У Віцебскай вобласці стартаваў вясновы прызыў
Абдымкі, слёзы, усмешкі, напутлівыя словы – усё гэта можна было назіраць у першы дзень адпраўкі 26 красавіка ў ваенным камісарыяце горада Віцебска, Віцебскага і Лёзненскага раёнаў.
Больш за 60 найбольш падрыхтаваных юнакоў з'язджалі ў 5-ю асобную брыгаду спецыяльнага прызначэння ў Мар'іну Горку і ў 103-ю Віцебскую асобную гвардзейскую паветрана-дэсантную брыгаду, у памежныя войскі.
– Усяго ж гэтай вясной надзенець ваенную форму і пачнуць асвойваць армейскую навуку парадку 500 прызыўнікоў з абласнога цэнтра і Віцебскага раёна, – адзначыў ваенны камісар горада Віцебска, Віцебскага і Лёзненскага раёнаў палкоўнік Аляксандр Сержантаў. – Ва Узброеных Сілах створаны ўсе ўмовы для таго, каб юнакі набылі падчас службы ваенна-уліковыя спецыяльнасці і сталі надзейнымі абаронцамі Радзімы.
Служыць з гонарам і годнасцю прызыўнікам пажадалі бацькі, сваякі, дзяўчаты, сябры – усе, хто прыйшоў праводзіць дарагіх сэрцу людзей.
Аксана Танчак, маці прызыўніка Аляксея, якога накіроўваюць спачатку ў «вучэбку» ў Дзяржынск, а затым у пагранічныя войскі, не хавала эмоцый: – Сёння мой сын робіць чарговы крок у дарослае жыццё, пакідае за спіной бацькоўскі дом, родных і блізкіх. Я ганаруся тым, што ён устане ў армейскі строй, побач з ім будуць допытныя камандзіры, гатовыя навучыць, падказаць, прыйсці на дапамогу. Жадаю, каб за час, праведзены ў арміі, мой сын атрымаў добры жыццёвы досвед, набыў надзейных таварышаў, і каб паўтара года праляцелі хутка і мы зноў яго моцна абнялі.
Кіраўнік гэтай сям'і – Васіль Танчак расказаў, што служыў у 103-й брыгадзе, а дзед іх сына праходзіў службу на мяжы ў Алтайскім краі, за тысячы кіламетраў ад дома – кожны мужчына павінен фізічна і маральна загартоўвацца ў арміі, прайсці гэту важную школу.
– Успамінаючы сваю маладосць у пагонах, хачу пажадаць сыну і яго таварышам, вучыцца ваеннай справе належным чынам, паважаць настаўнікаў і камандзіраў, – напуціў Васіль Танчак.
– Настрой баявы, – падзяліўся ўражаннямі прызыўнік Аляксей Танчак. – Як будзе праходзіць служба, залежыць толькі ад мяне. Бацькам кажу, каб не хваляваліся. Адслужу, як трэба, і вярнуся.
Прызыўніка Мікіту Краўчонка суправаджала шмат родных – мама Алена, бабуля Марыя, цёця Крысціна, сястра Аліна і сябар Дзмітрый. – Спачатку былі хваляванні, а потым, калі даведаліся, дзе і з кім будзе служыць наш Мікіта, усе асцярогі зніклі, – кажа бабуля Марыя. – Унука накіравалі ў 103-ю брыгаду, дзе калісьці служыў мой муж, яго дзед – Віктар. Ён таксама праходзіў службу ў Чэхаславакіі і ў Мар'інай Горцы, я, як нітка за іголкай, суправаджала мужа паўсюль. Паколькі наш унук з сям'і вайскоўцаў, ён з дзяцінства ведае, што армія патрэбна для абароны краіны, яе цэласнасці і незалежнасці. Няхай ён будзе годным прадаўжальнікам дынастыі!
Прызыўніка Уладзіслава Старчанку праводзілі мама Алена і дзяўчына Паліна. Яны расказалі, што будуць разам наведваць Уладзіслава і з нецярпеннем чакаць яго вяртання.
– Жадаю сыну і ўсім юнакам мірнага неба, лёгкай службы, поспеху, моцнага здароўя, – ад душы сказала Алена Старчанка. Эмоцыямі падзялілася мама яшчэ аднаго прызыўніка Марына Шабаева:
– Праваджаю на службу сына Рэната, а вось побач са мной другі мой сын Сяргей, яму трэба будзе пайсці ў войска праз два гады. Сыны растуць, мы, бацькі, павінны імі ганарыцца і не баяцца выпускаць з-пад свайго крыла! Толькі так яны стануць смелымі і самастойнымі.
