Прама з суражскіх лясоў. У Віцебскім заапарку з'явілася касматае папаўненне

У Віцебскі заапарк днямі прыбыло каланасатае папаўненне. Дырэктар заапарка Ірына Арлова расказала карэспандэнту БЕЛТА, адкуль прыбылі мядзведзяняты-двайняты і куды ўжо ўдалося прыладзіць бурую дзяўчынку.

Леснікі выпадкова выявілі мядзведжую бярлогу ў суражскіх лясах, калі распрацоўвалі дзялянку. Мядзведзіца, пачуўшы чалавечыя галасы, нібы вырасла з-пад зямлі, ад нечаканасці і спалоху ўсе разбегліся ў бакі. Пазней у бярлозе работнікі лесу ўбачылі мохнатых няўмек. Шанцу, што каланасатая мама вернецца, не заставалася, і двайнят (хлопчыка і дзяўчынку) перадалі ў віцебскі дом жывёл.
"Нягледзячы на распаўсюджанае меркаванне, што ў дзікай прыродзе ў самак моцны матчын інстынкт, у мядзведзіц ён запускаецца толькі тады, калі самкі выводзяць сваё нашчадства з бярлогі. Да гэтага ўсе натуральныя працэсы адбываюцца на аўтаматычна і, умоўна кажучы, у паўдрымоце – у мядзведзіц дзіцяняты з'яўляюцца на свет зімой падчас спячкі, так што ў каланасатай мамы павінна наступіць поўнае ўсведамленне, хто побач з ёй. Як толькі ўся сям'я пакідае месца зімоўкі, уключаецца сігнал абароны мядзведзянят. І любога, хто набліжаецца да малых бліжэй 10 метраў, чакае незайздросны лёс. Калі ж мядзведзіцу нешта патрывожыла раней за гэты момант, напрыклад, сабачы брэх у вёсцы, калі бярлогу каланасатая ўладкавала недалёка ад чалавечага паселішча, то самка амаль са стопрацэнтнай верагоднасцю не вернецца, асуджаючы мядзведзянят на гібель ад холаду, голаду ці зубоў іншых драпежнікаў, для якіх дзіцяняты становяцца лёгкай здабычай", – патлумачыла Ірына Арлова.
Малым, з усяго відаць, было не больш за паўтара месяца. Двайняты былі слабенькія, бо некалькі дзён знаходзіліся адны. Іх адразу пачалі выхаджваць, вучыць есці, піць сумесь малака і вяршкоў з бутэлечкі праз соску. Дзяўчынку назвалі Ягодкай, учора яе забралі ў Магілёўскі заапарк, дзе ў мядзведзіцы будзе вялікі і прасторны дом.
Мядзведзяня Добрыня пакуль засталося ў Віцебску. У бліжэйшыя пару месяцаў яму таксама пажадана знайсці новы дом і клапатлівыя рукі. "Да трохмесячнага ўзросту мядзведзяняты ўжо прывыкаюць да канкрэтнага чалавека. Калі іх разлучацьь з новай "мамай", то для іх гэта будзе моцны стрэс, малыя могуць адмаўляцца ад ежы, якую прыносіць чужы чалавек. Мы спадзяемся, што і Добрыня набудзе свой дом", - дадала Ірына Арлова.
Кіраўніцтва заапарка разглядае ўсе варыянты і любы зыход, у тым ліку той, па якім сімпатычны мішка з белым пухнатым "ажарком" застанецца ў Віцебску. Наяўны мядзведжы вальер давядзецца пашыраць, будаваць яшчэ адну бярлогу, а для заапарка яшчэ адзін драпежнік і новае будаўніцтва - няпростая ноша. Трывалы вальер, які вытрымае двухгадовых мядзведзіц Дуню і Глашу (гэтыя бурыя сястрычкі зараз жывуць у заапарку), будавалі ўсім мірам - уклад зрабілі жыхары горада, арганізацыі, прадпрыемствы. Калі ўлічыць, што сюды рэгулярна прывозяць "на рэабілітацыю" знойдзеных у дзікай прыродзе жывёл, непрадбачаныя выдаткі ёсць пастаянна.
Таксама Ірына Арлова распавяла, што ў сетцы нямала з'яўляюцца фэйкі аб плачаўным стане заапарка, нібыта жывёлы жывуць у вельмі абмежаваных умовах. Яна падкрэсліла, што і на корм, і на рамонт вальераў тут зарабляюць самі, плюс пасільную дабрачынную дапамогу аказваюць неабыякавыя жыхары і арганізацыі.
"У акаўнтах у сацсетках чаго толькі пра нас не выдумляюць, але мы тлумачым, што сваіх чацвераногіх дзяцей мы любім, беражом, кормім добра. Заапарк стаў своеасаблівым прытулкам для дзікіх жывёл, якія пацярпелі ад рук чалавека. Некаторыя прапануюць нам перадаць касолапых у цэнтр рэабілітацыі мядзведзяў у Расіі. Аднак варта разумець, што мядзведзяняты з мамай у прыродзе знаходзяцца каля двух гадоў. За гэты час яна вучыць іх знаходзіць ежу, паказвае, як выбраць месца і абсталяваць бярлогу. Пасля гэтага ўзросту мядзведзяняты становяцца цалкам самастойнымі, моцнымі і сільнымі драпежнікамі. У цэнтры рэабілітацыі магчымасці навучыць мядзведзянят выжываць у дзікай прыродзе няма, таму перад спячкай 10-11-месячных мядзведзяў выпускаюць у лес. У такім узросце яны яшчэ дастаткова ўразлівыя, і побач няма мамы, якая магла б абараніць іх ад буйных драпежнікаў, дапамагчы ім пераначаваць у бярлозе, таму ча

Сярод такіх мядзведжанкі не дажываюць да вясны. Большасць з іх гіне або становіцца лёгкім трафеем для паляўнічых", - растлумачыла суразмоўніца.