Першую ў Віцебску зарадную станцыю для электрамабіляў усталявала ААТ "Віцязь"
Серыйны экзэмпляр выпушчаны пад найменнем «Віцязь ЕС-301». Ацаніць спажывецкія ўласцівасці станцыі змогуць пакуль нямногія. У абласным цэнтры ўладальнікаў электрамабіляў можна пералічыць па пальцах адной рукі, а ўсяго па беларускіх дарогах бегае, па ацэнцы вытворцы, некалькі дзясяткаў аўто на электрацягненні. Але «Віцязь» гэта не бянтэжыць, бо першапачаткова праект разлічаны на перспектыву. Натхняльнікам і ідэолагам новацыі лічыцца экс-генеральны дырэктар Сяргей Гунько, які сёння кіруе прамысловасцю краіны ў ранзе намесніка міністра. Дарэчы, электразапраўка «Віцязя» неўзабаве з'явіцца і каля будынка Мінпрама ў сталіцы.
Магчыма, гэту прыладу і будзе выкарыстоўваць падчас паездак у Мінск жыхар Віцебска Сяргей, уладальнік ярка-чырвонага «японца» на электрацягненні Nissan Lеаf. А да з'яўлення заправак “Віцязя” яму даводзілася спадзявацца на ўласную інжынерную кемлівасць, ахвотнасць уладальнікаў аб'ектаў сэрвісу ды салідарнасць уладальнікаў электрокара, якія дапамагаюць вырашаць пытанне ў іншых гарадах. Сяргей жыве ў прыватным доме, дзе прывык зараджаць аўто ад звычайнай разеткі. Узмацніў праводку, паставіў двухтарифны лічыльнік, каб зараджацца ноччу. Для гэтага цалкам хапае 8 гадзін. А дарога да Мінска займае 7-8 гадзін, бо прыходзіцца рабіць працяглы прыпынак. Аб падзарадцы ён дамовіўся з уладальнікам прыдарожнага кафэ ў Лепельскім раёне. У сталіцы таксама даводзілася вырашаць пытанне дзякуючы асабістым кантактам, але Сяргей спадзяецца, што са з'яўленнем заправак «Віцязя» праблемы застануцца ў мінулым.
ДАРЭЧЫ: Станцыя прызначана для эксплуатацыі ў публічных месцах: у паркінгах, на стаянках гіпермаркетаў і бізнес-цэнтраў, там, дзе
машына прастойвае некалькі гадзін, якіх будзе дастаткова для зарадкі.Па словах кіраўніка сектара распрацоўкі ААТ «Віцязь» Тараса Клімчанкі, інтэрфейс падключэння электрамабіля да зараднай прылады рэалізаваны ў двух відах: трохфазны злучальны раз'ём еўрапейскага стандарту Type 2 і ўніверсальны варыянт – бытавая еўраразетка. Гэта дазваляе выкарыстоўваць беларускую распрацоўку для абслугоўвання электрамабіляў розных вытворцаў, абсталяваных адрознымі тыпамі раз'ёмаў, а таксама для зарадкі электраматацыклаў, гіраскутэраў і электравеласіпедаў.
З дапамогай станцыі зараджаюцца акумулятары электрамабіляў у двух рэжымах – трохфазным пераменным токам (380 В, 32 А, рэжым Mode 3), пры гэтым спатрэбіцца 2-4 гадзіны, а таксама ў аднафазным рэжыме (230 В, 16 А або рэжым Mode 1), пры гэтым час зарадкі расцягнецца на 8-10 гадзін. Доступ аўтааматараў да сістэмы кіравання дае загадзя аплачаная бескантактная карта з выкарыстаннем RFID-тэхналогіі або праз мабільную сувязь (SMS-паведамленне на канкрэтны нумар альбо з выкарыстаннем мабільнага прыкладання). Як будзе адбывацца ўзаемадзеянне карыстальніка са станцыяй, вырашае заказчык, які атрымае па сваім запыце тэхналагічнае рашэнне распрацоўшчыкаў.
Адсутнасць развітой зараднай інфраструктуры стварае адно з галоўных перашкод для развіцця электрамабільнасці. Зрэшты, сёння і лідары, і пачаткоўцы сусветнага аўтапрама ўсвядомілі, што будучыня – за электрычнымі рухавікамі. Пры дзяржаўнай падтрымцы пераход на новую тэхналогію магчымы за кароткі перыяд часу, калі электрамабіль са звычайнага дарагога задавальнення ператворыцца ў агульнадаступнае аўто. І «Віцязь» працуе на апярэджанне.
– Па нашых ацэнках, у няблізкай перспектыве патрэба беларускага рынку ў зарадных станцыях для электрамабіляў складзе да 800 прылад у год, адзначыў намеснік начальніка аддзела маркетынгу ААТ «Віцязь» Аляксандр Матросаў. – Зыходзячы з гэтага выбудоўваецца вытворчая праграма. Калі ў 2017 годзе «Віцязь» выпусціць два дзясяткі вырабаў, то ўжо ў наступным годзе разлічваем выйсці на вытворчасць
500 адзінак, а да 2020-га гэты аб'ём павялічыцца да 2 тыс. станцый. Рынак толькі фарміруецца, наш завод разлічвае на актыўны рост попыту і, адпаведна, рыхтуецца максімальна задаволіць патрэбнасць у падобных прыладах. Паралельна прапрацоўваюцца магчымасці прасоўвання вырабу на знешнія рынкі, перш за ўсё ў расійскім напрамку.Сяргей Антонаў. Фота Антона Сцепанішчава. «Віцебскія весці».