрца…
Два віцебскія валанцёры няволі былі своеасаблівымі дыпламатамі. Яны прывезлі лекі толькі беларускіх вытворцаў, каб паказаць іх эфектыўнасць і цэнавую даступнасць у выпадку закупкі. Даведаліся яны таксама, што ў Макееўцы з задавальненнем прынялі б і беларускую бульбу, малочныя і іншыя прадукты. Што ж, добрыя справы не ведаюць межаў.
Наталля Драздоўская, «Віцьбічы». Фота аўтара.