Рэспубліканскі «Фестываль двух рэк» у трэці раз прайшоў у Докшыцах
Па ўсталяванай традыцыі ў рамках фестывалю адбылося святкаванне Дня горада.
Іх аб’ядналі Бярэзіна і Вілія
Удзел у фестывалі штогод прымаюць творчыя калектывы з розных раёнаў Беларусі, па тэрыторыі якіх працякаюць рэкі Бярэзіна і Вілія, што бяруць пачатак у докшыцкім краі.
Напрыклад, сёлета на свята прыехалі народны ансамбль песні «Лявоніха» Бярэзінскага раённага цэнтра культуры Мінскай вобласці, фальклорны ансамбль «Адраджэнне» Хоцімскага раённага цэнтра культуры Магілёўскай вобласці, народны казачы ансамбль «Вольніца» з Бабруйска і іншыя таленавітыя выканаўцы. Прысутнічалі дэлегацыі гарадоў Палкіна і Дзмітрава Расійскай Федэрацыі, Балві Латвійскай Рэспублікі.
– Сёлета Докшыцам спаўняецца 611 гадоў, – адзначыў старшыня райвыканкама Алег Пінчук. – Па добрай традыцыі, што зарадзілася 11 гадоў таму, Дзень горада праводзім у канцы лета, калі ў садах выспявае ўраджай, а палісаднікі патанаюць у кветках.
Да свята жыхары заўсёды рыхтуюцца з асаблівым стараннем. Напярэдадні ўрачыстасці праходзяць розныя акцыі, конкурсы, напрыклад, на лепшую дваравую тэрыторыю шматкватэрных жылых дамоў.
Звяртаючыся да гасцей і ўдзельнікаў фестывалю, Алег Леанідавіч падзякаваў працоўныя калектывы, якія паспяхова працуюць, надаюць увагу пытанням добраўпарадкавання, навядзення парадку на зямлі, захавання традыцый.
Начальнік упраўлення культуры Віцебскага аблвыканкама Пётр Падгурскі зачытаў віншаванне старшыні аблвыканкама Мікалая Шарстнёва, старшыні абласнога Савета дэпутатаў Уладзіміра Цярэнцева, адрасаванае гасцям і ўдзельнікам урачыстасцей.
Музычны падарунак
У Дзень горада адбылася прэм'ера песні «Докшыцкі край». Выканаў яе зводны хор творчых калектываў, прадпрыемстваў, арганізацый і ўстаноў раёна. Тон задаваў народны хор ветэранаў працы «Залатыя гады». У агульнай складанасці дружна і зладжана спявалі больш за 110 чалавек. Такі хор у Докшыцах выступаў упершыню. Сярод выканаўцаў была і аўтар слоў – жыхарка Докшыц Ірына Сісіцкая, а дырыжыраваў кампазітар і аўтар музыкі Мар'ян Зелянковіч.
– Кожны год прыязджаю на фестываль, – расказаў Мар'ян Казіміравіч. – Летась паабяцаў падарыць гораду песню. Абяцанне нават перавярнуў, напісаўшы на словы Ірыны Сісіцкай тры песні, у тым ліку гімн фестывалю.
Павіншаваць землякоў са святам прыехалі і іншыя ўраджэнцы краю, у тым ліку выкладчыца Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў, кандыдат мастацтвазнаўства Вераніка Раманенкава, выкладчыца Віцебскага каледжа мастацтваў, лаўрэат абласных, рэспубліканскіх і міжнародных конкурсаў Надзея Аўласевіч.
У Дзень горада на святочную сцэну запрашалі старажылаў райцэнтра. Адзін з іх падзяліўся сакрэтам даўгалецця: аказваецца, апошнія 30 – 40 гадоў ён ужывае толькі крынічную ваду. Дарэчы, на ўрачыстасці, акрамя вады з асвячонай крыніцы, можна было паспрабаваць крышталёва чыстую студнёвую ваду, прывезеную з розных вёсак раёна.
Сёлета ў рэгіёне нарадзіліся 110 немаўлят. Амаль кожны трэці з іх прыняў удзел у святочным парадзе самых юных жыхароў краю.
Якое свята без пачастункаў?
