Хірург з Віцебска стаў лаўрэатам конкурсу «Лекар года Рэспублікі Беларусь»
Лепшых прадстаўнікоў медыцынскай супольнасці ўшанавалі ў Палацы Рэспублікі: напярэдадні Дня медработніка сталі вядомы пераможцы і лаўрэаты конкурсу «Лекар года».
Тысячы лекараў з усёй краіны сабраліся ў зале Палаца Рэспублікі, каб прывітаць сваіх калег — пераможцаў і лаўрэатаў прафесійнага конкурсу «Лекар года». Пераможцам конкурсу стала лекар агульнай практыкі Тамара Стакан, лаўрэатамі — хірург Аляксандр Сяткоўскі і лекар агульнай практыкі Ірына Бузенкова.
Тысячы лекараў з усёй краіны сабраліся ў зале Палаца Рэспублікі, каб прывітаць сваіх калег — пераможцаў і лаўрэатаў прафесійнага конкурсу «Лекар года». Пераможцам конкурсу стала лекар агульнай практыкі Тамара Стакан, лаўрэатамі — хірург Аляксандр Сяткоўскі і лекар агульнай практыкі Ірына Бузенкова.
«Доктар, вы проста чараўнік!» — часта чуе загадчык аддзялення хірургічнай гепаталогіі і трансплантацыі Віцебскай абласной клінічнай бальніцы Аляксандр Сяткоўскі. Выдатнік аховы здароўя Беларусі, уладальнік ганаровага звання «Чалавек года Віцебшчыны» і, вядома ж, доктар-наватар, які ўкараніў у рэгіёне нямала ўнікальных сучасных хірургічных методык.
Урач з залатымі рукамі і адкрытым сэрцам упэўнены: прафесіяналізм медыкаў павінен дапаўняцца пазітыўным настроем пацыентаў. Ідэальны тандэм спрыяе паспяховаму зыходу нават самых складаных аперацый. За 20-гадовую практыку ў Аляксандра Сяткоўскага іх было нямала. У тым ліку дэбютных для Віцебскай вобласці. Варта толькі ўспомніць лапараскапічную рэзекцыю падстраўнікавай залозы. Ці першую ў рэгіёне трансплантацыю ныркі. Яе доктар правёў у 2015-м следам за калегамі з Мінскага НПЦ хірургіі, транспланталогіі і гематалогіі, якія паказалі майстар-клас. Сёння ў вобласці выконваюць ад 15 такіх перасадак на год, кажа суразмоўца:
— Кожная па-свойму ўнікальная, але аб'ядноўвае іх адно: у пацыентаў наступае зусім новае, поўнае жыццё. Пры ўмове рэгулярнага прыёму прэпаратаў яны могуць спакойна падарожнічаць, будаваць далёкаідучыя планы… Гэта свабода, якую цяжка пераацаніць.
Самым маладым пацыентам урача стаў 26-гадовы хлопец з прыроджанай паталогіяй нырак. Аналагічны дыягназ пазней прывёў на аперацыйны стол яго сястру. Цяпер у гэтай сям'і ўсё ў парадку. Многія з падапечных для Аляксандра Расціслававіча ўжо як родныя — віншуюць са святамі, дзеляцца навінамі. З апошніх радасных — дзяўчаты з паспяхова праведзенай трансплантацыяй сталі мамамі здаровых малых.
Часам да свабоды ад болю чалавека трэба правесці. Па-сяброўску ўзяць за руку, а словамі — за душу. Гэта асабліва датычыцца пацыентаў з пухлінамі, разважае Аляксандр Сяткоўскі:
— Менавіта тады задаўся мэтай трапіць у хірургію. Інтэрнатура ў абласной бальніцы пацвердзіла: мой шлях — правільны. Іду па ім 30 гадоў, калі ўзяць за кропку адліку медучылішча. Мае бацькі — педагогі, а я першы, але ўжо не адзіны медык у сям'і. Жонка Таццяна — аперацыйная медсястра ў маім аддзяленні. Дачка Ліза — трэцякурсніца Віцебскага медуніверсітэта. Яшчэ адна дачка Таня — будучы эканаміст, скончыла першы курс БДУ. А самая малодшая Сафія толькі пойдзе ў трэці клас.
