Ваня і Даша Пазетці. Беларускія сіроты, усыноўленыя італьянцамі, шукаюць сваякоў

Калі Івану было 6 гадоў, а яго сястры Дашы на год менш, з Вялікалетчанскага дзіцячага дома іх узялі да сябе ў сям'ю муж і жонка Маўра і Лука Пазетці. Сёння гэтыя дзеці з тыповымі славянскімі імёнамі носяць італьянскую прозвішча, жывуць у мястэчку Бергама і размаўляюць на чужой мове. Італьянскае жыццё двух беларусаў складаецца даволі добра, іх атачаюць люблячыя бацька і маці. Па ўсмешлівых і таварыскіх падлетках і не скажаш, што некалі ім давялося перажыць адзіноту, адчуванне кінутасці, што часта адчуваюць сацыяльныя сіроты.

І ўсё ж праз 10 гадоў яны захацелі прыехаць на сваю малую радзіму, убачыць дом, дзе нарадзіліся, а таксама наведаць інтэрнат, адкуль адправіліся ў далёкую краіну. І бацькі іх падтрымалі, прыбыўшы на Віцебшчыну разам з імі. Падчас наведвання Вялікалетчанскага дзіцячага дома карэспандэнту "ВВ" удалося пагутарыць з гэтай сям'ёй.

Як прызналіся Маўра і Лука, нараджэнне ўласных дзяцей у іх не атрымлівалася, а звяртацца да медыцынскіх мер не хацелі. Таму ўсынаўленне было для мужа і жонкі ўзважаным і абдуманым рашэннем. Зрабілі запыт, а ў адказ ім прапанавалі ўзяць на выхаванне брата і сястру з Беларусі. У лютым 2004 года замежнікі прыехалі ў пасёлак Вялікія Летцы, каб пазнаёміцца з дзецьмі, і ўжо праз месяц вярнуліся з рашэннем прыняць іх у сям'ю.

– Мы вельмі рыхтаваліся да гэтай падзеі, – кажа Маўра. – Вывучылі шмат рускіх слоў, праўда, потым гэта ўжо не спатрэбілася – дзеці хутчэй асвоілі італьянскую, чым мы іх мову. Вядома, спачатку ў нас былі некаторыя асцярогі – хваляваліся, што не ўзнікне кантакту з Іванам і Дар'яй, ці, можа, ім будзе дрэнна ў нашай сям'і. Як бацькі мы баяліся апынуцца не на вышыні, не справіцца з гэтай адказнай роляй.

З моманту ўсынаўлення Маўра стала хатняй гаспадыняй, каб прысвяціць сябе выхаванню сына і дачкі. Дзеці падраслі, цяпер у іх шмат сяброў і захапленняў. Так, 16-гадовы Ваня вывучае камп'ютарны дызайн, старанна займаецца футболам, марыць стаць вядомым спартсменам, як Марыё Балоцелі – сірата, якога таксама ў свой час узяла на выхаванне італьянская сям'я. Дашы цікавая прафесія касметолага, яна наведвае спецыяльныя курсы. Ёсць у Пазетці і агульнасямейнае любімае занятак – гатаваць сапраўдную італьянскую піцу.

І ўсё ж, хоць дзеці даўно ўліліся ў новае жыццё і практычна за забыліся рускую мову, яны стараюцца не забываць пра свае карані. Самым хвалюючым момантам паездкі ў Беларусь аказалася тое, што, прыехаўшы ў родны пасёлак, яны даведаліся пра існаванне зводных брата і сястры, якія ўжо даўно дарослыя і самастойныя. Вярнуўшыся ў Італію, Пазетці-малодшыя маюць намер падтрымліваць сувязь з знойдзенымі сваякамі. А Дар'я выказала жаданне аднавіць свае веды рускай мовы, нават разважае пасля заканчэння вучобы зноў прыехаць у Беларусь і пажыць тут некаторы час, каб лепш пазнаць край, адкуль яны з братам родам.

Не менш хвалюючым стала для іх наведванне Вялікалетчанскага дзіцячага дома.

– Калі хадзілі з братам па калідорах, пакоях, дзе мы калісьці жылі, у памяці ўсплывалі фрагменты з нашага дзяцінства. Мы нават пазналі сваіх выхавальнікаў, а яны нас, што ўдвая прыемна, – дзеліцца ўражаннямі Даша.

Візіт сям'і Пазетці супаў з мерапрыемствам у рамках пастаяннай акцыі "Сям'я для кожнага дзіцяці", якое прайшло на базе інтэрната пад эгідай Віцебскай раённай арганізацыі ГА "Беларускі саюз жанчын". Тут сабраліся шматдзетныя мамы, прыёмныя бацькі, апекуны, гаспадыні дзіцячых дамоў сямейнага тыпу, каб падзяліцца вопытам выхавання і абмеркаваць надзённыя пытанні. Сёння ўсё больш сярод нашых суайчыннікаў знаходзіцца людзей, гатовых падарыць цяпло і клопат дзецям, забытым біялагічнымі бацькамі.

Так, у Віцебскім раёне на дадзены момант налічваецца 50 апекунскіх сем'яў, якія выхоўваюць 66 дзяцей, 22 прыёмных (49 дзяцей), а ў 3 дзіцячых дамах сямейнага тыпу падрастае 33 дзіцяці.

Але яшчэ засталіся дзеці, якія спадзяюцца, што знойдуць сям'ю. У Вялікалетчанскім дзіцячым доме знаходзіцца 110 выхаванцаў, з якіх толькі трое не з'яўляюцца сацыяльнымі сіротамі, большасць, як ні сумна, адзінокія пры жывых бацьках. Але ўжо вядома, што ў самы хуткі час 5 дзяцей знойдуць новых маму і тату, а ўсяго сёлета чакаецца ўладкаваць у сям'ю каля 20 чалавек. Гэта дазволіць закрыць дзве групы дзіцячага сада ў інтэрнатнай установе.

Усё ж, як бы добра ні клапаціліся выхавальнікі пра сваіх падапечных, кожнае дзіця марыць пра сваю сям'ю. І гэту мару ў раёне імкнуцца ўвасобіць у рэальнасць.

Наталля Рыжкова, "Віцебскія весці"