Каля 6 тысяч маладых спецыялістаў пачынаюць працу ў Віцебскай вобласці
Матываваная, адукаваная, актыўная моладзь — гэта, па сутнасці, стратэгічны рэсурс развіцця любой краіны, як неаднойчы падкрэсліваў наш Прэзідэнт. Таму моладзевая палітыка ў Беларусі прадугледжвае максімум магчымасцей для адукацыі і кар'ернага росту таленавітых юнакоў і дзяўчат. Асаблівую ўвагу — тым, хто вырашыў працаваць у малых гарадах і аддаленых рэгіёнах. Гарадоцкі раён сёлета прымае шасцідзесят маладых спецыялістаў. Заботлівае настаўніцтва, фінансавая падтрымка, арэнднае жыллё, іншыя прэферэнцыі — усё для іх. Бо будучыня глыбінкі сёння залежыць ад маладых ініцыятыўных кадраў — такіх, як героі нашага рэпартажу.
— Так, былі нядрэнныя варыянты застацца працаваць у Віцебску, — не хавае Валерыя Валер'еўна, — але, па-першае, хацелася быць бліжэй да бацькоў, па-другое, упэўнена: калі хочаш стаць універсальным спецыялістам, трэба пачынаць з глыбінкі.
За плячыма Валерыі Сітнікавай — інтэрнатура ў буйной паліклініцы абласнога цэнтра, а яшчэ — складаны экзамен на сталасць і адданасць прафесіі: два гады без адрыву ад вучобы яна была на перадавой барацьбы з каранавірусам, працавала паставой медсястрой у адным са шпіталяў абласной бальніцы. Гэтыя навыкі, кажа, запатрабаваны кожны дзень:
— Працуючы ў аддаленых вёсках, трэба быць і псіхолагам, — упэўнена маладая доктарка. — Бо часта чалавека пакутуюць не столькі хваробы, колькі адзінота.
Штодня Валерыя курсуе за 20 кіламетраў туды-зваротна з Гарадка. Сцвярджае: гэта нескладана. Заробкам задаволена. А жыллёвае пытанне для яе ўжо даўно вырашылі бацькі — у дзяўчыны ў райцэнтры ёсць уласная кватэра. Пацыентаў такая грунтоўнасць супакойвае: значыць, маладая доктарка тут надоўга.
— Перада мной нават ніколі не стаяла пытанне выбару прафесіі. Гэта неяк па змаўчанні з дзяцінства, а можа, і ад нараджэння ўжо было прадвызначана, — жартуе Аляксандра, карыстаючыся момантам, пакуль малышы з яе групы спраўляюцца з абедам.
Канкрэтызуем сямейны летапіс. Прабабулі з абодвух бакоў у Сашы — педагогі. Адна яшчэ да вайны працавала ў віцебскім дзіцячым садзе, другая — у Россонскай школе. Разам, дарэчы, з Пятром Машэравым, пра якога потым шмат расказвала. Бабуля і дзядуля па татавай лініі працавалі ў Сурмінскай спецшколе: Ганна Паўлаўна — настаўніцай, Аляксей Фёдаравіч — дырэктарам. Мама, Валянціна Анатольеўна, цяпер працуе ў Езярышчанскім дзіцячым садзе. Бацька, Ігар Аляксеевіч, — настаўнік гісторыі ў тамтэйшай школе.
Аляксандра скончыла ВДУ імя Машэрава і прыйшла працаваць у дзіцячы сад № 2 Гарадка. Першым месцам працы вельмі задаволена:
— Па спецыяльнасці я інжынер-механік, таму мяне адразу прызначылі на пасаду загадчыка майстэрскімі. Цяпер выконваю абавязкі інжынера па ахове працы, — расказвае Уладзіслаў. — Работа адказная, бо гаворка ідзе пра жыццё і здароўе людзей. Дзе б я яшчэ мог за некалькі месяцаў усебакова вывучыць пытанні рамонту тэхнічных агрэгатаў і арганізацыі работ у палях, на фермах і зернотоках?
Маладога спецыяліста ў сельгаспрадпрыемстве адразу пастараліся замацаваць надоўга. Перш за ўсё далі трохпакаёвую службовую кватэру з разлікам, што прывабны хлопец доўга адзін не застанецца: нявест у акрузе хапае.
— Не, сям'ёй пакуль абзаводзіцца не збіраюся, — па-гаспадарску разважае ўчарашні студэнт. — Трэба самому на ногі ўстаць, шмат займаюся самаадукацыяй, павышаю кваліфікацыю. У будучыні планую абавязкова пабудаваць уласны дом. Вось туды і прывяду жонку.