Дарэчы, калі жонку доктара Сяткоўскага шпіталізавалі ў бальніцу з дыягназам COVID-19, Аляксандр Расціслававіч быў сярод тых, хто паставіў яе на ногі. Выпрабаванне ковідам даўно ззаду. Доктар з аптымізмам чакае ад будучага толькі добрага:
Урач з залатымі рукамі і адкрытым сэрцам упэўнены: прафесіяналізм медыкаў павінен дапаўняцца пазітыўным настроем пацыентаў. Ідэальны тандэм спрыяе паспяховаму зыходу нават самых складаных аперацый. За 20-гадовую практыку ў Аляксандра Сяткоўскага іх было нямала. У тым ліку дэбютных для Віцебскай вобласці. Варта толькі ўспомніць лапараскапічную рэзекцыю падстраўнікавай залозы. Ці першую ў рэгіёне трансплантацыю ныркі. Яе доктар правёў у 2015-м следам за калегамі з Мінскага НПЦ хірургіі, транспланталогіі і гематалогіі, якія паказалі майстар-клас. Сёння ў вобласці выконваюць ад 15 такіх перасадак на год, кажа суразмоўца:
— Кожная па-свойму ўнікальная, але аб'ядноўвае іх адно: у пацыентаў наступае зусім новае, поўнае жыццё. Пры ўмове рэгулярнага прыёму прэпаратаў яны могуць спакойна падарожнічаць, будаваць далёкаідучыя планы… Гэта свабода, якую цяжка пераацаніць.
Самым маладым пацыентам урача стаў 26-гадовы хлопец з прыроджанай паталогіяй нырак. Аналагічны дыягназ пазней прывёў на аперацыйны стол яго сястру. Цяпер у гэтай сям'і ўсё ў парадку. Многія з падапечных для Аляксандра Расціслававіча ўжо як родныя — віншуюць са святамі, дзеляцца навінамі. З апошніх радасных — дзяўчаты з паспяхова праведзенай трансплантацыяй сталі мамамі здаровых малых.
Часам да свабоды ад болю чалавека трэба правесці. Па-сяброўску ўзяць за руку, а словамі — за душу. Гэта асабліва датычыцца пацыентаў з пухлінамі, разважае Аляксандр Сяткоўскі:
— Яны ўздыхаюць: «Усё бескарысна». А ты настойваеш. Калі ў выніку чалавек выздараўляе, эмоцыі перапаўняюць. Адчуваеш, што горы гатовы згарнуць, ідзе стопрацэнтная перазагрузка. Нехта назаве гэта апантанасцю сваёй справай. Але я ўпэўнены, лекар і павінен быць па-добраму апантаны. Тым больш хірургія — найцікавейшы напрамак, пазнаваць які можна і трэба ўсё жыццё. Аб выбары прафесіі Аляксандр Сяткоўскі ні разу не пашкадаваў. Пасля дзевяці класаў паступіў у медучылішча, скончыў яго з адзнакай і ўладкаваўся медбратам у тагачасную чыгуначную бальніцу Віцебска. Не пакінуў яе, нават стаўшы студэнтам медыцынскай ВНУ. Днём — на парах, увечары і ў выхадныя — на дзяжурствах. Гэта быў няпросты, але шчаслівы час, узгадвае доктар:
— Менавіта тады задаўся мэтай трапіць у хірургію. Інтэрнатура ў абласной бальніцы пацвердзіла: мой шлях — правільны. Іду па ім 30 гадоў, калі ўзяць за кропку адліку медучылішча. Мае бацькі — педагогі, а я першы, але ўжо не адзіны медык у сям'і. Жонка Таццяна — аперацыйная медсястра ў маім аддзяленні. Дачка Ліза — трэцякурсніца Віцебскага медуніверсітэта. Яшчэ адна дачка Таня — будучы эканаміст, скончыла першы курс БДУ. А самая малодшая Сафія толькі пойдзе ў трэці клас.
Дарэчы, калі жонку доктара Сяткоўскага шпіталізавалі ў бальніцу з дыягназам COVID-19, Аляксандр Расціслававіч быў сярод тых, хто паставіў яе на ногі. Выпрабаванне ковідам даўно ззаду. Доктар з аптымізмам чакае ад будучага толькі добрага:
— Напрыклад, будаўніцтва новага аперацыйна-рэанімацыйнага корпуса нашай бальніцы. Гэта будзе суперсучасны модуль, абсталяваны па апошнім слове медтэхнікі."СБ"