«Нядрэнна было б сустрэцца такой жа кампаніяй яшчэ не раз!» Віцебская доўгажыхарка адзначыла 100-гадовы юбілей
Жыхары Рубы, якія не ведалі, з якой нагоды так шматлюдна і святочна каля дома №18 па вуліцы Цэнтральнай, падумалі, што гэта не інакш як вяселле!
Самадзейныя артысты з мясцовага ДК у прыгожых, яркіх касцюмах, музыкі, дзеці з кветкамі, мясцовае начальства ў асобе старшыні пасялковага выканкама Андрэя Бурдо, а тут пад'язджаюць усё новыя і новыя госці: намеснік кіраўніка адміністрацыі Чыгуначнага раёна Наталля Лепешкіна і начальнік аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі Караліна Бальшакова, начальнік раённага ўпраўлення па працы, занятасці і сацыяльнай абароне Алена Шарай, прадстаўнікі ветэранскай арганізацыі, тэлебачанне, прэса, ды яшчэ суседзі…
На самай справе вось столькі гасцей адразу прымалі ў кватэры, дзе ў цяперашні час з дачкой пражывае незвычайны юбіляр Ганна Іванаўна Сурганава: 14 мая ёй споўнілася ні шмат ні мала, а 100 гадоў. Яна так лёгка закружыла з ансамблем спяваючых жанчын, так горача апладзіравала вершаванай оде ад школьнікаў і радавался кожнаму падарунку, што цяжка было паверыць: яшчэ зусім нядаўна Ганна Іванаўна, прыбалеўшы, была на пасцельным рэжыме.
Мабыць, такая ўжо наша славянская жанчына: чым больш яе выпрабоўвае лёс, тым яна мацней! Ганна Іванаўна, якая нарадзілася ў гэтым самым пасёлку Руба ў 1914 годзе, перажыла і рэвалюцыі, і войны, але, мабыць, самай руйніўнай у яе лёсе аказалася Вялікая Айчынная: з першых жа дзён муж Сцяпан Максімавіч, які пайшоў на фронт, прапаў без вестак, з сям'ёй была прымусова вывезена на працы ў Германію, потым губляла і дзяцей, і ўнукаў. А прапрацавала паўжыцця. І на пенсію сышла толькі ў 70 гадоў — з медсанчасткі вапнавага завода №1, дзе была звычайнай прачкай. Наогул, кім толькі ні даводзілася ёй быць, але самае цікавае, што адразу пасля вайны Ганна Іванаўна працавала мулярам, пабудавала практычна ўсе дамы ў родным пасёлку, а паколькі ацяпляліся яны дровамі, то і печы клала гэтая маленькая, спрытная жанчына. Сёння яна задаволена ўсім: і родныя побач з ёй, і пенсію атрымлівае добрую з усімі належнымі ёй надбаўкамі, як былому вязню і як пенсіянеру, які перайшоў 80-гадовы мяжу. Ну а стогадовую яна і не адчувае. І да народнага павер'я, што народжаны ў маі ўсё жыццё маецца, ставіцца з такім жа гумарам, як і да ўласнага юбілею. Вельмі задаволеная ўшанаваннем, на развітанне ўсім гасцям Ганна Іванаўна таксама пажадала здароўя і выказала надзею, што нядрэнна было б сустрэцца такой жа кампаніяй яшчэ не раз!
Наталля Драздоўская, "Віцьбічы"