Да параду гатовыя! Адзін дзень з жыцця роты ганаровай варты

Без іх не абыходзіцца ні адна значная падзея ў жыцці горада і вобласці. На ўрачыстых мерапрыемствах яны прыцягваюць увагу выдатнай выправай і добрай каардынацыяй, спакоем і неўзрушнасцю, сінхроннасцю і дакладнасцю рухаў.

Уласна, гэта звычайны баявы падраздзяленне брыгады, толькі з дадатковай нагрузкай. Як распавёў адказны за падрыхтоўку роты ганаровай варты (РГВ) гвардыі лейтэнант Ілья Чарняўскі, на працягу навучальнага тыдня салдаты падраздзялення на некалькі гадзін больш за іншых дэсантнікаў займаюцца страявой падрыхтоўкай. За год прымаюць удзел амаль у 50 мерапрыемствах, разам з ваенным аркестрам даюць да 5 плац-канцэртаў па асабліва важных дзяржаўных святах.

Непасрэдна заняткі ў падраздзяленні праводзіць ваеннаслужачы па кантракце гвардыі сяржант Сяргей Васільеў, які ў 2008-2009 гадах праходзіў тэрміновую службу ў роце ганаровай варты Мінскай ваеннай камендатуры і не па чутках ведае тонкасці выканання парадна-страявых элементаў (з зайздросным узроўнем майстэрства мінскай РГВ можна азнаёміцца на ўсіх урачыстых мерапрыемствах, якія праходзяць у сталіцы). Са сваёй армейскай юнацтва Сяргей успамінае, як у 2009 годзе на працягу трох месяцаў па 6 гадзін у дзень 144 ваеннаслужачых рыхтаваліся да плац-канцэрта, які праходзіў падчас парада на Дзень Незалежнасці Беларусі.

Ганаровая варта была створана ў мабільным злучэнні ў 2003 годзе пры фінансавай падтрымцы аблвыканкама. Абласныя ўлады выдзелілі сродкі на пашыў параднай формы. На стажыроўку ў Мінск быў адпраўлены прадстаўнік брыгады. З таго часу прафесійныя навыкі з пакалення ў пакаленне перадаюць салдаты 3-й роты 357-га асобнага гвардзейскага мабільнага батальёна (яго камандзір гвардыі маёр Валерый Булыга з'яўляецца лаўрэатам прэміі «Чалавек года Віцебшчыны-2015»). Ваеннаслужачыя павінны мець адпаведныя фізічныя дадзеныя (рост ад 180 см) і маральна-псіхалагічныя якасці.

Існуе і такое паняцце, як мышачная памяць, – калі прыёмы і элементы страявой падрыхтоўкі запамінаюцца на падсвядомым узроўні. Нават калі сярод ночы разбудзіць натрэніраванага салдата, ён адразу дакладна паўторыць практыкаванне – таму што мышачная памяць выдатная. Але, безумоўна, яе трэба ўпарта трэніраваць. Каб давесці да ідэалу выкананне толькі аднаго элемента, патрабуецца не менш за два тыдні трэніровак. Да прыкладу, адзін з простых прыёмаў «На варту!» неабходна паўтарыць не менш за дзве тысячы разоў, каб выканаць без сучка, без задарынкі. А для дасягнення ўзгодненасці дзеянняў распрацавана лічыльная сістэма. Кожны рух здзяйсняецца пад лік: «раз-два-тры-чатыры-пяць…». Пра інтэнсіўнасць заняткаў сведчаць і расколатыя ад шматлікіх удараў аб плац прыклады карабінаў. Праўда, гэта трэніровачная зброя – для выступленняў маецца парадная.

У адрозненне ад РПВ Мінскай камендатуры, дзе парадная форма шыецца па індывідуальных лекалах, у віцебскіх дэсантнікаў мундзіры разлічаны на некалькі пакаленняў салдат. А таму стаўленне да яе беражлівае ўдвая. Пасля звальнення «дэмбеля» на яго месца камандзіры імкнуцца падабраць падобнага па фізічных параметрах маладога байца. Сярод арыгінальных элементаў адзення ў ваеннаслужачых РПВ – храмавыя боты, галіфэ, «палкоўнікаўскія» каракулевыя шапкі.

Для асабовага складу РПК акрамя строявой падрыхтоўкі не менш важная і псіхалагічная. Перад выступленнямі ў маладых салдат з'яўляецца мандраж, што цалкам зразумела: за іх дзеяннямі сочаць сотні вачэй, дзясяткі тэле- і фотакамер. Тут неабходна кваліфікаваная дапамога вопытных таварышаў і камандзіраў. Самае галоўнае – дамагчыся ўласнай адцягненасці. Алегарычна кажучы, у момант выступлення галава павінна быць абсалютна свабоднай ад непатрэбных думак, здольных выказаць эмоцыі на твары – хваляванне, няўпэўнасць… Воіну РПК дазволена толькі рухаць вачыма – і больш ніякай рэакцыі на сітуацыю, якая склалася вакол.

А «правакацый» хапае. Гвардзейцы распавядаюць, што на святах да застылага вартавога могуць падысці дзеці. Іншыя чапаюць карабін, пытаюцца, ці можна з яго пастраляць. А пра дзяўчат увогуле асобная размова: просяць сябровак сфатаграфаваць іх з салдатаам ці наўпрост цікавяцца нумарам тэлефона. Хоць ты на прыкладзе карабіна пішы, жартуюць дэсантнікі.

Пасля звальнення ў запас многія салдаты РПК 103-й гвардзейскай асобнай мабільнай брыгады ўладкоўваюцца на службу ў сілавыя структуры. Іх выправа, загартаванасць, дысцыплінаванасць застаюцца ўзорнымі на доўгія гады. Такія людзі ўсюды патрэбныя.

Сяргей Ляшук. Фота Антона Сцепанішчава. «Віцебскія весці».