У Наваполацку прайшоў форум «Беларусь адзіная»
Эксперты форуму абазначылі тэмы для абмеркавання: санкцыі, саюзнае будаўніцтва, будучая змена Канстытуцыі, як камплектаваць Усебеларускае народнае сход і іншыя.
Што тычыцца санкцый, палітолаг Аляксандр Шпакоўскі падкрэсліў:
– Яны, вядома, негатыўна паўплываюць на эканоміку, але разам з тым да краху не прывядуць. І гэтыя пагрозы ўплываюць не столькі на палітычную вярхушку, колькі на кожнага беларуса асобна: цэны павысіліся, і гэта адчулі перш за ўсё маламаёмасныя. Аднак Захад не адмовіцца ад ціску на Беларусь.
– Санкцыі накіраваны на тое, каб пазбавіцца ад канкурэнтаў. Дзякуючы мадэрнізацыі ў свеце перавытворчасць і лішнія людзі. І адно з рашэнняў гэтай сусветнай праблемы – стварэнне канфліктаў у іншых зонах, – працягнуў тэму эканаміст, кіраўнік праекта «Дзеньгі і свет» Аляксей Аўдонін.
Філосаф і палітычны аглядальнік Аляксей Дзермант адзначыў, што падзеі мінулага года паказалі неабходнасць умацавання і стымулявання ядра палітычных актывістаў.
Цяпер у краіне 15 палітычных партый, іх рэйтынг па розных ацэнках 1–3%.
– Ня трэба штампаваць партыі, каб быў асартымент, праграмы ў іх падобныя, – выказала сваё меркаванне кандыдат эканамічных навук Анастасія Баброва.
– Перад тым як будаваць партыю, трэба сфарміраваць ідэю, якая будзе кранаць людзей, – перакананы Аляксей Аўдонін.
На форуме ў Наваполацку прысутнічалі прадстаўнікі трох партый. Паміж імі ўзнікла пэўная дыскусія па партыйнаму будаўніцтву, але па шэрагу пытанняў яны ўсё ж аднадумцы.
– Сіла палітычных партый можа павысіцца не таму, што зверху Прэзідэнт скажа, а толькі ў супольнасці з грамадскімі аб'яднаннямі, грамадзянамі. Трэба працаваць знізу. У гэтым, магчыма, была наша ўпушчэнне. Можа быць, тады ў партый будзе больш вагі, – выказаў здагадку старшыня Віцебскай абласной арганізацыі Рэспубліканскай партыі працы і справядлівасці Аляксандр Лукашок.
Такая надпартыйная форма, як Усебеларускае народнае сход, на думку Вадзіма Гігіна, найбольш адпавядае нашаму палітычнаму рэжыму.
– Павінны быць пэўныя бар'еры пры вылучэнні кандыдатаў на УНС ад прадпрыемстваў. Не павінны быць дапушчаны прадпрыемствы з замежным капіталам, – упэўнены старшыня Віцебскай гарадской арганізацыі Ліберальна-дэмакратычнай партыі Максім Навумовіч.
Самыя гарачыя абмеркаванні тычыліся моладзі. Гаварылі пра тое, што летась моладзь паддалася інфармацыі з дэструктыўных тэлеграм-каналаў. Але гэта і ўпушчэнне з боку БРСМ, які працаваў кансерватыўна і недаацэньваў уплыў сацсетак. Падымалі і пытанне аб спажывецтве моладзі, нежаданні працаваць, але пры гэтым атрымліваць шмат грошай. Разгарэлася спрэчка і пра тое, хто больш павінен асветнічаць, выхоўваць дзяцей.
– Дзеці не ўмеюць працаваць, не ведаюць, што такое стваральная праца. У БРСМ робіцца ўпор на забаву, у школе мала ўдзяляюць увагі гісторыі нашай краіны, Вялікай Айчыннай вайне. Адна сям'я нічога не зробіць, калі ў школе гэтага не даюць. Дзеці заходзяць у інтэрнэт, «Інстаграм», і больш ім нічога не трэба, – пачала тэму маці дваіх дзяцей Вікторыя Сцяпанава з Віцебска.
– У сям'і трэба сфарміраваць уяўленне пра тое, што ніхто нічога не прынясе на сподачку, калі не быць актыўным, – пераканана першы сакратар Полацкага РК БРСМ Яна Лапановіч.
– Сям'я – гэта галоўнае. Але мы ўсе павінны выконваць сваю працу адказна, – далучылася эканаміст Анастасія Баброва.
– У цяперашняй палітычнай сітуацыі фармалізм у любой справе горшы за здраду, – падкрэсліў Аляксандр Шпакоўскі.
Новы аспект, які прагучаў на форуме, – сацыялізацыя прадпрымальніцтва, прычым абвастрыла яго прадстаўніца прафсаюзаў.
– У іншых абласцях таксама былі акцэнты: канстытуцыйнае будаўніцтва, інтэграцыйныя пытанні, развіццё палітычнай сістэмы, але тут нейкія моманты абмяркоўваліся па-новаму, і гэта важна, – падкрэсліў Вадзім Гігін. – Беларусь адзіная і шматлікая, і ў гэтай шматлікісці наша сіла. Ёсць рэгіянальны патрыятызм, але ён не засланяе наша агульнанацыянальнае адзінства. І праязджаючы па рэгіёнах, мы бачым, што Год народнага адзінства – гэта не проста фраза, не проста лозунг, а тое, што напаўняецца грамадзянскім разуменнем і рэальным палітычным дзеяннем. Галоўнае – не праблемы, якія мы абмяркоўваем, а тое, што мы неабыякавыя.