"Віцьбічы"
Больш за 60 найбольш падрыхтаваных юнакоў з'язджалі ў 5-ю асобную брыгаду спецыяльнага прызначэння ў Мар'іну Горку і ў 103-ю Віцебскую асобную гвардзейскую паветрана-дэсантную брыгаду, у памежныя войскі.
– Усяго ж гэтай вясной надзенець ваенную форму і пачнуць асвойваць армейскую навуку парадку 500 прызыўнікоў з абласнога цэнтра і Віцебскага раёна, – адзначыў ваенны камісар горада Віцебска, Віцебскага і Лёзненскага раёнаў палкоўнік Аляксандр Сержантаў. – Ва Узброеных Сілах створаны ўсе ўмовы для таго, каб юнакі набылі падчас службы ваенна-уліковыя спецыяльнасці і сталі надзейнымі абаронцамі Радзімы.
Служыць з гонарам і годнасцю прызыўнікам пажадалі бацькі, сваякі, дзяўчаты, сябры – усе, хто прыйшоў праводзіць дарагіх сэрцу людзей.
Аксана Танчак, маці прызыўніка Аляксея, якога накіроўваюць спачатку ў «вучэбку» ў Дзяржынск, а затым у пагранічныя войскі, не хавала эмоцый: – Сёння мой сын робіць чарговы крок у дарослае жыццё, пакідае за спіной бацькоўскі дом, родных і блізкіх. Я ганаруся тым, што ён устане ў армейскі строй, побач з ім будуць допытныя камандзіры, гатовыя навучыць, падказаць, прыйсці на дапамогу. Жадаю, каб за час, праведзены ў арміі, мой сын атрымаў добры жыццёвы досвед, набыў надзейных таварышаў, і каб паўтара года праляцелі хутка і мы зноў яго моцна абнялі.
Кіраўнік гэтай сям'і – Васіль Танчак расказаў, што служыў у 103-й брыгадзе, а дзед іх сына праходзіў службу на мяжы ў Алтайскім краі, за тысячы кіламетраў ад дома – кожны мужчына павінен фізічна і маральна загартоўвацца ў арміі, прайсці гэту важную школу.
– Успамінаючы сваю маладосць у пагонах, хачу пажадаць сыну і яго таварышам, вучыцца ваеннай справе належным чынам, паважаць настаўнікаў і камандзіраў, – напуціў Васіль Танчак.
– Настрой баявы, – падзяліўся ўражаннямі прызыўнік Аляксей Танчак. – Як будзе праходзіць служба, залежыць толькі ад мяне. Бацькам кажу, каб не хваляваліся. Адслужу, як трэба, і вярнуся.
Прызыўніка Мікіту Краўчонка суправаджала шмат родных – мама Алена, бабуля Марыя, цёця Крысціна, сястра Аліна і сябар Дзмітрый. – Спачатку былі хваляванні, а потым, калі даведаліся, дзе і з кім будзе служыць наш Мікіта, усе асцярогі зніклі, – кажа бабуля Марыя. – Унука накіравалі ў 103-ю брыгаду, дзе калісьці служыў мой муж, яго дзед – Віктар. Ён таксама праходзіў службу ў Чэхаславакіі і ў Мар'інай Горцы, я, як нітка за іголкай, суправаджала мужа паўсюль. Паколькі наш унук з сям'і вайскоўцаў, ён з дзяцінства ведае, што армія патрэбна для абароны краіны, яе цэласнасці і незалежнасці. Няхай ён будзе годным прадаўжальнікам дынастыі!
Прызыўніка Уладзіслава Старчанку праводзілі мама Алена і дзяўчына Паліна. Яны расказалі, што будуць разам наведваць Уладзіслава і з нецярпеннем чакаць яго вяртання.
– Жадаю сыну і ўсім юнакам мірнага неба, лёгкай службы, поспеху, моцнага здароўя, – ад душы сказала Алена Старчанка. Эмоцыямі падзялілася мама яшчэ аднаго прызыўніка Марына Шабаева:
– Праваджаю на службу сына Рэната, а вось побач са мной другі мой сын Сяргей, яму трэба будзе пайсці ў войска праз два гады. Сыны растуць, мы, бацькі, павінны імі ганарыцца і не баяцца выпускаць з-пад свайго крыла! Толькі так яны стануць смелымі і самастойнымі.
"Віцьбічы"