Мара турыста: чаму варта наведаць Гарадоцкі раён

Мясцовыя ўлады вылучылі дадзенае напрамак як адно з перспектыўных у развіцці раёна, бо больш за палову яго тэрыторыі займаюць лясы, азёры і рэкі, таксама там мноства помнікаў гісторыі. Таму рэгіён прывабны для паляўнічых і рыбаловаў, шукальнікаў прыгод, якія могуць сфатаграфаваць нешта незвычайнае на памяць і паўтарыць подзвігі Індыяны Джонса, паспрабаваць адшукаць рэдкія і знікаючыя расліны, такія як лілея паўночная або вадзяны арэх.

На Гарадоччыне распрацавана 14 турыстычных маршрутаў, у тым ліку ў дзяржаўнай прыродаахоўнай установе «Карытынскі Мох», якая ўключае некалькі заказнікаў. Там адкрыты візіт-цэнтр для аматараў прыроды і актыўнага адпачынку. Нядаўна на возеры Лугавым з'явіўся пункт пракату турыстычнага рыштунку і лодак. Праводзяцца водныя і пешыя паходы.

Ад беларуска-расійскай мяжы да райцэнтра каля 45 км. Дарога з добрасным асфальтабетонным пакрыццём, праўда, не вельмі шырокая, але асаблівых праблем вы не адчуеце — рух не занадта інтэнсіўны. Устаноўлены камеры фотафіксацыі, таму лепш прытрымлівацца хуткаснага рэжыму. Гэта дасць вам час агледзецца. Па баках адкрываюцца цудоўныя віды дагледжаных палёў і лясных масіваў, час ад часу на шляху сустракаюцца вёсачкі. Праўда, і пустуючых дамоў нямала. Праблема старых дамоў актуальная для раёна, мясцовыя ўлады вядуць актыўную працу, каб іх колькасць знізілася.

Восенню ўздоўж трасы, па якой ездзіць мноства патэнцыйных пакупнікоў-расіян, ідзе бойкі гандаль сабраным ураджаем – ад садавіны, гародніны і ягад да саленняў.

На дадзеным участку магістралі вы зможаце ўбачыць будынак былой паштовай станцыі — гісторыка-культурную каштоўнасць першай паловы ХІХ ст. А таксама пакаштаваць сапраўдны дэлікатэс — страву з вінаграднай смаўжа — у аграэкасядзібе «Вінаградная смаўж», перакусіць у езярышчанскім кафэ, выпіць крынічнай вады. Можна наведаць воінскія пахаванні часоў Вялікай Айчыннай.

Калі захочаце правесці на Гарадоччыне выхадныя ці адпачынак, праблем з начлегам не будзе: у райцэнтры і Езярышчы ёсць гасцініцы, падарожнікам прапануюць зняць бярвёнавыя домікі, памыцца ў лазні, прыгатаваць шашлык, папаляваць, парыбачыць. Можна са зручнасцямі адпачыць і дзікаром: ля абзы лесу размешчана некалькі ёмістых дагледжаных альтанак. Заправіцца таксама не складзе працы: ёсць АЗС.

Акрамя таго, упэўнены, многім турыстам, якія апынуліся на Гарадоччыне, было б цікава на свае вочы ўбачыць курганныя могільнікі IX – XIII стагоддзяў, стаянкі старажытных людзей III – II тыс. да н. э., каменныя крыжы, велізарныя валуны, дуб-велікан, азёрна- іхтыялагічныя і гідралагічныя заказнікі. Вядома, шмат славутасцяў можна знайсці і ў саміх населеных пунктах. Да прыкладу, у Гарадку працуюць краязнаўчы музей, цэнтр рамёстваў і культур, ёсць прыгожая цэнтральная плошча, мемарыяльны комплекс «Неўміручасць», арыгінальныя помнікі і культавыя будынкі, лыжаролерная траса ў маляўнічых Вараб'ёвых Гарах. Каля мяжы з Расіяй на паўвостраве мясцовага возера захаваліся сляды старажытнага замчышча.

Сумна, што большасць гэтых шыкоўных прыродных і гістарычных багаццяў не так лёгка адшукаць. На сайце райвыканкама, куды падарожнікі, хутчэй за ўсё, звернуцца за інфармацыяй, можна знайсці ўкладку «Турызм і адпачынак», азнаёміцца з наяўнай інфраструктурай. Аднак падаюцца звесткі сухо і без інтэрактыўнай карты, на якой можна было б разгледзець аб'ект, пракласці шлях да вёскі. Ёсць вэб-рэсурс «Турызм Гарадоцкага раёна», але ён таксама не моцна падстэўляе жаданне наведаць гэты край.

Яшчэ адзін турыстычны напрамак — экспарт медыцынскіх паслуг. Расіяне — частыя госці ў цэнтральнай раённай бальніцы, дзе яны могуць прайсці шырокі спектр працэдур, бо кваліфікаваных урачоў і сучаснага абсталявання хапае. Таксама ў вёсцы Халамер'е ёсць знакамітая далёка за межамі Беларусі сельская ўчастковая бальніца. Там працуюць дасведчаныя мануальныя тэрапеўты, трапіць у рукі якіх мараць пацыенты з розных краін, якія пакутуюць ад кілы або боляў у спіне і суставах. Аднак зноў жа ўказальнікаў аб установе на трасе вы не знойдзеце.

"Віцебскія весці". Фота з архіва газеты і адкрытых крыніц.