У Кастрычніцкім РАУС Віцебска служыць восем пар аднафамільцаў і нават браты-блізняты
Івановы, Арловы, Вашнеўскія, Казаковы, Біруковы... У падраздзяленнях АУС адміністрацыі Кастрычніцкага раёна Віцебска, аднаго з лепшых у рэспубліцы па выніках працы ў 2023 годзе, служыць восем пар аднафамільцаў. Хвіліначку — не сваякоў, а аднафамільцаў! У асноўным гэта моладзь. Ёсць і 21-гадовыя браты-блізняты, якіх часта ставяць у нарад разам.
З блізнятамі Іванам і Ілём Ганчаровымі сустракаемся ў іх выхадны ў трэнажорнай зале РАУС.
— Мы з васьмі гадоў займаліся грэка-рымскай барацьбой, пазней сталі качацца ў трэнажорцы. Захапленне спортам заўважыў наш дзядзька, пенсіянер МУС, і параіў пайсці служыць у міліцыю, — распавядае Іван, падымаючы цяжкія гантэлі.
Атрымаўшы прафесіі кіроўцы-міжнародніка і аўтаслесара ў каледжы, абодва ўзялі размеркаванне ў органы ўнутраных спраў. Да размовы далучаецца Ілья:
— У нашай ра
У дзяжурку ўваходзіць аднафамілец Дзмітрыя — супрацоўнік роты ППСМ Уладзіслаў Арлоў. Перад васьмігадзінным дзяжурствам праходзіць інструктаж. Камандзір нагадвае некаторыя артыкулы УК, паказвае твары тых, каго шукае міліцыя. Праз паўгадзіны Уладзіслаў адправіцца на маршрут па горадзе.
Прозвішчы ў хлопцаў аднолькавыя, а задачы розныя. Але абодва Арловы кажуць, што служыць у міліцыі ганарова — і не ўспомніць, колькі разоў ім удавалася папярэдзіць няшчасце. Уладзіслаў распавядае пра нядаўні небяспечны выклік:
— Званок паступіў ад суседежа: у кватэры насупраць сямейныя разборкі, чуваць пагром, плача дзіця, а ў бацькі ёсць агнястрэльная зброя. З дапамогай АМАПа і МНС мы трапілі ў кватэру і затрымалі п'янага буяна, пакуль ён не нарабіў спраў. Сітуацыі бываюць розныя, і рэагаваць трэба маментальна. Як паступаць у кожным канкрэтным выпадку, у кніжцы не напішуць, усё прыходзіць з вопытам.
Тут жа ў РАУС застаем паміж зменамі Івановых. Аляксандр адрапартаваў, што дзяжурства прайшло без здарэнняў, Ілья прайшоў інструктаж і гатовы сачыць за грамадскім парадкам.
— Дзед быў вайскоўцам, я з дзяцінства марыў пра пагоны, — расказвае Ілья Іваноў. — Паступаў у Акадэмію МУС, але не хапіла балаў. Каб не губляць год, пайшоў вучыцца ў каледж. Там і даведаўся: каб служыць у міліцыі, неабавязкова быць выпускніком установы адукацыі МУС. Так і апынуўся летась у аддзеле. Планую, набраўшыся досведу і падцягнуўшы рускую мову, зноў штурмаваць акадэмію. Грэе мара пра афіцэрскія пагоны.
У яго аднафамільца Аляксандра іншая гісторыя. Хлопец праходзіў медагляд, каб адправіцца на тэрміновую службу ў войска, трэба было зрабіць адбіткі пальцаў у аддзеле ўнутраных спраў. Там разгаварыўся з супрацоўніцай аддзела кадраў. У выніку замест арміі пайшоў служыць у міліцыю. Аляксандр Іваноў усміхаецца:
Руслан Вашнеўскі пасля тэрміновай ва ўнутраных войсках у 2013-м прыйшоў служыць у міліцыю. Кажуць, прапаршчык міліцыі спраўляецца з любой задачай, за што ўзнагароджаны нагрудным знакам «За самаадданую службу».
— Правапарушэнні адбываюцца пастаянна — п'яныя дэбошы, сямейныя скандалы, крадзяжы. За дзесяць з нечым гадоў службы нічога шаблоннага не было, — адзначае Руслан. — Служба ў міліцыі вельмі займальная. Падабаецца дапамагаць людзям, абараняць слабых, рабіць горад бяспечнейшым. Нават думак не было кудысьці сысці. Адпачываю на рыбалцы ці ў сямейным коле. Узяў за прывычку ўсё, што адбываецца на працы, там і пакідаць. Бяру ў выхадны дачку за руку, жонку пад руку і паі адразу ўсё нармалізуецца.
