Уладзімір Андрэйчанка ўручыў першыя пашпарты юным жыхарам Докшыцкага раёна
Гэта рабяты і дзяўчаты, якія актыўна ўдзельнічаюць у грамадскім жыцці, дамагліся высокіх спартыўных вынікаў. Да прыкладу, васьмікласніца Бегамльскай сярэдняй школы Елізавета Лагавік стала пераможцам раённай алімпіяды па логіцы:
—У школе такога прадмета няма. Мне, напрыклад, руская мова падабаецца. Але акрамя таго было шмат заданняў, звязаных з хіміяй, матэматыкай... Давялося пастарацца, каб выйграць. Акрамя вучобы я займаюся ў мадэльнай школе. Кожную нядзелю езджу ў Мінск, бяру ўрокі танцаў і спеваў. Хачу звязаць жыццё з мадэльным бізнесам, стаць канструктарам адзення, паказваць свае мадэлі. Прыемна, што галоўны дакумент сёння мы атрымліваем ва ўрачыстай абстаноўцы.
Пасля таго як маладым людзям былі ўручаны пашпарты і кнігі «Я — грамадзянін Рэспублікі Беларусь», Уладзімір Андрэйчанка ўспомніў, як сам атрымліваў першы ў жыцці галоўны дакумент:
— Тады маладому чалавеку, які жыў у глыбінцы, пашпарт атрымаць было нялёгка. Таму ў маім жыцці гэтая падзея адбылася толькі пасля таго, як я з'ехаў вучыцца ў вялікі горад. Што ж тычыцца цяперашніх школьнікаў, я рады, што, нягледзячы на юны ўзрост, яны ўжо многае зрабілі і для малой радзімы. Бо вучоба таксама нялёгкая праца. Аднак спыняцца на дасягнутым нельга. Наперадзе ў іх шмат спраў, вялікія перамогі. Хоць для гэтага давядзецца пастарацца. Што трэба даць бацькам, школе, дзяржаве — усё зроблена. Гэта ў Канстытуцыі замацавана. Астатняе будзе залежаць ад іх старання, працавітасці і адказнасці.
Ульяна Аганесян, вучаніца восьмага класа Сітцаўскай сярэдняй школы, згаджаецца, што атрыманне пашпарта — святочная і хвалюючая падзея:
— Бо пашпарт — гэта своеасаблівая пуцёўка ў дарослае жыццё. З гэтага моманту мы нясем адказнасць не толькі за сваю лёс, але і за лёс сваёй радзімы, грамадзянамі якой сталі афіцыйна. Дзякуючы Канстытуцыі ў Беларусі нам прадастаўлены ўсе магчымасці, каб мы маглі рэалізаваць свае таленты, творчыя ідэі. Будзем імкнуцца апраўдаць давер, які нам аказваюць.
На завяршэнне цырымоніі школьнікі ўручылі Уладзіміру Андрэйчанку памятны падарунак — пано з саломкі, выкананае рукамі навучэнцаў Докшыцкага раённага цэнтра дзяцей і моладзі.