На ровары насляпую...

Госцю са Слуцка Ірыну Фядотаву ў Віцебску не пазнавалі прыхільнікі на вуліцах, не дарылі кветкі і не бралі аўтографы. А тым часам яна, як і Дар'я Домрачава, трохразовая чэмпіёнка Гульняў, праўда, Паралімпійскіх.

Незвычайнасць сітуацыі заключаецца ў тым, што чалавек са зрокам, які застаўся (разлічвае толькі святло і цемру), стаў наймацнейшым у… веласпорце. Але ёсць адна асаблівасць: кіруе рулём транспартнага сродку-тандема зрок спартсмен.

Сур'ёзныя праблемы са здароўем у будучага заслужанага майстра спорту, шматразовага чэмпіёна свету і Еўропы пачаліся яшчэ ў дзяцінстве. Сям'я жыла ў вёсцы, маці адна гадавала пяцёра дзяцей. Ірыне давялося заканчваць школу-інтэрнат у Маладзечне для дзяцей з парушэннямі зроку.

У спорт, як гэта часта бывае, прыйшла выпадкова, бо да хваробы марыла працаваць настаўнікам на сяле. А ў выніку пасля вучобы ўладкавалася на спецыялізаванае прадпрыемства «Ямполь – Слуцк». Тут жа ў 19 гадоў захапілася плаваннем, а затым даведалася пра велатандем. Такая тэхніка і сёння дастаткова экзатычная, а што ўжо казаць пра канец 1980-х, калі незвычайны ровар зрабілі са звычайнага «Турыста».

Пасля карпатлівых трэніровак поспех не прымусіў сябе чакаць. На Паралімпіядзе ў Сіднэі ў пары з Аляксандрам Данілікам узялі адразу два

«золаты»: на трэку і ў шашэйных групавых гонках. А ў 2008 годзе ў Пекіне разам з Аленай Драздоўскай узышлі на вышэйшую прыступку п'едэстала гонару, перамогшы ў выніковай гонцы. Ёсць у скарбонцы ў Ірыны і паралімпійскія медалі меншай вартасці. Яе спартыўнаму доўгалеццю можна толькі пазайздросціць, бо апошнія паралімпійскія старты ў яе былі ў 2012 годзе ў 44-гадовым (!) узросце.

А вось асабістае жыццё наша гераіня прынцыпова не

«завадатар». З усмешкай кажа, што «замужам за роварам». Дома ў Слуцку ёсць спецыяльны веласіпедны станок для заняткаў любімай справай. Рэгулярна здзяйсняе прабежкі ў парку, нядаўна асвоіла канькі. У Віцебск, дзе і адбылося наша знаёмства, прыехала на турнір па голболу (спаборніцтвы для невідушчых у зале). Ірына лічыць, што ніколі нельга спыняцца ў развіцці, наракаючы ўсё жыццё на недахоп. Трэба працаваць над сабой кожны дзень. І сама яна – лепшы прыклад па пераадоленні бар'ера, які паўстаў на жыццёвым шляху.

Алесь Бынькоў, "Віцебскія весці"