Адкуль у гарадскога хлопца такі інтарэс да жыцця і працы на зямлі? Жартуе: закладзена ў генах. Як, зрэшты, у кожнага беларуса.
Сёлета ў Віцебскай вобласці да самастойнай працоўнай дзейнасці прыступаюць 480 педагогаў, 150 культработнікаў, каля 500 медыкаў (у тым ліку 233 урача) і амаль 4,5 тысячы спецыялістаў сярэдняга звяна і рабочых.
ПРАМОВА>
Пётр Корабач, старшыня Гарадоцкага райвыканкама:
— Мы ўсебакова падтрымліваем маладых спецыялістаў. І фінансава, і ў побытавым плане. У кожным новабудоўлі выпускнікам ВНУ, якія вырашылі працаваць на гарадоцкай зямлі, выдзяляем арэндныя кватэры. Асаблівую ўвагу — папаўненню ў АПК і медыцынскай галіне. Гэтыя напрамкі стратэгічныя для сацыяльна-эканамічнага развіцця раёна. Радуе, што ўсё часцей на родную зямлю вяртаюцца ўраджэнцы гэтага краю. Напрыклад, з дзесяці маладых педагогаў, якія прыбылі сёлета, сямёра — свае. Значыць, ёсць надзея на тое, што яны тут і застануцца.
Урач пачынаецца з глыбінкі
Валерыя Сітнікава — ураджэнка Гарадка. З 1 жніўня гэтая мілая далікатнай дзяўчына — урач агульнай практыкі — загадчыца амбулаторыі ў аграгарадку Бычыха.— Так, былі нядрэнныя варыянты застацца працаваць у Віцебску, — не хавае Валерыя Валер'еўна, — але, па-першае, хацелася быць бліжэй да бацькоў, па-другое, упэўнена: калі хочаш стаць універсальным спецыялістам, трэба пачынаць з глыбінкі.
За плячыма Валерыі Сітнікавай — інтэрнатура ў буйной паліклініцы абласнога цэнтра, а яшчэ — складаны экзамен на сталасць і адданасць прафесіі: два гады без адрыву ад вучобы яна была на перадавой барацьбы з каранавірусам, працавала паставой медсястрой у адным са шпіталяў абласной бальніцы. Гэтыя навыкі, кажа, запатрабаваны кожны дзень:
— Рэальная практыка дала вельмі многае, перш за ўсё ўпэўненасць у уласных сілах. Прасцей разбірацца ў складаных выпадках, не адчуваеш сябе пачаткоўцам. У амбулаторыі ёсць усё неабходнае. Абсталяваны дзіцячы і гінекалагічны кабінеты, дзённы стацыянар, асобнае памяшканне для прыёму хворых з тэмпературай. Вось-вось адрамантуюць і службовую «Ніву».За першы месяц Валерыя ўжо аб'ехала ўсе падведамственныя вёскі. У зоне абслугоўвання — паўтара дзясятка населеных пунктаў і звыш 1,3 тысячы чалавек. У адной 97-гадовай бабулі пабывала ўжо трыждыы. Прычыны выклікаў? Пракансультаваць, выпісаць рэцэпты і… пагаварыць.
— Працуючы ў аддаленых вёсках, трэба быць і псіхолагам, — упэўнена маладая доктарка. — Бо часта чалавека пакутуюць не столькі хваробы, колькі адзінота.
Штодня Валерыя курсуе за 20 кіламетраў туды-зваротна з Гарадка. Сцвярджае: гэта нескладана. Заробкам задаволена. А жыллёвае пытанне для яе ўжо даўно вырашылі бацькі — у дзяўчыны ў райцэнтры ёсць уласная кватэра. Пацыентаў такая грунтоўнасць супакойвае: значыць, маладая доктарка тут надоўга.
Педагог ад нараджэння
Аляксандра Багданава — педагог у чацвёртым пакаленні. Агульны педагагічны стаж яе продкаў — звыш 200 гадоў.— Перада мной нават ніколі не стаяла пытанне выбару прафесіі. Гэта неяк па змаўчанні з дзяцінства, а можа, і ад нараджэння ўжо было прадвызначана, — жартуе Аляксандра, карыстаючыся момантам, пакуль малышы з яе групы спраўляюцца з абедам.
Канкрэтызуем сямейны летапіс. Прабабулі з абодвух бакоў у Сашы — педагогі. Адна яшчэ да вайны працавала ў віцебскім дзіцячым садзе, другая — у Россонскай школе. Разам, дарэчы, з Пятром Машэравым, пра якога потым шмат расказвала. Бабуля і дзядуля па татавай лініі працавалі ў Сурмінскай спецшколе: Ганна Паўлаўна — настаўніцай, Аляксей Фёдаравіч — дырэктарам. Мама, Валянціна Анатольеўна, цяпер працуе ў Езярышчанскім дзіцячым садзе. Бацька, Ігар Аляксеевіч, — настаўнік гісторыі ў тамтэйшай школе.
