Ордэны Маці і прэміі Тусналобы-Марчанкі ўручылі жанчынам Віцебскай вобласці
Сёлета ордэнам Маці ўзнагароджаны 12 прадстаўніц Віцебскай вобласці, яшчэ 25 сталі лаўрэатамі прэміі імя Героя Савецкага Саюза Зінаіды Тусналобывай-Марчанкі. Усяго больш за 700 жыхарак паўночнага рэгіёну ўдастоены ордэна Маці і больш за 470 жанчын вобласці сталі ўладальніцамі прэміі аблвыканкама.
Быць маці – адначасова вялікая адказнасць і вялікая шчасце, пераканана лаўрэат прэміі Тусналобывай-Марчанкі Валянціна Кукушкіна з Ліёзна. У яе дружнай сям'і 10 дзяцей: шэсць родных (у чацвярых з іх ужо свае сем'і) і чатыры прыёмных. Сёння падзяліць з мамай святочныя хвіліны прыехаў 12-гадовы сын Мікіта. "У нас была дачка, якая нечакана пайшла з жыцця, калі ёй было тры месяцы. Напэўна, каб неяк заглушыць страту, узялі першае прыёмнае дзіця, а потым яшчэ траіх, і так атрымалася цэлая сям'я. Кажуць, грошай шмат не бывае, а мы лічым, што дзяцей шмат не бывае", - з усмешкай распавядае шматдзетная маці. Паводле яе слоў, усе чацвёра прыёмных без праблем уліліся ў сям'ю. "З часам мы самі забываем, хто прыёмны, а хто родны - усе яны для нас аднолькавыя. Нягледзячы, што прыёмныя з розных сем'яў, усе здружыліся і ладзяць. Дзве дзяўчынкі ўжо заканчваюць 11-ы клас. Адна хоча быць аграномам, другая - тэхнолагам харчовай прамысловасці, - дзеліцца Валянціна. - Для нашай сям'і прэмія імя Тусналобывай-Марчанкі вельмі важная, бо яна не толькі мне, але і маёй маме, якая навучыла мяне быць маці, мужу, старэйшым дзецям, таму што яны дапамагалі нам выгадоўваць малодшых".
У кожнай з прысутных мам свой характар, бачанне жыцця і метады выхавання. Але ўсіх аб'ядноўвае адзін жыццёвы тэзіс: дзеці - галоўнае жаночае шчасце. Вольга Кісель, адна з самых маладых уладальніц абласной прэміі сёлетняга года, выхоўвае траіх дзяцей.
Працуе яна ў тэрытарыяльным цэнтры сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Бешанковіцкага раёна, а таксама вучыцца ў Смаленскім універсітэце па спецыяльнасці "сацыяльная праца". Знаходзіць час шматдзетная маці і на кіраўніцтва клубам для пажылых людзей і непаўналетніх на базе нядзельнай школы пры храме ў Бешанковічах. "Дзеці ў нашай сям'і вельмі разнастайныя. Мікіта любіць спорт, вучыцца ў школе мастацтваў па фартэпіяна, Мацвей захапляецца маляваннем, дачка Надзея спявае і танцуе. Наша галоўная задача з мужам - прышчапіць ім любоў да людзей, каб дзеці дапамагалі адзін аднаму. Гэта ўжо адчуваецца і цяпер, калі старэйшы Мікіта чытае казкі на ноч малодшай сястры і дапамагае брату рабіць урокі", - адзначае Вольга.Орданосная мама гэтага года -
выкладчык Полацкага дзяржуніверсітэта Людміла Сяньчэнка - прыехала на прыём у
аблвыканкам са сваім непаседлівым сынам. Пакуль мы размаўляем з ёй, яна не
спускае вачэй са спрытнага Мікіты - усё яму цікава. "Самаму
малодшаму сыну адзін год, яго завуць Кірыл. Старажытней у нас Сяргей, мы яго
ласкава называем руды кот, ён у нас адзіны руды ў сям'і. Сярэдні -
непаседа Мікіта, адзіная дзяўчынка Таццяна ходзіць у 2-і клас, старэйшаму сыну
Ягору 10 гадоў. Усе яны непадобныя адзін на аднаго, розныя характары і захапленні.
Хтосьці малюе і грае на акардэоне, старэйшы Ягор, як усе хлопчыкі,
захапляецца футболам і цікавіцца гісторыяй. Наш дом - цэлая майстэрня, дзе
кожны заняты сваім любімым хобі", - распавядае Людміла. Для яе дзеці
яшчэ і вялікая дапамога па гаспадарцы. На дачным участку сям'я Сяньчэнка разводзіць
курэй, трусоў, гусей, усё лета там праводзяць разам. На думку шматдзетнай мамы,
каб дзеці выраслі выхаванымі і культурнымі, трэба аддавацца ім цалкам.
БЕЛТА.