Пяць гадоў таму ў рамках Дня горада ў цэнтральным скверы Докшыц арганізатары прапанавалі абсталяваць «Смачны фальварак». Гараджане і вяскоўцы падтрымалі ідэю. Неўзабаве выстава пачастункаў стала неад'емнай часткай свята. Свае кулінарныя здольнасці дэманструюць усе, хто любіць і ўмее гатаваць.
У парку свае падворкі абсталявалі сельсаветы, зрабіўшы акцэнт на мясцовых славутасцях і смачных брэндах. Напрыклад, аграгарадок Сітцы славіцца хатнімі сырамі, прыгатаванымі па старадаўніх рэцэптах. У Беразіне гаспадыні падаюць духмяныя стравы з чарніцамі, у Парплішчы – з яблыкам. Бярозкаўскі сельсавет знакаміты найсмачнейшым бярозавым сокам.
А падворак Докшыцкага – раздолле для рыбакоў. Кожны ахвотны змог пакаштаваць юшкі, прыгатаванай на вогнішчы, ці пышнай здабы з рыбнай начынкай. Мастацкі кіраўнік Барсукоўскага сельскага Дома культуры Ганна Кузняцова запрашала ўдзельнікаў фестывалю пачаставацца запечанай рыбкай, прыгатаванай па асаблівым рэцэпце.
Народны ансамбль народнай песні «Прызбачкі» Ваўкалатскага сельскага Дома культуры зазываў на кулінарныя вынаходствы з кісла-салодкай журавінамі, якой так шмат у наваколлі вёскі.
Спецыяльна для фестывалю майстры Цэнтра дзяцей і моладзі Таццяна Стадольнік і Наталля Канцавая падрыхтавалі лапікавае «Полатно дружбы». Для прэзентацыі свайго праекта Наталля ў тым жа стылі зрабіла касцюмы. Сёння гэта ў трэндзе, запэўнівалі ўдзельніцы тэатра моды «Славяначка» Цэнтра дзяцей і моладзі, прэзентуючы на свяце новую калекцыю, таксама выкананую ў лапікавай тэхніцы з выкарыстаннем натуральных тканін і карункаў.
Да свята гараджане арганізавалі выставу-конкурс аб'ёмных кампазіцый з агародніны. Здзіўлялі мінакоў самавар з гарбузоў і патысонаў, грацыёзныя лебедзі, вырабленыя з галоўка капусты, домік з агуркоў і морквы. Першае месца ў конкурсе, па рашэнні членаў журы, заняў тэрытарыяльны цэнтр сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва раёна, змайстраваўшы фруктова-агароднінны аўтамабіль.
На цэнтральнай вуліцы горада працавала кірмаш народных майстроў Віцебшчыны.
Па дарозе да вытоку
Адной са знакавых падзей фестывалю з'яўляецца тэатралізаванае шэсце «Дзве ракі збіраюць сяброў». Па традыцыі ўдзельнікі ад цэнтра горада накіроўваюцца да вытоку ракі Бярэзіна, так бы мовіць, вінаваціцы ўрачыстасці.
Менавіта там, недалёка ад воднай гладзі, і праходзіць фестываль. У рамках праграмы «Суквецце сяброўства» на сцэну выходзілі народныя і эстрадныя калектывы. Дзеці адпачывалі ў вяровачным гарадку, ласаваліся прысмакамі, на беразе ракі юныя мастакі пісалі пейзажы. У парку праводзіўся кірмаш экалагічнай ежы, працавалі тэматычныя пляцоўкі.
Каля аб'ёмнай дэкаратыўнай кампазіцыі адбыўся абрад «Лебядзіная вернасць», удзел у якім прынялі маладыя муж і жонка Аляксандр і Анастасія Зямчонак.
Свята працягнулася ў кінаканцэртнай зале «Іскра», дзе праходзілі агляд-конкурс сямейнай творчасці і спаборніцтва вакалістаў «Бярэзінскія напевы». Удзел у іх прынялі таленты з Віцебскай, Мінскай, Гродзенскай і Магілёўскай абласцей. Напрыклад, у намінацыі «Вакальны ансамбль» ва ўзроставай катэгорыі да 30 гадоў перамагло трыа «Тандэм» Полацкага раённага цэнтра культуры.
Дарэчы, лагатып фестывалю, які стаў культурным брэндам краю, упрыгожвае лебедзь з распраўленымі крыламі, якія сімвалізуюць дзве ракі, напоўненыя творчасцю, чысцінёй, любоўю, дружбай і вернасцю сямейным традыцыям.