Віцебскія дэсантнікі акунуліся ў купель на Хрышчэнне
Каля 500 прадстаўнікоў крылатай пяхоты ў Хрышчэнне Гасподняе акуналіся ў купелі 103-й Віцебскай асобнай гвардзейскай паветрана-дэсантнай брыгады і ў афіцыйных месцах для купання на вадаёмах.
– Штогод 19 студзеня наша злучэнне традыцыйна далучаецца да абраду акунання, які трывала замацаваўся ў народзе. Гэта добра для здароўя дэсантнікаў, загартаванага арганізм, – распавёў начальнік інфармацыйнага цэнтра 103-й брыгады Эрнест Юпатаў. – Баец у нас моцныя, цягавітыя, да зімовай вады яны рыхтуюцца загадзя, каб не захварэць, а наадварот атрымаць карысць. Калі на тэрміновую службу прыходзяць хлопцы, якія па нейкай прычыне асцерагаюцца халоднай вады, то пасля спецыяльнай падрыхтоўкі яны выпраўляюць гэты недахоп і з радасцю апускаюцца.
да гэтага абраду.
Малодшы сяржант 103-й брыгады Раман Пецярухін распавёў, што да акунання ў палонку яго прывабіў бацька, які раней служыў у марскім флоце, хадзіў на караблі да берагоў Японіі.
– Мой бацька Сяргей Пецярухін – фанат зімовага акунання. У год майго паўналецця ён узяў мяне з сабой на возера і разам з ім я ўпершыню акунуўся ў ледзяную ваду. Мароз быў каля 10 градусаў. Калі нырнуў адзін раз, адчуў, як цела, нібы пранзае тонкімі іголкамі, тут жа акунуўся другі раз і адчуў, як пасля холаду па целе разліваецца цяпло, а пасля трэцяга сыходу пад ваду з галавой, вынырнуўшы, адчуў у целе жар. Стала вельмі камфортна, лёгка, нібы не снег і мароз вакол, а летняя сонечная паляна, – кажа Раман Пецярухін. – Вядома, такое закаліванне трэба праводзіць, калі ты здаровы, моцны, калі гатовы да гэтага. На наступны год у Хрышчэнне мы з бацькам зноў акуналіся ў палонку, мароз тады быў слабейшы, усяго пяць градусаў. Цяпер у 103-й брыгадзе гэта будзе ўжо маё трэцяе акунанне. Я ўдзячны бацьку за тое, што ён прывабіў мяне да гэтай выдатнай традыцыі, якая закаляе не толькі цела, але і дух, і камандаванню, за тое, што яе падтрымліваюць у арміі. Мужчыны, якія жывуць у паўночных рэгіёнах, не павінны баяцца марозу,студзі, ледзяной вады і любых жыццёвых цяжкасцей.
А вось Дзмітрый Курыловіч упершыню ў жыцці здзяйсняў акунанне.
– Усё выдатна, атмасфера цудоўная, акунацца з сябрамі, з таварышамі па службе – выдатна. Усё спадабалася, планую працягнуць гэту традыцыю ў будучыні. Калі заходзіш у ваду – прахалодна, а выходзіш – кідае ў жар. Адчуваю сябе выдатна. Падрыхтоўку праводзіў загадзя, часта прымаў халодны душ, – падзяліўся Дзмітрый.Ваеннаслужачыя, якія ўпершыню ў сваім жыцці здзяйсняюць абрад акунання, пасля арміі працягваюць гэту традыцыю ў сваіх сем'ях і прыцягваюць да яе дзяцей, каб іх сыны таксама раслі здаровымі і загартаванымі.
"Віцьбічы"
– Штогод 19 студзеня наша злучэнне традыцыйна далучаецца да абраду акунання, які трывала замацаваўся ў народзе. Гэта добра для здароўя дэсантнікаў, загартаванага арганізм, – распавёў начальнік інфармацыйнага цэнтра 103-й брыгады Эрнест Юпатаў. – Баец у нас моцныя, цягавітыя, да зімовай вады яны рыхтуюцца загадзя, каб не захварэць, а наадварот атрымаць карысць. Калі на тэрміновую службу прыходзяць хлопцы, якія па нейкай прычыне асцерагаюцца халоднай вады, то пасля спецыяльнай падрыхтоўкі яны выпраўляюць гэты недахоп і з радасцю апускаюцца.
у брыгадную купель. Яна знаходзіцца на тэрыторыі нашага злучэння з 2017 года, на Хрышчэнне акунацца да нас прыязджаюць і нашы сябры з сілавых структур горада, з якімі сумесна выконваем службовыя задачы і заўсёды цесна стасуемся. Гэты абрад яшчэ больш нас аб'ядноўвае. Камандзір брыгады гвардыі палкоўнік Уладзімір Сафонаў штогод здзяйсняе акунанне, а за ім яго намеснікі і іншыя афіцэры. Некаторыя вайскоўцы прыходзяць у брыгадную купель разам са сваімі дзецьмі і прылучаюць іх да традыцыі акунання. Многія юнакі да арміі ў сваіх сем'ях прывык
Малодшы сяржант 103-й брыгады Раман Пецярухін распавёў, што да акунання ў палонку яго прывабіў бацька, які раней служыў у марскім флоце, хадзіў на караблі да берагоў Японіі.– Мой бацька Сяргей Пецярухін – фанат зімовага акунання. У год майго паўналецця ён узяў мяне з сабой на возера і разам з ім я ўпершыню акунуўся ў ледзяную ваду. Мароз быў каля 10 градусаў. Калі нырнуў адзін раз, адчуў, як цела, нібы пранзае тонкімі іголкамі, тут жа акунуўся другі раз і адчуў, як пасля холаду па целе разліваецца цяпло, а пасля трэцяга сыходу пад ваду з галавой, вынырнуўшы, адчуў у целе жар. Стала вельмі камфортна, лёгка, нібы не снег і мароз вакол, а летняя сонечная паляна, – кажа Раман Пецярухін. – Вядома, такое закаліванне трэба праводзіць, калі ты здаровы, моцны, калі гатовы да гэтага. На наступны год у Хрышчэнне мы з бацькам зноў акуналіся ў палонку, мароз тады быў слабейшы, усяго пяць градусаў. Цяпер у 103-й брыгадзе гэта будзе ўжо маё трэцяе акунанне. Я ўдзячны бацьку за тое, што ён прывабіў мяне да гэтай выдатнай традыцыі, якая закаляе не толькі цела, але і дух, і камандаванню, за тое, што яе падтрымліваюць у арміі. Мужчыны, якія жывуць у паўночных рэгіёнах, не павінны баяцца марозу,студзі, ледзяной вады і любых жыццёвых цяжкасцей.
А вось Дзмітрый Курыловіч упершыню ў жыцці здзяйсняў акунанне.
– Усё выдатна, атмасфера цудоўная, акунацца з сябрамі, з таварышамі па службе – выдатна. Усё спадабалася, планую працягнуць гэту традыцыю ў будучыні. Калі заходзіш у ваду – прахалодна, а выходзіш – кідае ў жар. Адчуваю сябе выдатна. Падрыхтоўку праводзіў загадзя, часта прымаў халодны душ, – падзяліўся Дзмітрый.Ваеннаслужачыя, якія ўпершыню ў сваім жыцці здзяйсняюць абрад акунання, пасля арміі працягваюць гэту традыцыю ў сваіх сем'ях і прыцягваюць да яе дзяцей, каб іх сыны таксама раслі здаровымі і загартаванымі.
"Віцьбічы"