Руслан Вашнеўскі — настаўнік для маладых байцоў, у тым ліку для свайго аднафамільца Арцёма Вашнеўскага, распавядае падпалкоўнік міліцыі Сяргей Дудкевіч:
Аднакавыя з твару
— Амаль усе аднафамільцы працуюць у патрульна-паставой службе. Называем байцоў па імені і прозвішчы, каб пазбегнуць блытаніны, так што ніякіх праблем, — распавядае камандзір роты патрульна-паставой службы міліцыі Сяргей Дудкевіч. — Выключэнне, напэўна, толькі Ганчаровы. Спачатку з імі было складана: два браты-блізняты аднакавыя з твару. Цяпер ужо адрозніваем. У іх і прычоскі розныя, і характары.З блізнятамі Іванам і Ілём Ганчаровымі сустракаемся ў іх выхадны ў трэнажорнай зале РАУС.
— Мы з васьмі гадоў займаліся грэка-рымскай барацьбой, пазней сталі качацца ў трэнажорцы. Захапленне спортам заўважыў наш дзядзька, пенсіянер МУС, і параіў пайсці служыць у міліцыю, — распавядае Іван, падымаючы цяжкія гантэлі.
Атрымаўшы прафесіі кіроўцы-міжнародніка і аўтаслесара ў каледжы, абодва ўзялі размеркаванне ў органы ўнутраных спраў. Да размовы далучаецца Ілья:
— Працоўная спецыяльнасць не перашкодзіць. А службу ў міліцыі лічым добрым варыянтам: прафесія цікавая, мы пастаянна сярод людзей. Будынку нашага РАУС усяго тры гады, тут выдатныя ўмовы — спортзал, трэнажорка, ультрасучасны тыр, дзе адточваем навыкі стральбы, — такі ёсць толькі ў спецпадраздзялення «Алмаз».Братоў у аддзеле стараюцца не разлучаць — часта ў нарад ставяць разам. Самае цікавае адбываецца на выездах з мабільнымі групамі хуткага рэагавання, адзначаюць блізняты. Аднойчы прыйшоў выклік. У бабулі ўкралі грошы, якія яна адкладала. Калі гісторыю разблыталі, высветлілася: зберажэнні ўкралі сыны — іх у жанчыны трое. Запомніўся Ганчаровым і першы рэйд па прытонах. Гаспадыня кватэры выйшла з паднятым у руцэ велізарным нажом — выглядала так, быццам мела намер напасьці. Аказалася, проста гатавала на кухні.
— У нашай ра
У боце вельмі важная вытрымка. Нават калі цябе правакуюць, трэба стрымліваць эмоцыі — пра гэта інструктуюць камандзіры перад кожным заступленнем на дзяжурства, — кажуць Ганчаровы і ўспамінаюць, як іх, навічкоў, тры месяцы навучалі ў Цэнтры падрыхтоўкі, павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кадраў МУС пад Мінскам: — Уявіце, што пераадольваеш тактычную паласу пад гукі стрэлаў, выбухаў і асляпляльныя ў цемры лазеры. Ці адпрацоўваеш сцэнар: злачынца, узламаўшы дзверы, пранік у чужы дом і схаваўся ў адным з пакояў. Трэба яго затрымаць. На шчасце, за год з нечым службы падобных выпадкаў у нас не было, ды і ў калег рэдкасць. Беларусь — спакойная краіна, тут можна не баяцца за блізкіх.
Кадры куюцца
15:30. Аператыўна-дзяжурная частка. Памочнік дзяжурнага АПС Дзмітрый Арлоў толькі што вярнуўся з абыходу тэрыторыі РАУС, гатовы прымаць званкі:
— Рэагаваць трэба на кожнае паведамленне. Вось, здаецца, дзіўны сігнал ад жанчыны: пад акном два дні мяўкае кот. Напраўляем туды патрульна-паставую службу. Аказалася, гадаванец падказаў, што з гаспадаром б
У дзяжурку ўваходзіць аднафамілец Дзмітрыя — супрацоўнік роты ППСМ Уладзіслаў Арлоў. Перад васьмігадзінным дзяжурствам праходзіць інструктаж. Камандзір нагадвае некаторыя артыкулы УК, паказвае твары тых, каго шукае міліцыя. Праз паўгадзіны Уладзіслаў адправіцца на маршрут па горадзе.
