У Віцебску ветэранаў павіншавалі на даму з 75-годдзем Вялікай Перамогі
Сярод тых, хто сустракаў 9 Мая 1945 года на баявым пасту, а сёлета атрымаў віншаванні ад Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь і медаль у гонар 75-годдзя Вялікай Перамогі, – Анатоль Церанцьеў. Дагэтуль па-мужчынску прыгожы, са гучным левітанаўскім голасам. Ён захоўвае ў памяці ўсё, асабліва твары баявых таварышаў, якія загінулі ад воражскіх куль і снарадаў.
У 1941-м быў падлеткам, таму на фронт адразу не трапіў. Застаўшыся ў Віцебску, уступіў у шэрагі падпольнай групы Мікалая Нагібава, якая трымала сувязь і з брыгадай Міная Шмырова. Анатоль Церанцьеў добра ведаў нямецкую мову, а таму быў каштоўным інфарматарам: даведваўся пра планы акупантаў, вёў падлік эшалонаў і колькасці праціўніка, а потым гэтыя важныя звесткі перадаваў падпольшчыкам. Удзельнічаў у падрыўных працах.
У 1944 годзе Анатоля Ніканавіча прызвалі ў армію, і на шэсць гадоў ён прысвяціў сябе вайсковай справе. Вестку аб перамозе над фашысцкай Германіяй віцяблянін сустрэў у лясным акопе: спачатку пачуў паведамленне па радыё, а затым – стрэлы з боку штаба. Першае адчуванне ад радаснай навіны – гонар за свой народ, які здолеў пазбавіць свет ад карычневай чумы.
– Адчулі і палёгку: такі цяжар спаў з плячэй, – узгадвае ветэран. – І горыч за аднапалчан, якія не дажылі да гэтага дня.
Але радасць прыйшлося перапыніць: трэба было выконваць баявую задачу – размініраваць палі.
– Да кастрычніка 45-га мы займаліся абясшкоджваннем мін, пры гэтым загінулі мае таварышы – добрыя хлопцы, – не стрымаўшы слёз, распавядае былы памочнік камандзіра узвода, пералічваючы імёны сяброў.
Вярнуўшыся пасля дэмабілізацыі ў родны Віцебск, Анатоль Церанцьеў, тады радыст першага класа, уладкаваўся на завод імя Кірава. Паралельна з працай вучыўся ў вячэрняй школе, якую скончыў з залатым медалём, а затым у Маскоўскім політэхнічным інстытуце. Пасля 14 гадоў ударнай працы на станкабудаўнічым заводзе яго перавялі галоўным энергетыкам на «Эвістар», якому Анатоль Ніканавіч прысвяціў 37 гадоў. З улікам службы ў арміі вытворчы стаж ветэрана – 62 гады.
Гісторыя баявога і працоўнага шляху Анатоля Церанцьева перадаецца ў яго сям'і з пакалення ў пакаленне. Яе захоўнікамі будуць ужо трое праўнукаў ветэрана: старэйшы – будучы баец МНС, завяршае Універсітэт грамадзянскай абароны, малодшыя – школьнага і дашкольнага ўзросту.
Беларусаў, якія выжылі ў ваеннае ліхалецце, засталося не так шмат, таму іх успаміны пра страшныя 1941 – 1945-я так каштоўныя для сённяшняга пакалення. Яны неабходныя, каб не забываць пра подзвіг абаронцаў Айчыны і не дапускаць паўтарэння вялікай трагедыі.
Усяго ў Віцебскай вобласці 654 ветэраны. Напярэдадні свята яны атрымалі віншаванне ад кіраўніка дзяржавы ў выглядзе стылізаванага трохвугольнага ваеннага пісьма, юбілейны медаль і падарункі ў знак павагі і ўдзячнасці за ўклад у Вялікую Перамогу.