У Валынцах Верхнядзвінскага раёна з'явіцца новы храм

Населены пункт Валынцы Верхнядзвінскага раёна, які знаходзіцца ў пары кіламетраў ад дарогі Полацк – мяжа Латвійскай Рэспублікі, славіцца сваёй гісторыяй. Калісьці гэта было гандлёвае сяло, куды з усіх канцоў з'язджаліся на традыцыйны кірмаш. А над рынкавай мітуснёй узвышаўся велічны храм – твор мастацтва віленскага барока. Забельскі дамініканскі касцёл, асвечаны ў 1756 годзе, меў вышыню 60 метраў, стаяў на гары і, кажуць, у добры час яго купалы былі бачныя ажно з самой Дрысы (Верхнядзвінска). Побач з касцёлам размяшчаліся кляштар і езуіцкі калегіум. Тут у 1-й палове XIX стагоддзя быў створаны тэатр, і Валынцы апроч дзелавога цэнтра сталі называць культурным і асветніцкім. У мястэчку знаходзіліся таксама праваслаўная царква Успення Божай Маці (1893 г.) і яўрэйскі малітоўны дом. Адным словам, людзі хадзілі пад Богам, мястэчка было асвечана множнымі малітвамі, споведзямі і прычасцямі.

…Цудоўны касцёл быў разбураны ў XX стагоддзі ў пасляваенны час. Той жа лёс напаткаў і царкву. Сёння Валынцы – гэта невялікі добраўпарадкаваны аграгарадок з даволі развітой сацыяльнай інфраструктурай. Асноўнай славутасцю з'яўляецца музей імя знакамітага земляка, географа і геалога Івана Чарскага. Менавіта ён і адкрывае нам старонкі мінулага. Тут жа размяшчаюцца макеты храмаў, якія некалі ўпрыгожвалі населены пункт. Убачыць пейзаж з Забельскім касцёлам можна на малюнках вядомага мастака Напалеона Орды. Сведкамі слаўнай гісторыі з'яўляюцца некалькі захаваных пабудоў даваеннага перыяду. Адной з іх сёння наканавана здабыць новае жыццё.

У 90-я гады XX стагоддзя звычайны стары будынак быў перададзены Полацкай епархіі для правядзення набажэнстваў, але праходзілі яны рэдка, бо тут не было ні ацяплення, ні адпаведных умоў. Вернікі ездзілі на службу ў храмы або Верхнядзвінска, або Полацка. Так працягвалася, пакуль два гады таму за Валынцамі і прылеглымі населенымі пунктамі не замацавалі настаяцеля Прыдзвінска-Бароўскай царквы Верхнядзвінскага раёна айца Уладзіміра. Ён стаў часта прыязджаць у аграгарадок, размаўляць з людзьмі, яго звалі на споведзь і хрост, якія праводзілі проста дома. Тады святар зразумеў, што жыхарам патрэбна царкоўная абіцель, неабходна пабудаваць храм. Пасовеціўся з прадстаўнікамі раённай улады, Полацкай епархіі, кіраўнікамі мясцовых прадпрыемстваў, парафіянамі – усе аднагалосна ўхвалілі ідэю і запэўнілі ў дапамозе фінансамі і працоўнымі рэсурсамі. У прыватнасці, дырэктар Валынецкага ПМС Наталля Халанская, ААТ «Прудзінкі» Васіль Краснік, «Антонава-Агра» Андрэй Шацер, «Сакалоўшчына» Уладзімір Корсун, а таксама кіраўнік «Полацксельбуд» выхадзец з Валынцаў Міхаіл Сямёнаў.

Пад храм па праекце рэканструююць старадаўні будынак з чырвонай цэглы, дзе калісьці размяшчалася яўрэйская школа. Пазалочаны купал і крыж ужо набылі: дапамог прадпрымальнік Міхаіл Каськовіч, у якога бізнес за межамі раёна, але ў Валынцах ён нарадзіўся, тут жывуць яго бацькі. Міхаіл запэўніў, што куплю іканастаса таксама бярэ на сябе. У рамонце будынка, выкананні ўнутраных работ задзейнічаны работнікі мясцовых прадпрыемстваў. Падтрымку аказваюць сельскі і раённы Саветы дэпутатаў, райвыканкам і, вядома, самі жыхары аграгарадка. – Храм будуем усім мірам, як і павінна быць, – кажа айцец Уладзімір.

Для Валынцаў з'яўленне царквы – гэта вельмі важная падзея. Перш за ўсё, вяртанне да вытокаў, бо калісьці тут быў не адзін храм. Да таго ж вера ў Бога аб'ядноўвае людзей, дапамагае знайсці выйсце са складаных сітуацый, дае надзею. Гэтая тэма гучала ў размове са старшынёй Валынецкага сельвыканкама Надзеяй Ліпоўскай.

– Мы сталі запрашаць на пасяджэнні савета грамадскіх пунктаў аховы правапарадку айца Уладзіміра, дзе ён размаўляе з парушальнікамі, асацыяльнымі грамадзянамі, якія злоўжываюць алкаголем. Сумесная прафілактычная праца дае свае плады, станоўчая тэндэнцыя заўважная, хоць ёсць яшчэ над чым працаваць. Царква нам у гэтым дапаможа, – лічыць Надзея Пятроўна.

Нецвярозых тут і праўда стала менш, заўважыла старшыня Верхнядзвінскага раённага Савета дэпутатаў Ірына Козел, якая пастаянна аб'язджае населеныя пункты ў складзе камісій і рэйдаў. І гэта, мяркуе Ірына Францаўна, заслуга правільна выбранай палітыкі рэгіёна.

– Паляпшаюцца сацыяльныя аспекты жыцця ў Валынцах: адрамантаваны Дом культуры на 350 месцаў, бальніца, школа, дзіцячы сад, ёсць трэнажорная зала ў ПМС, нядаўна адкрылася новае крама, добраўпарадкаваны вуліцы. Акрамя таго, становяцца больш камфортнымі ўмовы працы, у першую чаргу, дзякуючы рэканструкцыі малочнатаварных ферм. ААТ «Прудзінкі», дзе працуюць многія мясцовыя жыхары, адно з самых моцных у раёне гаспадарак, там якраз вядзецца рэканструкцыя комплексу, пастаянна абнаўляецца парк тэхнікі. Адпаведна, людзі трымаюцца за сваю працу і не дазваляюць сабе п'янстваваць. Хоць пакуль, на жаль, ёсць выключэнні. Але ў сукупнасці годныя ўмовы працы, развіццё сацыяльнай сферы і адраджэнне духоўнасці даюць свае плады, – лічыць Ірына Францаўна.

Вольга Маслоўская, "Віцебскія весці"