Віцебскі студэнт Максім Будніцкі і Міхаіл Бесчасны з Хабараўска пасябравалі на Сусветным фестывалі моладзі і сёння павіншавалі адзін аднаго з Днём яднання народаў Беларусі і Расіі
Тысячы кіламетраў, якія раздзяляюць юнакоў, не перашкода для агульных інтарэсаў і хобі. А сёння яны павіншавалі адзін аднаго з Днём яднання народаў Беларусі і Расіі.
Віцебскі студэнт Максім Будніцкі і Міхаіл Бесчасны з Хабараўска знаёмыя ўсяго месяц, але за гэты час яны знайшлі агульныя тэмы для размоў, асабліва пра захапленні — пра іх могуць гутарыць суткамі напралёт, амаль. Пакуль Максім глядзіць на зачаравальны захад сонца, Міхаіл бачыць ужо дзясяты сон. Усё ж такі сямігадзінная розніца ў часе. Але адлегласць у 6 тысяч кіламетраў перашкодай не лічаць і працягваюць мець зносіны.
— У кожнага з нас шмат розных хобі і мы спрабуем паказаць іх адзін аднаму па відэа, — падзяліўся студэнт Віцебскага дзяржаўнага ордэна Дружбы народаў медыцынскага ўніверсітэта Максім Будніцкі. — Часам тэлефануемся, каб паказаць прыгожыя месцы і славутасці сваіх гарадоў. Дарэчы, пры знаёмстве ў Сочы я падарыў Мішу паштоўку з выявай Успенскай гары ў Віцебску. Сябар прасіў паказаць, як гэтае месца выглядае ў рэальнасці, таму адразу пасля заняткаў ва ўніверсітэце адправіўся рабіць здымку. Прыемна было бачыць, як такая, здавалася б, дробязь выклікала ў Міхаіла захопленыя эмоцыі.
Максім Будніцкі рады, што кіраўніцтва ўніверсітэта дало яму магчымасць паехаць у Сочы і знайсці там сябра. Паездка дазволіла пазнаёміцца са шматлікімі людзьмі, абмяняцца кантактамі з прадстаўнікамі моладзевых арганізацый і аб’яднанняў, што ў далейшым будзе карысным для арганізацыі мерапрыемстваў рознай накіраванасці ў Віцебску.
Віцебскі студэнт Максім Будніцкі і Міхаіл Бесчасны з Хабараўска знаёмыя ўсяго месяц, але за гэты час яны знайшлі агульныя тэмы для размоў, асабліва пра захапленні — пра іх могуць гутарыць суткамі напралёт, амаль. Пакуль Максім глядзіць на зачаравальны захад сонца, Міхаіл бачыць ужо дзясяты сон. Усё ж такі сямігадзінная розніца ў часе. Але адлегласць у 6 тысяч кіламетраў перашкодай не лічаць і працягваюць мець зносіны.
— У кожнага з нас шмат розных хобі і мы спрабуем паказаць іх адзін аднаму па відэа, — падзяліўся студэнт Віцебскага дзяржаўнага ордэна Дружбы народаў медыцынскага ўніверсітэта Максім Будніцкі. — Часам тэлефануемся, каб паказаць прыгожыя месцы і славутасці сваіх гарадоў. Дарэчы, пры знаёмстве ў Сочы я падарыў Мішу паштоўку з выявай Успенскай гары ў Віцебску. Сябар прасіў паказаць, як гэтае месца выглядае ў рэальнасці, таму адразу пасля заняткаў ва ўніверсітэце адправіўся рабіць здымку. Прыемна было бачыць, як такая, здавалася б, дробязь выклікала ў Міхаіла захопленыя эмоцыі.
Расійцу цікавая і беларуская мова, таму ён часцяком просіць сябра сказаць па-беларуску некалькі фраз. Падабаецца юнаку перакладаць словы. Максім выбірае найбольш цікавыя, напрыклад, «дыван», «шкарпэткі», «хмарачосы», «гаўбец».
— Нядаўна абмяркоўвалі сістэму адукацыі ў нашых краінах. Мяне здзівіла наяўнасць, апроч бакалаўрыяту, яшчэ і спецыялітэту ў ВНУ, — адзначыў Максім Будніцкі. — Знаходзячыся ў Сочы, шмат размаўлялі пра захаванне гістарычнай памяці ў нашых краінах і пра факты перапісвання гісторыі. З’явілася некалькі цікавых ідэй, але гэта пакуль сакрэт.
Ніводная размова не абыходзіцца без запрашэння ў госці. Юнакі дамовіліся, што абавязкова павінны сустрэцца на працягу года.
— Калі Міша прыедзе ў Віцебск, пакажу сваю альма-матар і адвяду на Успенскую гару, — падзяліўся планамі Максім. — Калі прыедзе да мяне на малую радзіму, у Бераставіцкі раён Гродзенскай вобласці, то пакажу свой аграгарадок Макараўцы і як добрае жыццё ў вёсцы. Разам схадзім у школу, дзе я вучыўся, пазнаёмлю з бацькамі, а яшчэ прыгатуем нешта з нацыянальнай кухні. Давяду, што з бульбы сапраўды можна прыгатаваць вельмі шмат страў.
— Нядаўна абмяркоўвалі сістэму адукацыі ў нашых краінах. Мяне здзівіла наяўнасць, апроч бакалаўрыяту, яшчэ і спецыялітэту ў ВНУ, — адзначыў Максім Будніцкі. — Знаходзячыся ў Сочы, шмат размаўлялі пра захаванне гістарычнай памяці ў нашых краінах і пра факты перапісвання гісторыі. З’явілася некалькі цікавых ідэй, але гэта пакуль сакрэт.
Ніводная размова не абыходзіцца без запрашэння ў госці. Юнакі дамовіліся, што абавязкова павінны сустрэцца на працягу года.
— Калі Міша прыедзе ў Віцебск, пакажу сваю альма-матар і адвяду на Успенскую гару, — падзяліўся планамі Максім. — Калі прыедзе да мяне на малую радзіму, у Бераставіцкі раён Гродзенскай вобласці, то пакажу свой аграгарадок Макараўцы і як добрае жыццё ў вёсцы. Разам схадзім у школу, дзе я вучыўся, пазнаёмлю з бацькамі, а яшчэ прыгатуем нешта з нацыянальнай кухні. Давяду, што з бульбы сапраўды можна прыгатаваць вельмі шмат страў.
Максім Будніцкі рады, што кіраўніцтва ўніверсітэта дало яму магчымасць паехаць у Сочы і знайсці там сябра. Паездка дазволіла пазнаёміцца са шматлікімі людзьмі, абмяняцца кантактамі з прадстаўнікамі моладзевых арганізацый і аб’яднанняў, што ў далейшым будзе карысным для арганізацыі мерапрыемстваў рознай накіраванасці ў Віцебску.