У Віцебску правялі персанальны парад для 95-гадовага ветэрана
У свае 95 Фёдар Коннаў яшчэ дужы духам. Персанальны парад ля роднага дома па вуліцы «Праўда» ён прымае другі год запар. Як і належыць былым вайскоўцу, бадзёра салютуе разліку МНС і членам ваенна-патрыятычнага клуба «Выратавальнік». Ушаноўваючы ветэрана, яны праходзяць ля пад'езда дакладным стройным крокам пад гукі марша «Развітанне Славянкі». Яшчэ раней адмыслова для Фёдара Філіпавіча нажыва прагучала песня «Эх, шлях – дарожка франтавая». У касцюмах, стылізаваных пад форму часоў Вялікай Айчыннай, яе выканалі дзяўчаты – работнікі Віцебскага абласнога ўпраўлення МНС. Пажарнай службе паўночнага рэгіёна Коннаў аддаў, лічы, 20 гадоў. У 1994 годзе сышоў на пенсію з пасады слесара па рамонце аўтамабіляў. Да гэтага падпалкоўнік у адстаўцы амаль 30 гадоў прысвяціў Узброеным Сілам. Ён узнагароджаны медалямі «За баявыя заслугі», «За бездакорную службу» I і II ступеняў. Тата — ураджэнец Тамбова, дзеліцца сын ветэрана Уладзімір Коннаў:
— Восенню 1944-га яго прызвалі ў армію і на год адправілі ў Тамбоўскую школу пілотаў. З гэтага моманту пачаўся яго доўгі шлях у авіяцыі. Бацька лятаў на адным з першых серыйных савецкіх самалётаў з рэактыўным рухавіком — Іл-28. З 1962 па 1963 гады ў складзе савецкага кантынгенту тата знаходзіўся на Кубе. Пазней быў удзельнікам іншых сур'ёзных замежных камандзіровак, інфармацыя пра якія доўгі час праходзіла пад грыфам «цалкам сакрэтна».
Фёдар Коннаў завяршыў ваенную кар'еру ва Украіне, начальнікам разліку групы зборкі ракетна-тэхнічнай базы, быў звольнены ў запас у красавіку 1973 года. Сын пайшоў па яго слядах: таксама стаў вайскоўцам, 28 гадоў аддаў 103-й асобнай гвардзейскай паветрана-дэсантнай брыгадзе. Уладзімір Фёдаравіч працягвае:
— Мой сын Сяргей таксама адслужыў у 103-й брыгадзе, яшчэ адзін — Раман — супрацоўнік органаў унутраных спраў. Ці спадзяюся я, што ўжо мае ўнукі, праўнукі нашага Фёдара Філіпавіча выберуць прафесію Радзіме служыць? Далёка не загадваю, але такое рашэнне сустрэў бы з радасцю.
Самага галоўнага віноўніка падзеі перапаўняюць эмоцыі:
— Дзякуй за клопат, увагу, за выдатную ідэю і арганізацыю такіх мерапрыемстваў! Шчыра крануты, у захапленні ад таго, колькі чалавек — і дарослых, і дзяцей, прыйшлі павіншаваць мяне перад самым дарагім сэрцу Днём Перамогі. Апошнія некалькі гадоў ужо не магу асабіста прыйсці на аднайменную плошчу. Але, гледзячы на такі парад пад маімі вокнамі, адчуваю — вось ён, свята!
Ветэран жартуе, што ў жніўні яму стукне ўсяго-толькі 96 гадоў. І, пакуль прыведзеныя для ўдзелу ў патрыятычнай акцыі малышы ад душы дораць яму кветкі, дае галоўны наказ маладому пакаленню:
— Шануйце і паважайце адзін аднаго, сябруйце і беражыце мір! У Вялікую Айчынную двое маіх братоў загінулі на фронце, адзін быў цяжка паранены. З поўнай упэўненасцю магу сказаць: няма нічога важнейшага за мір на зямлі.
Адзінага ветэрана органаў і падраздзяленняў па надзвычайных сітуацыях, які застаўся ў Віцебскай вобласці і адначасова з'яўляецца ветэранам Вялікай Айчыннай, са святам павіншаваў Сяргей Мялешкін, начальнік абласнога ўпраўлення МНС. Ён з удзячнасцю звярнуўся да заслужанага віцябляніна:
— Вы як відавочца, удзельнік тых страшных ваенных падзей, добра ведаеце, што ў барацьбе з фашызмам, нягледзячы на нацыянальнасць, плячом да пляча стаялі беларус, рускі, украінец, татарын і г.д. Усе разам яны набліжалі светлае свята Перамогі. Мы, сучаснае пакаленне, абяцаем заўсёды памятаць пра подзвіг нашых вызваліцеляў. А яшчэ гаворым пра тое, што ў нашых пачынаннях погляд ветэранаў, іх адобранае слова вельмі важныя, асабліва зараз, калі галоўная задача — захаваць наш агульны дом, Беларусь, такой жа сінявокай, сонечнай, мірнай. Няхай памяць пра подзвіг сапраўдных герояў, сувязь пакаленняў не перапыняецца!
У сям'і Ко́навых гэтага дакладна не здарыцца, упэўнена нявестка ветэрана Ларыса Віктараўна:
— Мой бацька — Віктар Нікіфараў быў членам партызанскай брыгады імя Чырвонасцяжнага Ленінскага камсамола. Раней мы разам з яго баявымі таварышамі ездзілі на маёўкі ў вёску Кабішча Гарадоцкага раёна. На жаль, ветэраны сыходзяць, апошнія гадоў восем нашы сустрэчы на 9 Мая са значна больш сціплай геаграфіяй — у кватэры Фёдара Філіпавіча. Ён, як ніхто іншы, чакае гэтага свята. Ёсць і нязменная традыцыя: спачатку мы сям'ёй ходзім на ўрачысты парад, а пасля дорым нашаму бацьку, дзядулю і прадзеду букет яго любімых кветак — пунсовых цюльпанаў.
Праўнук Фёдара Ко́нава, 10-гадовы Арцём на персанальным парадзе ў гонар роднага прадзеда ўпершыню. Хлопец пад уражаннем:
— Ганаруся прадзедам! Дзякуй усім, хто падарыў яму гэты цудоўны парад. Такое ніколі не забыць!
Не проста словы чацвёртакласніка — лепшае пацвярджэнне, што наша маладая Беларусь памятае і будзе памятаць.