Талачынскі жаночы манастыр увайшоў у Дзяржаўную інвестыцыйную праграму па рэстаўрацыі помнікаў архітэктуры XVIII стагоддзя

Ужо не першы год храм пры Свята-Пакроўскім манастыры ў Талачыне знаходзіцца ў абдымках будаўнічых лясоў. Да 2013-га настаяцельніца манастыра матушка Анфіса з сёстрамі спрабавалі сваімі сіламі праводзіць рамонт, але патрэбна была і рэстаўрацыя, што ўжо складаней. І цяпер, дзякуючы таму, што помнік архітэктуры і гісторыі апынуўся ўвазе не толькі раёна, але і вобласці, рэспублікі, работы ідуць поўным ходам.

Падрадчыкам на аб'екце з'яўляецца арганізацыя з суседняга раёна, Круглянская ПМК-266. Будаўнікі ўмацавалі фундамент і тым самым прадухілілі далейшае разбурэнне будынка, пра якое сведчылі падоўжныя расколіны на фасаде. Яшчэ да пачатку рэканструкцыі спецыялісты перасцерагалі манашак: гэты працэс разбурэння святыні касметычным рамонтам не спыніць, неабходны больш грунтоўны падыход. Таму і пачалі аднаўленне храма менавіта з склепа.

Акрамя будаўнічых работ паступова вырашаюцца і іншыя пытанні. Больш месяца таму на ахвяраванні прыхаджан былі набыты новыя званы. Гэта вядомыя тутаеўскія званы з Яраслаўскай вобласці, якія тэлефануюць у многіх храмах Расіі і Украіны. Набывалі званіцу сярэдняга памеру, а самыя вялікія пакінулі рарытэтныя, яшчэ з царскіх часоў: адзін з іх удзельнічае ў зване, другі захоўваецца як рэліквія.

Акрамя таго, цяпер ідзе аднаўленне купалоў, якім займаюцца чэлябінскія майстры. Выраблены каркасы, якія апрануліся ў нітрыд-тытанавае пакрыццё. Праўда, каб усталяваць усе купалы і працягнуць вышынныя работы, неабходна спецыяльная тэхніка, а яе арэнда каштуе нятанна.

Не абышлося і без некаторых цяжкасцей. Так, напрыклад, з-за непрадбачаных абставін прыйшлося адысці ад плана, прадугледжанага праектам рэстаўрацыі, і пачаць рамонт не з даху, а з фасадаў.

– Калі правяралі фасады, пачалі абсыпацца карнізы. Такім чынам, каб не пашкодзіць новую дахі, будаўнікі прыступілі да фасадаў, дахавыя работы адклалі да таго моманту, пакуль не будуць адноўлены ўсе вонкавыя сцены. Цяпер дарабляюць адну вежу, хутка, спадзяёмся, прыступяць да другой. Заўважу, што аднаўленне фасадаў, вонкавых дэкаратыўных элементаў такога збудавання – вельмі працаёмкая праца, але рабочыя спраўляюцца з ёй паспяхова, – кажа настаяцельніца манастыра ігумення Анфіса.

Для будаўнікоў гэты аб'ект даволі складаны, паколькі з'яўляецца помнікам архітэктуры. Ды і гаворка тут ідзе не проста пра рамонт, а пра рэстаўрацыю. Гэта вельмі карпатлівая і адказная справа, да найдрабнейшых дэталяў важна захаваць аўтэнтычнасць збудавання, выканаць усе формы і прапорцыі. Нагадаем, што ўнікальнасць талачынскага храма ў тым, што ён пабудаваны ў стылі позняга віленскага барока, таму кожны крок узгадняецца з рэспубліканскімі і абласнымі праектнымі і навуковымі арганізацыямі. За цярпенне, якасць выканання работ, трапятлівае стаўленне да святыні настаяцельніца манастыра шчыра дзякуе дырэктара Круглянскай ПМК-266 Мікалая Патрончыка, усю брыгаду, якая працуе на аб'екце, пад кіраўніцтвам майстра Іллі Іванова. Бо сёння ўзводзіць шматлікія гандлёвыя, культурна-забаўляльныя цэнтры – гэта адна справа, а захаваць духоўнасць і гісторыю – зусім іншая.

Наталля Рыжкова, "Віцебскія весці"