Украінская сям'я з сямі дзецьмі атрымала падтрымку ў Віцебскай вобласці

Вялікая сям'я Людмілы і Сяргея Кавальчукоў сёння жыве ў Докшыцкім раёне. У Беларусьа сужэнцы прыехалі мінулым летам з Валнаваскага раёна Данецкай вобласці. Пакінулі родных, недабудаваны дом, уласны бізнес… Усё дзеля дзяцей, а іх у сужэнцаў нямала: шэсць дачок і адзін сын. Старэйшаму – 10 гадоў, малодшай Кацюшы – паўтара года, прычым усе сёмы – пагодкі.

– Бізнес (аказанне паслуг па рамонце абутку і гандаль прадуктамі харчавання) размяшчаўся ў Данецку і Марыупалі. Каб з нашага пасёлка дабрацца ў адну з кропак, даводзілася па 2 гадзіны стаяць у пробцы на блокпастах, – распавядае Сяргей. – Зарабляць станавілася ўсё цяжэй. Узнікала пытанне: як пракарміць сёмырых дзяцей? І без таго ў мірных умовах шматдзетныя сем'і асабліва не шыкуюць.

Акрамя таго, паступова накалялася і ваенная абстаноўка. Пасёлак быў акружаны блокпастамі, праз яго перамяшчалася баявая тэхніка. Яшчэ ў гады Другой сусветнай вайны праз Валнаваху праходзілі лініі сутыкнення. Кавальчукі разумелі, што ўсё можа паўтарыцца і праз дзесяцігоддзі, бо месца стратэгічна вельмі зручнае: тут і чыгуначныя развязкі, і ўзвышша. Напружання дадавала і тое, што жылі на верхнім пятым паверсе (здымалі кватэру, пакуль будавалі дом), а менавіта туды пры абстрэлах часцей за ўсё і трапляюць снарады.

– Пры нас абстрэл быў толькі раз, але неспакой у сям'і ўсё рос. Укладваючы дзяцей спаць, не ведалі, дзе лепш ім паслаць, каб быць упэўненымі ў іх бяспецы, – дадае Людміла.

– Ведаў, што ўсё гэта няправільна, – працягвае сужэнец. – Дзеці павінны быць у школе, муж на працы, жонка спакойна знаходзіцца дома. Рызыкаваць сям'ёй мы не гатовыя. Маёмасць, што змаглі, распрадалі практычна за бесцань, каб былі грошы на дарогу і на першы час. Самае каштоўнае з намі: гэта нашы дзеці.

Калі ў доме з'явіўся яшчэ і нованароджаны, Кавальчукі вырашылі ехаць у больш спакойныя краі. Выбралі Беларусь, а менавіта Бегамль Докшыцкага раёна. Звязаліся са знаёмымі па Інтэрнэце, тыя падказалі, што праца ў пасёлку маецца, а гэта для главы шматдзетнай сям'і быў адным з вызначальных фактараў.

Сяргей уладкаваўся ў лясгас сартавальнікам піламатэрыялаў і, як сам ацэньвае, атрымлівае па цяперашніх часах цалкам годны заробак.

Між тым не мае намеру былы бізнесмен развітвацца і з любімай справай. У Мінску купіў спецыяльны станок і аказвае паслугі па рамонце абутку Бегамльскай дапаможнай школе-інтэрнату і мясцовым жыхарам. Дарэчы, менавіта ад гэтай установы ўкраінскім перасяленцам і далі дом у часовае карыстанне, дапамаглі і з рамонтам.

З верасня мужчына таксама будзе навучаць свайму рамяству бегамльскіх хлапчукоў, весці факультатыў. З такой ініцыятывай ён у свой час звярнуўся да дырэктара інтэрната, і той падтрымаў.

– Добра, калі нават некалькім дзецям гэта спатрэбіцца, яны прымяняць навыкі ў будучай прафесіі. Тым больш паслугі па рамонце абутку ў Беларусі лепш аплачваюцца, а значыць, і бізнес больш выгадны, чым гэта было ва Украіне. Ды і ў цэлым цешыць, калі хлопцы пойдуць па правільным шляху, – перакананы Сяргей.

Для дзяцей, асабліва хлапчукоў, якія засталіся без бацькоў, вельмі важна прысутнасць у жыцці сапраўднага мужчыны, на якога можна раўняцца. Ім можа стаць, напрыклад, настаўнік, трэнер, кіраўнік гуртка. Так, Сяргей знайшоў падыход да інтэрнацкіх дзяцей, якія нямала з'яўляюцца ў гасцінным доме Кавальчукоў.

Пакуль муж на працы, дзеці ў школе і дзіцячым садзе, Людміла з малодшай вядзе хатнюю гаспадарку, але калі будзе неабходнасць, па заканчэнні адпачынку па доглядзе за дзіцем для яе таксама ў пасёлку ёсць магчымасць працаўладкавацца па прафесіі – медсястрой, месца ўжо прапаноўвалі.

За год паступова абжыліся, у доме зрабілі невялікі рамонт. У сараі – куры, у склепе поўна закатак, якія нагатавала ўмелая гаспадыня. Дарэчы, гароднінай, карняплодамі дапамаглі мясцовыя жыхары, а таксама школа, дзе вучацца старэйшыя дзеці. Неўзабаве сям'ю чакае яшчэ адно набыццё – да Новага года атрымаюць дзве двухпакаёвыя кватэры ў доме, які цяпер будуецца.

– Гэта для нас асаблівая радасць. Ва Украіне каму раскажы, ніхто не паверыць, што такое магчыма. Я чуў пра сацыяльна арыентаваную палітыку ў Беларусі, была надзея, што і нам дапамогуць, – кажа кіраўнік сям'і.

– Мы не прывыклі да такой увагі да нашай сям'і, да падтрымкі з боку дзяржавы, мясцовых улад. На радзіме, калі хочаш шмат дзяцей – нараджай, але гэта справа выключна асабістая, даводзіцца разлічваць толькі на сябе. У нашым выпадку вялікая сям'я з'явілася насуперак усім абставінам, – дадае жонка.

Цяпер у жыцці ўкраінскай сям'і Ковальчукоў пачаўся новы віток, звязаны з прыдзвінскім краем. На радзіму, прызнаюцца Людміла і Сяргей, вядома, цягне, але пакуль яны разумеюць: менавіта тут, у суседняя Беларусі, ёсць такія важныя і неабходныя ўмовы для жыцця шматдзетнай сям'і, усё тут складваецца найлепшым чынам. Таму і абжываюцца паціху.

Наталля Рыжкова. Фота Антона Сцепанішчава, «Віцебскія весці».