Старшыня аблвыканкама сустрэўся з ветэранамі Вялікай Айчыннай вайны

Ля параднага кафэ «Белая Русь» урачыста сустракалі вайскоўцы 103-й асобнай мабільнай брыгады ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны, партызан, працаўнікоў тылу. Таксама ганаровых гасцей сустракалі члены БРСМ, якія ў працяг рэспубліканскага патрыятычнага праекта «Кветкі Вялікай Перамогі» ўпрыгожылі іх і без таго прыбраныя, з ордэнамі і медалямі, пінжакі традыцыйнай бутоньеркай з яблыневым кветачкай. Цёплым прыёмам і ўвагай да сябе пажылыя людзі былі крануты да слёз.

 

На жаль, па стане здароўя нямногія ветэраны змаглі прыехаць на сустрэчу. Аглядаючы стэнды з фотаздымкамі сваіх ваенных таварышаў, прысутныя ўспаміналі іх добрым словам, пыталіся адзін у аднаго пра тое, што чуваць пра таго ці іншага чалавека – штогадовыя сустрэчы перад Днём Перамогі іх зблізілі і зрабілі роднымі. Сярод тых, каго не

саламлілі гады, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, які дайшоў да Кёнігсберга, Пётр Іосіфавіч Белякоў. Ён служыў артылерыстам.

 – Цудам уцалеў. Аднойчы наш разлік быў разбіты, двое загінулі на месцы. А ўсяго з брыгады тады каля сотні склалі галовы. Мяне ж толькі закранула асколкам. Цяпер, калі я бываю на плошчы Перамогі, з цікавасцю аглядаю экспазіцыю ваеннай тэхнікі. Шкада, што там няма 152-ух міліметровай артылерыі, з якой я добра знаёмы — быў у свой час наводчыкам. Нам бы з ёй было пра што пагаварыць! – з агеньчыкам у вачах апавядае ён.

Зрэшты, усе ветэраны трымаліся стойка  — здавалася, гэтая сустрэча і сяброўскія зносіны надаюць ім сіл.

У строю і Мікалай Ігнацьевіч Жарыкаў. З 1943 па 1950 год ён знаходзіўся ў дзеючай арміі, пасля скончыў медінстытут, працаваў галоўным санітарным урачом на Лёзненшчыне, займаў пост галоўнага эпідэміёлага аддзела аховы здароўя аблвыканкама, працаваў урачом у абласной санэпідстанцыі. І сёння яго імя на слыху. Так супала, што на сустрэчу Мікалай Ігнацьевіч прыйшоў за дзень да свайго 90-гадовага юбілею. У гонар знамянальнай даты і ў падзяку за працоўныя дасягненні старшыня аблвыканкама Мікалай Шарстнёў уручыў яму грамату і кветкі.

Сярод запрошаных было нямала жанчын. Ураджэнка Шуміліншчыны Ганна Кірылаўна Сіротко 15-гадовай дзяўчынкай трапіла ў партызанскую брыгаду Кароткіна, якая дзейнічала ва Ушацкім раёне. Успамінаючы, як прыйшла вестка аб перамозе, жанчына да гэтага часу плача. Тады ёй давялося заначаваць у сяброўкі.

– Ляглі спаць, як заўсёды, з трывожнымі думкамі, – распавядае яна. – І раптам пачулі на вуліцы музыку, выйшлі, а там людзі танцуюць. Мы ўсе чакалі перамогі!

 

А вось Ніна Германарыўна Груніна падчас вайны разам з сям'ёй была эвакуіравана ва Удмуртыю, дзе працавала ў сельскай гаспадарцы. Працаўніца тылу мае дзевяць медалёў  і таксама свята шануе Дзень Перамогі.

Да ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны, якія сядзелі за сталамі, Мікалай Шэрстнёў звярнуўся стоячы:

– Такія сустрэчы маюць вялікае значэнне. Вельмі прыемна вас бачыць. Дзякуй вам за тое, што 71 год мы жывем пад мірным небам, – ад нас, дзяцей ваеннага пакалення, нашых дзяцей, унукаў і праўнукаў. Вы – жывыя легенды, сімвал стойкасці і мужнасці, ваш прыклад паказальны для ўсіх. На жаль, вас засталося мала, але мы абяцаем, што і надалей будзем аказваць вам

посильную дапамогу і захоўваць мір на зямлі.

Таццяна Серабракова, фота Антона СТЭПАНИШЧЕВА, «Віцебскія весці».