У Віцебскай вобласці ўбіраюць грэчку
Не толькі прамысловыя прадпрыемствы ў новых эканамічных умовах навучыліся максімум увагі надаваць імпартазамяшчэнню. Аграрыі — таксама. Яшчэ некалькі гадоў таму амаль увесь аб'ём грэцкай крупы ў Беларусь завозіўся з іншых краін, цэны на гэты прадукт узляталі пры кожным хваляванні валютнага рынку. Тады Прэзідэнт даручыў павялічыць пасевы грэчкі на айчынных палях, што і было зроблена. Напрыклад, у Віцебскай вобласці летась пад гэту культуру было адведзена ўсяго 700 гектараў, сёлета — 2,5 тысячы.
Уборка грэчкі ў паўночным рэгіёне набірае абароты. Ужо абмалочана 10 працэнтаў плошчаў. Ураджайнасць радуе — 12,5 цэнтнера з гектара. І калі летась узніклі пэўныя складанасці (загінула нямала грэчаных пасеваў, плады дрэнна завязваліся), то сёлета віцебскія аграрыі разлічваюць атрымаць годны ўраджай і здаць у кошт дзяржзаказу тысячу тон збожжа.
Сярод тых, хто ўпершыню заняўся вырошчваннем стратэгічнай культуры, — Гарадоцкі раён. На яго грэчаных палях мы пабывалі разам з начальнікам упраўлення па сельскай гаспадарцы і харчаванні райвыканкама Сяргеем Ермаковічам. Ён расказаў, наколькі паспяховым аказаўся эксперымент:
— Віцебская вобласць — зона рызыкоўнага земляробства. Што тычыцца Гарадоцкага раёна, рызыкі можна смела ўзводзіць у квадрат. Напрыклад, год таму парадаваў азімы рапс, і мінулай восенню мы вырашылі павялічыць плошчы. У выніку вясновыя замаразкі загубілі больш за палову пасеваў.
— Нічога складанага, — усміхаюцца мужчыны. — У «Палессе» ёсць неабходныя налады на грэчку, вядома, дбайнаельно адрэгулявалі ўсе механізмы. Праўда, маецца нюанс: нават у прыгожы дзень раней абеду ў поле не выйдзеш — пасевы доўга абсыхаюць ад расы. Затое губляць збожжа ў адрозненне ад пшаніцы ці жыта грэчка не спяшаецца. Ураджайнасць цяпер — 10 — 12 цэнтнераў з гектара, усё паспеем сабраць.
Перш за ўсё гарадоцкія аграрыі плануюць закрыць дзяржзаказ аб'ёмам у 50 тон. Цяпер ураджай звязваюць на павярхоўную сушылку ў пасёлак Халамер'е — там «чорнае золата» даходзіць да кандыцыі перад адпраўкай да спажыўца. Кіраўнік гэтага аддзялення Вячаслаў Крутоў прызнаецца: у сельскай гаспадарцы каля 40 гадоў, але з грэчкай справы яшчэ не меў.
Сяргей Ермаковіч, набіраючы жменю свежых зерняў, правярае вільготнасць і адзначае:
— Смак у айчыннай крупы зусім не такі, як у імпартнай. Наша — смачнейшая! Гарадоцкая птушкафабрыка для патрэб уласнай пасекі пасеяла аднойчы 12 гектараў. Абмалаціла ўчастак, ураджай прадавала ў фірменных крамах. Пакупнікі вельмі хвалілі крупу.
Ці ёсць будучыня ў гэтай культуры ў паўночным рэгіёне і наколькі прыстасуецца яна да непрадказальнага мясцовага клімату, пакажа час. Аграрыі Гарадоцкага раёна кажуць: па адным годзе высновы рабіць рана. Галоўнае — апрабацыя прайшла паспяхова, свая грэчка паступае ў засекі.
ЦЫФРЫ
У Беларусі пад грэчкавыя палі адведзена 34 тысячы гектараў — на 4,5 тысячы больш леташняга (без уліку дробных фермерскіх гаспадарак). Лідыруюць па пасяўных плошчах Мінская, Гомельская і Брэсцкая вобласці. Сярэдняя ўраджайнасць у краіне складае каля 13 цэнтнераў з гектара, паведамляе Мінсельгаспрад.
