Супрацоўнікі Сенненскай раённай бальніцы дзеля поспеху ў барацьбе з COVID‑19 некалькі тыдняў жывуць на працы
Пацыенты 29-гадовага галоўнага ўрача Сенненскай цэнтральнай раённай бальніцы Андрэя Какойчанкі любяць, калегі — паважаюць. Яго аўтарытэт настолькі вялікі, што 15 медыкаў ЦРБ, якія працуюць з заражанымі COVID‑19, пагадзіліся з прапановай свайго кіраўніка часова перасяліцца ў бальніцу, каб больш эфектыўна дапамагаць пацыентам і пры гэтым не падвяргаць рызыцы родных і блізкіх.
Сам галоўны ўрач у гутарцы з журналістам не вельмі ахвотна размаўляе. Маўляў, проста выконвае свой абавязак. І дадае: сядзець у кабінеце і праводзіць бясконцыя нарады ў цяперашняй сітуацыі няправільна. Таму ўсюды і ва ўсё стараецца ўнікаць асабіста. Па‑іншаму не ўмее.
— Сучасны ўрач павінен не толькі быць прафесіяналам у сваёй спецыялізацыі, але і валодаць моцнымі ведамі па сумежных напрамках, — перакананы Андрэй Какойчанка. — Цяперашняя эпідэміялагічная сітуацыя гэта даказала: пульманолагамі давялося стаць практычна ўсім. А яшчэ псіхолагамі і псіхатэрапеўтамі. Бо сярод пацыентаў шмат пажылых людзей, і, перш чым прыступаць да лячэння, трэба пазбавіць іх ад страху, уліць упэўненасць у выздараўленні.
Галоўным урачом Сенненскай ЦРБ Андрэй Какойчанка працуе каля паўгода. Сам з Лёзненскага раёна, сюды прыехаў па размеркаванні пяць гадоў таму. Пачынаў працаваць хірургам, потым стаў загадчыкам хірургічнага аддзялення. Перспектыўнага маладога кіраўніка заўважылі і, каб утрымаць у раёне, прапанавалі ўзначаліць ЦРБ. Сёння старшыня Сенненскага райвыканкама Ігар Мароз перакананы: рашэнне было правільным. Новы галоўны ўрач здолеў згуртаваць калектыў для асваення перадавых методык, тэхналогій і абсталявання. Актыўна прыцягвае да працы ў раёне ініцыятыўных калег. Прыклад з перасяленнем медперсаналу ў гэтым плане паказальны.
— Калі з'явіліся першыя выпадкі заражэння, мы правялі нараду, абмеркавалі сітуацыю. І прыйшлі да думкі: каб спыніць вірус, патрэбны неардынарныя меры. Шчыра кажучы, не асабліва верылі, што ідэю падтрымаюць, але малады галоўны ўрач змог пераканаць калег. Ужо другі месяц яны жывуць і працуюць, не выходзячы за тэрыторыю ЦРБ. Пры гэтым забяспечаны ўсім неабходным. Гэта, безумоўна, дапамагло стрымаць далейшае распаўсюджванне COVID-19.
Віцяблянка Марыя Лебедзева, якая перанесла каранавірус, сёння з захапленнем распавядае пра работнікаў Сенненскай ЦРБ, якія дапамаглі ёй справіцца з каранавірусам: «Я думала, што такі ўзровень прафесіяналізму можна ўбачыць толькі ў кіно ці прачытаць пра яго ў кніжках, — гэта не так! Цяпер я зусім па-іншаму гляджу на медыкаў, хоць з іх працай знаёма не па чутках: як-ніяк больш за 12 гадоў адпрацавала санітаркай у аперацыйным блоку дзіцячай абласной бальніцы».
Марыі Паўлаўне 66 гадоў. Каранавірус напаткаў яе на дачы ў Сенненскім раёне, куды жанчына спецыяльна прыехала з горада разам з састарэлым бацькам, каб схавацца ад COVID-19. У разгар адзінокага адпачынку на градках патэлефанавалі сваякі і паведамілі: у некаторых членаў сям'і выяўлены каранавірус. Дачнікі адчувалі сябе добра, але давялося звязацца з мясцовай амбулаторыяй і паведаміць, што ў іх пад бокам ёсць кантакты першага ўзроўню. У дом Лебедзевых прыехаў урач агульнай практыкі Аляксандр Богіна, агледзеў і папярэдзіў: сёння іх наведаюць спецыялісты з раённага цэнтра гігіены і эпідэміялогіі, каб узяць мазкі.
— Ужо на наступны дзень паведамілі: вірус выяўлены ў абодвух. З раёна прыбылі адразу дзве машыны — «хуткая» і легкавая, а кіраваў брыгадай малады чалавек у проціядзейным касцюме, — успамінае пенсіянерка. — Упэўненасць, дакладныя каманды, дэталёвае веданне спецыфікі — падчас працы ў бальніцы я была знаёмая і са сродкамі індывідуальнай абароны, і з метадамі дэзінфекцыі, але такога прафесіяналізму ніколі не назірала. За лічаныя хвіліны дом быў старанна прадэзінфікаваны, а нас пасадзілі ў машыну хуткай дапамогі. Бацька спрабаваў было запярэчыць супраць шпіталізацыі, але малады спецыяліст быў настолькі карэктны і так душэўна з ім размаўляў, што ўсе сумненні развеяліся. Сеў разам з намі ў салон і суправаджаў, па дарозе супакойваючы новых пацыентаў. Ужо на пад'ездзе да ЦРБ тата спытаў: «Хлопчык, а кім ты працуеш у бальніцы?» «Галоўурачом», — сціпла адказаў малады чалавек…
Сам галоўны ўрач у гутарцы з журналістам не вельмі ахвотна размаўляе. Маўляў, проста выконвае свой абавязак. І дадае: сядзець у кабінеце і праводзіць бясконцыя нарады ў цяперашняй сітуацыі няправільна. Таму ўсюды і ва ўсё стараецца ўнікаць асабіста. Па‑іншаму не ўмее.
