Шэсце маладых мам, шчодрыя падворкі і палёты над горадам. Верхнядзвінск адзначыў 630-годдзе (+фотарэпартаж)

Для кожнага з нас дзень нараджэння – нагода азірнуцца назад, падвесці вынікі, успомніўшы яркія старонкі і перамогі, сабраць разам шматлікіх сяброў і блізкіх, якіх падарыла лёс і, вядома, намеціць планы на будучыню. Такім быў і юбілей горада на беразе Заходняй Дзвіны, які вядзе сваю гісторыю з 1386 года.

Да важнай даты ён падышоў абноўленым, добраўпарадкаваным, з багажом дасягненняў і здзяйсненняў. У гэтым пераканаліся шматлікія госці, у тым ліку з замежжа, падчас яркага святочнага шэсця. Іх прывіталі маладыя мамы з каляскамі, дзеці дарылі сваю творчасць, чаканілі крок барабаншчыцы, працоўныя калектывы і грамадскія арганізацыі прэзентавалі поспехі і дэманстравалі карпаратыўны дух.

У гарадскім парку разгарнуліся гасцінныя падворкі сельсаветаў і сельгасарганізацый, выстава прадукцыі прамысловых прадпрыемстваў, горад майстроў і многае іншае.

Сярод ганаровых гасцей свята быў старшыня Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь Уладзімір Андрэйчанка, які надаў увагу прэзентацыі кожнага прадпрыемства. Менавіта ў Верхнядзвінскім раёне ў калгасе «Перамога сацыялізму» Уладзімір Паўлавіч пачынаў працоўную дзейнасць пасля заканчэння Лужэснянскага саўгаса-тэхнікума ў 1968-м. Працаваў аграномам, неўзабаве адправіўся ў армію. Праз гады ён вярнуўся ў раён, але ўжо ў якасці першага сакратара райкама КПБ, узначальваў Верхнядзвіншчыну чатыры гады. Асаблівы дар кіраўніка, прафесіяналізм і мэтанакіраванасць забяспечылідинамічнае развіццё рэгіёна і заклалі трывалы фундамент на будучыню.

– Мне яшчэ тады спадабалася неабыякавае стаўленне мясцовых жыхароў да ўсяго, што адбываецца, здольнасць глыбока аналізаваць і прымаць правільныя рашэнні, – узгадаў Уладзімір Андрэйчанка гады сваёй працы ў Верхнядзвінску. – На шляху ў шэсць стагоддзяў можна прывесці велізарную колькасць прыкладаў працавітасці, самаадданасці, гераізму. Бачу гэта і зараз. Радуе, што раён развіваецца гарманічна, за перыяд суверэннай Беларусі зрабіў значны крок наперад. Нават у савецкі час, калі з рэсурсамі было лягчэй, тут ніколі не дасягалі такога ўраджаю, як летась. Гэта вынік велізарнай працы. Верхнядзвінск – утульны куток на поўначы беларускай зямлі, дзе жывуць вельмі добрыя людзі.

Менавіта яны, на думку цяперашняга старшыні раёна, мясцовага ўраджэнца Ігара Маркавіча, заўсёды з'яўляліся галоўным здабыткам, рухаючай сілай, здольнай на подзвігі. Толькі падумаць: Вялікая Айчынная вайна забрала жыцці больш за 20 тысяч жыхароў Верхнядзвіншчыны, гэта ўсё цяперашняе насельніцтва рэгіёна! І практычна сцерла яго з твару зямлі… Але выстаялі, глытаючы слёзы. Справіліся. Адрадзілі да жыцця. Зрабілі ўсё, каб край зноў працвітаў.

– Сёння нам ёсць чым ганарыцца. Створаны новы аблічча горада, сучасная вытворчасць і развітая інфраструктура. Да 630-годдзя праведзены дзясяткі культурных, спартыўных і духоўных мерапрыемстваў. Верхнядзвінск мае непаўторны твар, адрозніваецца чысцінёй і парадкам. А людзі – працавітасцю і разважлівасцю, гэта ініцыятары новых спраў і сапраўдныя гаспадары сваёй зямлі, – падкрэсліў Ігар Іванавіч. – Ніхто, акрамя нас саміх, не зробіць жыццё лепш, нашы жыхары настроены на стварэнне.

У гонар юбілею былі адзначаны лепшыя з лепшых у розных галінах. Званне «Ганаровы грамадзянін Верхнядзвінскага раёна» прысвоена Уладзіміру Андрэйчанку, а таксама Уладзіміру Якаўлеву, які працаваў намеснікамстаршыні райвыканкама на працягу трыццаці гадоў, надаючы вялікую ўвагу развіццю сацыяльнай сферы, намесніку старшыні абасобленага падраздзялення Віцебскага абласнога аграрнага саюза па Верхнядзвінскім раёне Люцыі Грэска, якая ўнесла важкі ўклад у сельскую гаспадарку.

Гучала шмат добрых слоў і віншаванняў. У тым ліку ад замежных гасцей – кіраўнікоў Себежскага раёна, Валакаламска Маскоўскай вобласці, Краславы і Дагды (Латвія), прадстаўнікоў горада Капшагай (Казахстан).

І, вядома, не абышлося без падарункаў. Адзін з іх ад Віцебскага аблвыканкама – два сучасныя пасяўныя агрэгаты. Сертыфікат на іх атрыманне Ігару Маркавічу ўручыў намеснік старшыні аблвыканкама Віктар Аскерка. 

У гарадскім парку жыхароў і гасцей чакалі святочны гандль, выстава рэтра-аўтамабіляў, дзіцячыя атракцыёны, творчыя конкурсы, спартыўныя спаборніцтвы, катанне на катэры і палёты на верталёце, адным словам, кожны мог знайсці занятак па душы.

Прыцягнула ўвагу фотавыстава відаў горада – мінулага і сучаснага, падрыхтаваная цэнтральнай раённай бібліятэкай. Разглядаючы фатаграфіі, на адным з чорна-белых здымкаў у святочнай калоне з нагоды 600-годдзя Верхнядзвінска ўбачыла сябе мясцовая жыхарка, цяпер пенсіянерка Роза Церашка.

– Тады я працавала ў КБА, і мы адзначалі юбілей горада, неслі ў руках зямны шар як сімвал міру. Гэта было такое свята! Але і цяперашняе не саступае яму, толькі мы пастарэлі, – кажа Вольга Іванаўна. – Няхай наш Верхнядзвінск і далей квітнее!

Вольга МАСЛОЎСКАЯ, фота аўтара. «Віцебскія весці».