У Віцебску ўшанавалі памяць ахвяр Халакосту і ўручылі ўзнагароду нашчадкам Праведніка народаў свету

Спецыяльна для ўдзелу ў гэтых мерапрыемствах у Віцебск прыехаў часовы павераны ў справах Ізраіля ў Беларусі Цві Міркін. Разам з прадстаўнікамі пасольстваў Ізраіля, Арменіі, Германіі, Аўстрыі, Вялікабрытаніі, Славацкай Рэспублікі і Польшчы ён усклаў кветкі да памятнага знака на месцы масавага знішчэння яўрэйскага насельніцтва ў Ілаўскім рове, а затым уручыў медаль і Ганаровую грамату сям'і жыхаркі Ліёзна, якая выратавала ў гады вайны двух яўрэйскіх дзяцей. Гэтая ўзнагарода - выраз падзякі тымі, хто выжыў у Халакосце, тым, хто дапамагаў яўрэям, нягледзячы на ​​рызыку і небяспеку для сябе і жыцця ўласных сем'яў, падкрэсліў Цві Міркін:

- Трэба зрабіць усё магчымае, каб не дапусціць паўтарэння тых жахлівых падзей, - перакананы дыпламат. – Сярод амаль 30 тысяч чалавек, удастоеных звання Праведніка народаў свету, больш за 700 жыхароў Беларусі. Але гэты лік не адлюстроўвае рэальную сітуацыю. Нямала выпадкаў выратавання яшчэ засталіся невядомымі. Беларусь, ператвораная нямецкімі акупантамі ў велізарны канцлагер, была ў той час асабліва небяспечнай. У Дзень памяці ахвяр Халакосту мы аддаём даніну павагі і памяці забітым, тым, хто знайшоў у сабе сілы супраціўляцца, і мужнасці людзей, якія, нягледзячы на ​​смяротны рызыку, працягнулі ахвярам руку дапамогі.

Сумныя падзеі, якія разгарнуліся ў лютым 1942 года ў вёсцы каля Ліёзна, успамінае Іван Красікаў, які атрымаў узнагароду за бабулю. Ратуючыся ад расстрэлу, прытулак у Дар'і Якаўлеўны Красікавай знайшлі двое падлеткаў - 13-гадовая Тамара і яе малодшы брат Барыс Хацьянавы. Ад паліцаяў жанчына схавала ўцекачоў на печы за спінамі ўласных дзяцей:

- Бацька мой там быў, і дзядзька… Усіх маглі расстраляць. Бабуля распавядала пра гэта, заўсёды падкрэсліваючы неабходнасць быць міласэрным. Пасля вайны ім удалося зноў сустрэцца. У 1962 годзе Барыс з Тамарай прыязджалі ў Ліёзна. На памяць нам засталася фатаграфія з імі, сваякамі і бабуляй. На жаль, яе не стала ў мінулым годзе.

На вялікай сямейнай радзе Красіковы прынялі рашэнне перадаць каштоўную ўзнагароду ў Лёзненскі раённы музей, падзяліўся Іван Міхайлавіч:

- Каб людзі розных пакаленняў маглі яе ўбачыць і задумацца аб каштоўнасці дабра, павазе адзін да аднаго і неабходнасці захавання міру. Я не ведаю ніводнага чалавека, які б жадаў вайны, і хачу, каб наша краіна ніколі не пазнала яе зноў.