— Сучасны ўрач павінен не толькі быць прафесіяналам у сваёй спецыялізацыі, але і валодаць моцнымі ведамі па сумежных напрамках, — перакананы Андрэй Какойчанка. — Цяперашняя эпідэміялагічная сітуацыя гэта даказала: пульманолагамі давялося стаць практычна ўсім. А яшчэ псіхолагамі і псіхатэрапеўтамі. Бо сярод пацыентаў шмат пажылых людзей, і, перш чым прыступаць да лячэння, трэба пазбавіць іх ад страху, уліць упэўненасць у выздараўленні.
Галоўным урачом Сенненскай ЦРБ Андрэй Какойчанка працуе каля паўгода. Сам з Лёзненскага раёна, сюды прыехаў па размеркаванні пяць гадоў таму. Пачынаў працаваць хірургам, потым стаў загадчыкам хірургічнага аддзялення. Перспектыўнага маладога кіраўніка заўважылі і, каб утрымаць у раёне, прапанавалі ўзначаліць ЦРБ. Сёння старшыня Сенненскага райвыканкама Ігар Мароз перакананы: рашэнне было правільным. Новы галоўны ўрач здолеў згуртаваць калектыў для асваення перадавых методык, тэхналогій і абсталявання. Актыўна прыцягвае да працы ў раёне ініцыятыўных калег. Прыклад з перасяленнем медперсаналу ў гэтым плане паказальны.
— Калі з'явіліся першыя выпадкі заражэння, мы правялі нараду, абмеркавалі сітуацыю. І прыйшлі да думкі: каб спыніць вірус, патрэбны неардынарныя меры. Шчыра кажучы, не асабліва верылі, што ідэю падтрымаюць, але малады галоўны ўрач змог пераканаць калег. Ужо другі месяц яны жывуць і працуюць, не выходзячы за тэрыторыю ЦРБ. Пры гэтым забяспечаны ўсім неабходным. Гэта, безумоўна, дапамагло стрымаць далейшае распаўсюджванне COVID-19.
Віцяблянка Марыя Лебедзева, якая перанесла каранавірус, сёння з захапленнем распавядае пра работнікаў Сенненскай ЦРБ, якія дапамаглі ёй справіцца з каранавірусам: «Я думала, што такі ўзровень прафесіяналізму можна ўбачыць толькі ў кіно ці прачытаць пра яго ў кніжках, — гэта не так! Цяпер я зусім па-іншаму гляджу на медыкаў, хоць з іх працай знаёма не па чутках: як-ніяк больш за 12 гадоў адпрацавала санітаркай у аперацыйным блоку дзіцячай абласной бальніцы».
Марыі Паўлаўне 66 гадоў. Каранавірус напаткаў яе на дачы ў Сенненскім раёне, куды жанчына спецыяльна прыехала з горада разам з састарэлым бацькам, каб схавацца ад COVID-19. У разгар адзінокага адпачынку на градках патэлефанавалі сваякі і паведамілі: у некаторых членаў сям'і выяўлены каранавірус. Дачнікі адчувалі сябе добра, але давялося звязацца з мясцовай амбулаторыяй і паведаміць, што ў іх пад бокам ёсць кантакты першага ўзроўню. У дом Лебедзевых прыехаў урач агульнай практыкі Аляксандр Богіна, агледзеў і папярэдзіў: сёння іх наведаюць спецыялісты з раённага цэнтра гігіены і эпідэміялогіі, каб узяць мазкі.
— Ужо на наступны дзень паведамілі: вірус выяўлены ў абодвух. З раёна прыбылі адразу дзве машыны — «хуткая» і легкавая, а кіраваў брыгадай малады чалавек у проціядзейным касцюме, — успамінае пенсіянерка. — Упэўненасць, дакладныя каманды, дэталёвае веданне спецыфікі — падчас працы ў бальніцы я была знаёмая і са сродкамі індывідуальнай абароны, і з метадамі дэзінфекцыі, але такога прафесіяналізму ніколі не назірала. За лічаныя хвіліны дом быў старанна прадэзінфікаваны, а нас пасадзілі ў машыну хуткай дапамогі. Бацька спрабаваў было запярэчыць супраць шпіталізацыі, але малады спецыяліст быў настолькі карэктны і так душэўна з ім размаўляў, што ўсе сумненні развеяліся. Сеў разам з намі ў салон і суправаджаў, па дарозе супакойваючы новых пацыентаў. Ужо на пад'ездзе да ЦРБ тата спытаў: «Хлопчык, а кім ты працуеш у бальніцы?» «Галоўурачом», — сціпла адказаў малады чалавек…
"СБ".