Уборка грэчкі ў паўночным рэгіёне набірае абароты. Ужо абмалочана 10 працэнтаў плошчаў. Ураджайнасць радуе — 12,5 цэнтнера з гектара. І калі летась узніклі пэўныя складанасці (загінула нямала грэчаных пасеваў, плады дрэнна завязваліся), то сёлета віцебскія аграрыі разлічваюць атрымаць годны ўраджай і здаць у кошт дзяржзаказу тысячу тон збожжа.
Сярод тых, хто ўпершыню заняўся вырошчваннем стратэгічнай культуры, — Гарадоцкі раён. На яго грэчаных палях мы пабывалі разам з начальнікам упраўлення па сельскай гаспадарцы і харчаванні райвыканкама Сяргеем Ермаковічам. Ён расказаў, наколькі паспяховым аказаўся эксперымент:
— Віцебская вобласць — зона рызыкоўнага земляробства. Што тычыцца Гарадоцкага раёна, рызыкі можна смела ўзводзіць у квадрат. Напрыклад, год таму парадаваў азімы рапс, і мінулай восенню мы вырашылі павялічыць плошчы. У выніку вясновыя замаразкі загубілі больш за палову пасеваў.
Дробная контурнасць палёў, нізкая бальнасць, шмат экалагічна чыстай зямлі — умовы самі падштурхоўваюць нас да пошуку найбольш эфектыўных варыянтаў земляробства. Так што на грэчку, хоць яна і даволі капрызная, гарадоцкія аграрыі глядзяць з надзеяй.Гэтая культура любіць вільгаць, а дажджоў на тэрыторыі раёна праходзіць дастаткова. Спыняемся ля поля паблізу пасёлка Езярышча. Камбайнеры КУСГП імя Свярдлова Васіль Лявоненка і Сяргей Куксінскі — ураджэнцы гэтых краёў. Маюць добры вопыт працы ў земляробстве, але грэчку ўбіраюць упершыню.
— Нічога складанага, — усміхаюцца мужчыны. — У «Палессе» ёсць неабходныя налады на грэчку, вядома, дбайнаельно адрэгулявалі ўсе механізмы. Праўда, маецца нюанс: нават у прыгожы дзень раней абеду ў поле не выйдзеш — пасевы доўга абсыхаюць ад расы. Затое губляць збожжа ў адрозненне ад пшаніцы ці жыта грэчка не спяшаецца. Ураджайнасць цяпер — 10 — 12 цэнтнераў з гектара, усё паспеем сабраць.
Перш за ўсё гарадоцкія аграрыі плануюць закрыць дзяржзаказ аб'ёмам у 50 тон. Цяпер ураджай звязваюць на павярхоўную сушылку ў пасёлак Халамер'е — там «чорнае золата» даходзіць да кандыцыі перад адпраўкай да спажыўца. Кіраўнік гэтага аддзялення Вячаслаў Крутоў прызнаецца: у сельскай гаспадарцы каля 40 гадоў, але з грэчкай справы яшчэ не меў.
Сяргей Ермаковіч, набіраючы жменю свежых зерняў, правярае вільготнасць і адзначае:
— Смак у айчыннай крупы зусім не такі, як у імпартнай. Наша — смачнейшая! Гарадоцкая птушкафабрыка для патрэб уласнай пасекі пасеяла аднойчы 12 гектараў. Абмалаціла ўчастак, ураджай прадавала ў фірменных крамах. Пакупнікі вельмі хвалілі крупу.
Ці ёсць будучыня ў гэтай культуры ў паўночным рэгіёне і наколькі прыстасуецца яна да непрадказальнага мясцовага клімату, пакажа час. Аграрыі Гарадоцкага раёна кажуць: па адным годзе высновы рабіць рана. Галоўнае — апрабацыя прайшла паспяхова, свая грэчка паступае ў засекі.
ЦЫФРЫ
У Беларусі пад грэчкавыя палі адведзена 34 тысячы гектараў — на 4,5 тысячы больш леташняга (без уліку дробных фермерскіх гаспадарак). Лідыруюць па пасяўных плошчах Мінская, Гомельская і Брэсцкая вобласці. Сярэдняя ўраджайнасць у краіне складае каля 13 цэнтнераў з гектара, паведамляе Мінсельгаспрад.