Усе гаранты стабільнасці. Сям'я з Украіны знайшла сапраўднае шчасце ў Аршанскім раёне

Няма лепшага месца на зямлі, чым родны дом. А калі дома – вайна?.. Тады ўсё простае становіцца складаным, усе ранейшыя каштоўнасці і мары адыходзяць за кропку страху і застаецца толькі адно – вера ў спакойнае заўтра, справядлівасць і чалавечнасць. Менавіта яна, гэтая вера, а яшчэ надзея на лепшае жыццё вядзе тысячы ўкраінскіх сем'яў у Беларусь. Тут яны знаходзяць не толькі дапамогу і падтрымку, але і прытулак, працу, годнае заработнае плату. Іншымі словамі, усе тыя гаранты стабільнасці, якіх пазбавіліся не па сваёй віне. 

Адна з такіх сем'яў знайшла прытулак і лепшую долю, а яшчэ сапраўднае шчасце ў аграгарадку Зубова Аршанскага раёна.

Аксана і Аляксей Яшчанка родам з Данецкай вобласці. Раслі і жылі ў суседніх пасёлкаў у 70 кіламетрах ад Краматорска: яна – у Новаданецку, ён – у Аляксандраўску. Лёс жа звёў маладых людзей усяго два гады таму, напярэдадні ваенных дзеянняў ва Украіне. Дзяўчына пасля заканчэння банкаўскага інстытута ў Харкаве і няшчаснага першага замужжа з дачкой вярнулася ў родны гарадок і ўладкавалася на працу ў аграрны ліцэй. Там і пазнаёмілася з Аляксеем, інжынерам па адукацыі, выкладчыкам дысцыпліны «сельскагаспадарчыя машыны».

Агульныя інтарэсы і зароджаныя шчырыя пачуцці расставілі ўсе кропкі над «і» ў адносінах – маладыя людзі вырашылі жыць разам. Магчымасці купіць ці арандаваць жыллё не дазваляў бюджэт (у пераводзе на беларускія грошы зарплаты складалі 2 млн. рублёў), таму абгрунтаваліся ў бацькоў і сталі збіраць сродкі на вяселле. Аднак ёй не наканавана было адбыцца ў тэрмін – у красавіку 2014 года праз Новаданецк пацягнуліся чэргі цяжкай тэхнікі і салдат, пачалася татальная мабілізацыя мужчынскай паловы насельніцтва. Сталі зачыняцца прадпрыемствы, шахты, сотні людзей заставаліся без працы і сродкаў да існавання. Вось тады і пасяліліся ў душы змяценне, страх за будучыню, непрыняцце сапраўднага.

Рашэнне з'ехаць саспела пасля таго, як адгукнуліся сваякі, якія жывуць у Беларусі, і прапанавалі дапамогу і падтрымку. Першым уладкоўвацца на Віцебшчыну паехаў Аляксей. Яму не забыць тыя поўныя пакут кастрычніцкія дні мінулага года, калі з нехітрым дабром пакідаў нявесту і радзіму, а ў дарозе праз Украіну здрыгануўся на кожнай станцыі: раптам знімуць з цягніка… Аднак, нягледзячы на ўсе асцярогі, паспяхова дабраўся да Оршы. Тут яго цёпла і гасцінна сустрэлі, запэўніўшы, што ўсё будзе добра. Працаўладкавацца параілі ў агракамбінат «Юбілейны» – спрытным спецыялістам гаспадарка заўсёды аказвала ўсебаковую падтрымку.

Не мінула і тыдня пасля пераезду, а Аляксей ужо выйшаў на працу трактарыстам-машыністам. Што казаць: разбіраючыся ў тэхніцы, як ніхто іншы, будучы адказным і сумленным чалавекам, ён у першыя ж дні зарэкамендаваў сябе з лепшага боку. Што цікава, новая прафесія прыйшлася настолькі па душы былому выкладчыку і інжынеру, што цяпер ні пра якую іншую і не думае. Якою ж была радасць новага работніка «Юбілейнага», калі кіраўніцтва агракамбіната вылучыла яму добраўпарадкаваны прасторны дом у аграгарадку Зубава і выдала першы заробак – небывалы ў параўнанні з ранейшым украінскім!

Мусіць, толькі тады ён паверыў, што ўсё насамрэч будзе добра і стаў лічыць дні да прыезду сваіх любімых. Ён, як сапраўдны гаспадар, цяпер мог прывесці іх у добры дом, забяспечыць іх будучыню. Аднак, пераехаўшы ў Беларусь, Аксана сутыкнулася з праблемай: нявеста нявестай, а пячаткі ў пашпарце з прозвішчам Яшчанка няма… Дзе рэгістравацца? Як працаўладкавацца? Пытанні вырашылі на працягу трох месяцаў – падалі заяву прама ў Пасольства Украіны ў Беларусі, дзе і змацавалі свой сямейны саюз подпісамі ў адным з кабінетаў дыпламатычнага прадстаўніцтва.

Потым, як пішуць у казках: яны сталі жыць-пажываць… А дабро нажываць сям'і дапамагалі ўсім мірам. Аднавяскоўцы неслі посуд, рэчы, а кіраўніцтва «Юбілейнага» цалкам абставіла дом мэбляй. Цяпер муж і жонка зарабляюць на годнае жыццё самі. «Калі ў Новаданецкім, да прыкладу, на халадзільнік мы павінны былі збіраць грошы год, то тут купілі яго на працягу двух месяцаў, – кажа Аксана. – Тут мы можам сабе дазволіць шмат што з таго, аб чым і падумаць не маглі раней, можам планаваць будучыню, не баяцца за сваю сям'ю! Бо гэта і ёсць стабільнасць і ўпэўненасць у заўтрашнім дні».

Адзінаццацігадовую дачку Караліну залічылі ў шосты клас сярэдняй школы гарадскога пасёлка Копысь (у Зубаўскай навучальнай установе прадметы выкладаюцца на беларускай мове). Аксане прапанавалі працу там жа – сакратаром, на што яна з радасцю пагадзілася.

Зараз Караліна вучыцца з 7 класа, займаецца вакалам і музыкай, малюе. Як і бацькі, яна па-сапраўднаму шчаслівая. У яе ёсць усё, аб чым раней магла толькі марыць: моцная дружная сям'я, дастатак, мірнае неба над галавой і шмат новых сяброў. У вучобе дзяўчынка паспявае і прыкладае ўсе намаганні, каб ажыццявіць задуманае – паступіць у медыцынскі ўніверсітэт, стаць урачом. Распавядаючы пра сям'ю Яшчанка, так і хочацца працытаваць радкі верша Лідзіі Жураўлёвай: «Шчасця шмат не бывае, шчасця мала не бывае. Відаць, гэта разумеючы, богі дакладна адмяраюць: усім яно бывае ўпору, але не кожнаму па сілах. Калі ўбачыш шчасця гару – ты яго не бойся, чуеш?» І яны не пабаяліся. Менавіта ў краіне, якая стала ім другой радзімай, Аксана і Аляксей вырашылі працягнуць род Яшчанка. На пачатку новага 2016 года ў Зубаве стане на аднаго малога больш, а значыць, новага грамадзяніна Рэспублікі Беларусь.

Жыццё працягваецца… А ў сям'і Яшчанка, па вялікім рахунку, яно толькі пачалося.

Вольга Лебедзева, «Віцебскія весці». Фота аўтара.