Прозвішчы ў хлопцаў аднолькавыя, а задачы розныя. Але абодва Арловы кажуць, што служыць у міліцыі ганарова — і не ўспомніць, колькі разоў ім удавалася папярэдзіць няшчасце. Уладзіслаў распавядае пра нядаўні небяспечны выклік:
— Званок паступіў ад суседежа: у кватэры насупраць сямейныя разборкі, чуваць пагром, плача дзіця, а ў бацькі ёсць агнястрэльная зброя. З дапамогай АМАПа і МНС мы трапілі ў кватэру і затрымалі п'янага буяна, пакуль ён не нарабіў спраў. Сітуацыі бываюць розныя, і рэагаваць трэба маментальна. Як паступаць у кожным канкрэтным выпадку, у кніжцы не напішуць, усё прыходзіць з вопытам.
Тут жа ў РАУС застаем паміж зменамі Івановых. Аляксандр адрапартаваў, што дзяжурства прайшло без здарэнняў, Ілья прайшоў інструктаж і гатовы сачыць за грамадскім парадкам.
— Дзед быў вайскоўцам, я з дзяцінства марыў пра пагоны, — расказвае Ілья Іваноў. — Паступаў у Акадэмію МУС, але не хапіла балаў. Каб не губляць год, пайшоў вучыцца ў каледж. Там і даведаўся: каб служыць у міліцыі, неабавязкова быць выпускніком установы адукацыі МУС. Так і апынуўся летась у аддзеле. Планую, набраўшыся досведу і падцягнуўшы рускую мову, зноў штурмаваць акадэмію. Грэе мара пра афіцэрскія пагоны.
У яго аднафамільца Аляксандра іншая гісторыя. Хлопец праходзіў медагляд, каб адправіцца на тэрміновую службу ў войска, трэба было зрабіць адбіткі пальцаў у аддзеле ўнутраных спраў. Там разгаварыўся з супрацоўніцай аддзела кадраў. У выніку замест арміі пайшоў служыць у міліцыю. Аляксандр Іваноў усміхаецца:
— Усе выпадковасці невыпадковыя. Калі толькі прыйшоў сюды, быў, можна сказаць, яшчэ дзіцем. За год службы пасталеў, стаў упэўненым у сабе. Зразумеў, што міліцыянер — сапраўдная мужчынская прафесія. Тут важныя павышаная асабістая адказнасць, дысцыпліна, сфарміраваныя перакананні і гатоўнасць служыць Радзіме.Удалося пагаварыць у той дзень і з Вашнеўскімі. Аднафамільцы разам дзяжурылі ў групе хуткага рэагавання, яшчэ не паспелі ад'ехаць ад РАУС.
Руслан Вашнеўскі пасля тэрміновай ва ўнутраных войсках у 2013-м прыйшоў служыць у міліцыю. Кажуць, прапаршчык міліцыі спраўляецца з любой задачай, за што ўзнагароджаны нагрудным знакам «За самаадданую службу».
— Правапарушэнні адбываюцца пастаянна — п'яныя дэбошы, сямейныя скандалы, крадзяжы. За дзесяць з нечым гадоў службы нічога шаблоннага не было, — адзначае Руслан. — Служба ў міліцыі вельмі займальная. Падабаецца дапамагаць людзям, абараняць слабых, рабіць горад бяспечнейшым. Нават думак не было кудысьці сысці. Адпачываю на рыбалцы ці ў сямейным коле. Узяў за прывычку ўсё, што адбываецца на працы, там і пакідаць. Бяру ў выхадны дачку за руку, жонку пад руку і паі адразу ўсё нармалізуецца.
Руслан Вашнеўскі — настаўнік для маладых байцоў, у тым ліку для свайго аднафамільца Арцёма Вашнеўскага, распавядае падпалкоўнік міліцыі Сяргей Дудкевіч:
— У нас усе хлопцы выбітныя. Многія паступаюць у Акадэмію МУС, сканчаюць ВНУ па юрыдычным профілі. Можна сказаць, куём кадры для АМАПу і іншых спецпадраздзяленняў. Але мы не ў крыўдзе. Наадварот, радуемся, што нашы хлопцы растуць, развіваюцца і імкнуцца дамагчыся новых вышынь.
"СБ"