Руслан Шкодзін, ваенны камісар Віцебскай вобласці: «Вялікая размова з Прэзідэнтам» прайшла вельмі эмацыйна і цікава»

– «Вялікая размова з Прэзідэнтам» прайшла вельмі эмацыйна і цікава. Закраналіся самыя жыватворныя тэмы, у тым ліку знешне- і ўнутрыпалітычная сітуацыя. Я ехаў з мэтай задаць цікавае мне – як чалавеку вайсковаму і простаму грамадзяніну – пытанне, што тычыцца нейтралітэту нашай краіны і ўнясення змяненняў у Канстытуцыю, але вычарпальны адказ на яго пачуў раней менавіта дзякуючы фармату мерапрыемства. Не было ніякіх рамак, людзі свабодна выступалі, мелі зносіны, прапаноўвалі свае ініцыятывы, а месцамі ўзнікалі сапраўдныя дыскусіі. Былі моманты, калі Прэзідэнт на месцы даваў даручэнні разабрацца ў сітуацыі. Маючы зносіны з апанентамі, Кіраўнік дзяржавы быў звышпраўдны, кожны раз глыбока пагружаўся ў тэму, адказваў выразна, месцамі жорстка, але, дзе гэта было дарэчы, тонка іранізаваў і жартаваў. Па ўласных назіраннях ведаю, што чалавек так сябе паводзіць, калі ўпэўнены ў сабе.

Запомніўся душэўны выступ грузінскага журналіста, які распавёў, пад якім уражаннем ён застаўся ад сустрэчы з Беларуссю праз вялікі прамежак часу. Чалавек проста выйшаў на вуліцы Мінска і пагутарыў са звычайнымі мінакамі. Ад іх даведаўся, наколькі высокі аўтарытэт Прэзідэнта ў нашай краіне, усе выказаліся ў яго падтрымку. Ён прывёў прыклад таго, што адбылося з яго радзімай за 30 гадоў пасля здабыцця незалежнасці. Краіна падзелена на тры часткі – грамадства даўно разышлося ў меркаваннях, эканоміка краіны прыйшла ў заняпад, насельніцтва скарацілася напалову. Народ застаўся жабраком. Грузія завісла паміж НАТА і Еўрасаюзам, перспектыў не відаць.

Таксама запомніўся ўдзел у «Вялікай размове» прадстаўнікоў амерыканскіх СМІ. Яны задавалі адно і тое ж пытанне (пра падзеі жніўня мінулага года) тройчы, як пад капірку. Гаворка ішла пра легітымнасць прэзідэнцкіх выбараў, «катаванні» на Акрэсціна, ціск на СМІ і таму падобнае. Гэта выглядала недарэчна. Калі ў другі раз па зале пракаціўся лёгкі смех, то ў трэці ніхто з прысутных ужо не стрымліваў эмоцый. Трэба аддаць належнае Прэзідэнту, ён тройчы не пакінуў без увагі пытанні амерыканцаў.

Нягледзячы на тое, што сустрэча зацягнулася нечакана надоўга, ніхто не спяшаўся разыходзіцца. Размова была па-сапраўднаму вялікай і цікавай.