Аляксандра скончыла ВДУ імя Машэрава і прыйшла працаваць у дзіцячы сад № 2 Гарадка. Першым месцам працы вельмі задаволена:
— Унікальная ўстанова. Тут столькі цікавых праектаў рэалізуюць. З удзелам спецыялістаў, у тым ліку з МНС, ДАІ, іншых службаў, дзяцей у гульнявой форме вучаць асновам бяспекі, здароваму ладу жыцця, беражлівым ставінам да прыроды. Я з задавальненнем у гэта акунулася. Цяпер, напрыклад, рыхтуемся да старту патрыятычнага праекта.Цікаўныя малышы, падслухаўшы размову, тут жа пачынаюць наперагонкі дэкламаваць вершы, прысвечаныя Беларусі. Ды з такім агеньчыкам, з такім азартам, так адчувальна! А іншыя кідаюцца да незвычайнай інтэрактыўнай карты — паказваць, як з аддзельных областей складаецца агульная карціна іх роднай краіны… Поўнае адзінства з выхавацелем! Як і павінна быць у сапраўднага педагога.
Хлебаробам быць абавязаны
Уладзіслаў Сазонаў вучыўся па мэтавым накіраванні ў Горацкай сельскагаспадарчай акадэміі. Родныя засталіся ў Горках, а ён прыехаў па размеркаванні ў КУСГП імя Свярдлова, на самую мяжу з Расіяй.— Па спецыяльнасці я інжынер-механік, таму мяне адразу прызначылі на пасаду загадчыка майстэрскімі. Цяпер выконваю абавязкі інжынера па ахове працы, — расказвае Уладзіслаў. — Работа адказная, бо гаворка ідзе пра жыццё і здароўе людзей. Дзе б я яшчэ мог за некалькі месяцаў усебакова вывучыць пытанні рамонту тэхнічных агрэгатаў і арганізацыі работ у палях, на фермах і зернотоках?
Маладога спецыяліста ў сельгаспрадпрыемстве адразу пастараліся замацаваць надоўга. Перш за ўсё далі трохпакаёвую службовую кватэру з разлікам, што прывабны хлопец доўга адзін не застанецца: нявест у акрузе хапае.
— Не, сям'ёй пакуль абзаводзіцца не збіраюся, — па-гаспадарску разважае ўчарашні студэнт. — Трэба самому на ногі ўстаць, шмат займаюся самаадукацыяй, павышаю кваліфікацыю. У будучыні планую абавязкова пабудаваць уласны дом. Вось туды і прывяду жонку.
Адкуль у гарадскога хлопца такі інтарэс да жыцця і працы на зямлі? Жартуе: закладзена ў генах. Як, зрэшты, у кожнага беларуса.
— Падчас адкрытага ўрока «Гістарычная памяць — дарога ў будучыню!» Прэзідэнт, звяртаючыся да нас, маладых, вельмі дакладна сказаў: трымайце краіну, гэта наш кавалак зямлі! Лічу, што сёння менавіта вёска, дзе закладваецца харчовая бяспека краіны, мае патрэбу ў больш моцнай падтрымцы. Тут і буду працаваць.ЛІЧБЫ
Сёлета ў Віцебскай вобласці да самастойнай працоўнай дзейнасці прыступаюць 480 педагогаў, 150 культработнікаў, каля 500 медыкаў (у тым ліку 233 урача) і амаль 4,5 тысячы спецыялістаў сярэдняга звяна і рабочых.
ПРАМОВА>
Пётр Корабач, старшыня Гарадоцкага райвыканкама:
— Мы ўсебакова падтрымліваем маладых спецыялістаў. І фінансава, і ў побытавым плане. У кожным новабудоўлі выпускнікам ВНУ, якія вырашылі працаваць на гарадоцкай зямлі, выдзяляем арэндныя кватэры. Асаблівую ўвагу — папаўненню ў АПК і медыцынскай галіне. Гэтыя напрамкі стратэгічныя для сацыяльна-эканамічнага развіцця раёна. Радуе, што ўсё часцей на родную зямлю вяртаюцца ўраджэнцы гэтага краю. Напрыклад, з дзесяці маладых педагогаў, якія прыбылі сёлета, сямёра — свае. Значыць, ёсць надзея на тое, што яны тут і застануцца.