Намесніца старшыні аблвыканкама Анжаліка Нікіціна ў інтэрв'ю распавяла пра кар'еру, сям'ю, хобі.
У зоне яе адказнасці пытанні сацыяльна-эканамічнага развіцця вобласці, прамысловасці, інавацыйнай дзейнасці, інвестыцыйнай палітыкі і многія іншыя.
Але нашу размову мы пабудавалі не на службовых абавязках, а на асабістым стаўленні да розных жыццёвых тэм.
– Калі я ішла на сустрэчу з вамі, мяне папярэдзілі: спазняцца нельга, вы чалавек строгі. А вы сустракаеце добрай усмешкай…
– Дакладней – не строгая (хоць і гэта ёсць), а дысцыплінаваная. Сама стараюся не спазняцца і іншых заклікаю да пунктуальнасці. Лічу, што гэта знак павагі і выхаванасці. Да строгасці абавязвае і становішча. Кіраўніку, лічу, трэба праяўляць цвёрдасць у рашэннях, хоць і мяккасць у некаторых выпадках не зашкодзіць.
– Большасць вас ведае як намесніка губернатара, сур'ёзнага кіраўніка, які курыруе важныя пытанні эканомікі. Як вы лічыце, у вас былі закладзены арганізатарскія якасці ці яны з'явіліся з вопытам?
– Напэўна, асновы закладзены з дзяцінства. Я нарадзілася ў вёсцы, па цяперашніх мерках у шматдзетнай сям'і, у бацькоў было тры дачкі, я старэйшая, а значыць, на мне ляжала адказнасць за малодшых. Мама працавала бухгалтарам у калгасе, бацька – трактарыстам. Сям'я трымала вялікую гаспадарку. Бабуля і дзядуля – таксама былі людзі вельмі адказныя і годныя, правільныя па жыцці. Зразумела, усе гэтыя якасці прывіваліся і дзецям. І жыццёвы досвед таксама паўплываў на фарміраванне арганізатарскіх якасцей. Я ў пэўнай ступені перфекцыяніст. Заўсёды імкнулася ўсё рабіць лепш. Школу скончыла з адзнакай. Пачынала працоўную біяграфію з памочніка прадаўца. Першую спецыяльнасць – «камерцыйная дзейнасць» – атрымала ў Віцебскім політэхнічным тэхнікуме. Пры паступленні быў высокі конкурс, на курсе я была адна з вёскі, усе астатнія – гарадскія. Спачатку адчувала нейкае паблажлівае стаўленне, але потым усё прайшло, я чалавек камунікабельны, знайшла агульную мову.
– Усе мы родам з дзяцінства. Чаму вучылі бацькі? Кажуць, ваша мама таксама па натуры лідар? Часта бываеце на сваёй малой радзіме?
– Так, мама вельмі актыўны чалавек. Яна з шматдзетнай сям'і, у крыві была адказнасць за іншых. Да дзяцей была патрабавальнай, але мы і самі разумелі, што трэба вучыцца, працаваць, дапамагаць. Мама карысталася павагай, невыпадкова яе цяпер выбралі старэйшынай вёскі. Падае прыклад. Кветкі ў двары павінны быць самыя лепшыя. Гаспадарка – у узорным парадку. І нас гэтаму вучыла. Бацькі бацькі таксама былі лідарамі, бабуля працавала брыгадзірам, дзядуля – аграномам. Відаць, арганізатарскія якасці перадаліся на генным узроўні. Удзячная бацькам за дзяцінства, за тое, што яны навучылі мяне прымаць рашэнні. Калі мне нешта даверылі, стаўлюся да гэтага з высокай ступенню адказнасці. На сваёй радзіме бываю не так часта, як хацелася б. Калі прыязджаю – адпачываю душой.
– Эканоміка хоць слова і жаночага роду, але твар у яе мужчынскі. Ці цяжка было заваяваць і падтрымліваць аўтарытэт у моцнай паловы?
– Каб вас паважалі гаспадарнікі, трэба быць пісьменным чалавекам, разбірацца ў тонкасцях, разумець сутнасць пытання. Калі чагосьці не ведаю, бяру паўзу і вывучаю пытанне. Пастаянна вучуся. Вырашаючы кіраўніцкія задачы, важна ведаць, што кіраўнікі буйных і малых прадпрыемстваў вам давяраюць, лічацца з вашым меркаваннем, бачаць у вас надзейнага партнёра.
– Вы чалавек заняты, дома не скардзяцца на тое, што пазбаўлены ўвагі?
– Маёй дачцэ 14 гадоў, яна дзіця самастойнае, вельмі адказнае, неразбалаваная дзяўчынка. У школе яе пытаюцца: у вас бацькі строгія? Адказвае: мама вельмі. З дачкой мы вельмі сябруем, стараюся яе зразумець, нешта падказваю. Дома я і патрабавальная, і мяккая. Важна ў першую чаргу выхаваць у сваім дзіцяці важныя якасці, якія дапамогуць пераадолець усе цяжкасці і застацца чалавекам.
– Якія якасці вы больш за ўсё цэніце ў людзях і чаго не зможаце дараваць?
– У людзях цаню сумленнасць. Не дарую хлусню. Магу зразумець, калі чалавек злукавіў, упусціў, але калі хлусіць мэтанакіравана, з нейкім карыслівым намерам – гэта не даруецца.
– Як дзелавому чалавеку вам трэба выконваць дрэс-код. Вам ён зручны? Бываючы за мяжой, дэманструеце ўборы беларускіх дызайнераў?
– Дрэс-код – абавязковая ўмова, але мяне задавольвае дзелавы стыль адзення, можна сказаць, ён улюбёны. Дома аддаю перавагу джынсам, байцы. Для рэстарана або паходу ў госці надзяваю вячэрнюю сукенку. Стараюся падбіраць тыя рэчы, якія мне падабаюцца. Адзення ў мяне шмат, часам шафы не хапае, каб усё развесіць. Як і кожная жанчына, з задавальненнем займаюся шопінгам. Вельмі люблю брошкі. Калі купляю адзенне, шукаю да яе прыдатныя брошкі, часам дзве. Асабліва падабаюцца вырабы ручной працы. У мяне ёсць упрыгожанні з беларускім сцягам, васільком. Падчас дзелавых сустрэч на іх звяртаюць увагу. Выязджаючы за мяжу, абавязкова бяру з сабой касцюмы і сукенкі беларускіх дызайнераў, у прыватнасці з лёну. Лічу, што з адзення ў тым ліку складаецца прэстыж нашай краіны. Лён – брэнд Беларусі. Часта замежныя калегі прыязджаюць да нас, просяць паказаць, дзе купіць вырабы з лёну.
– У вас ёсць хобі? Ці любіце гатаваць, займацца дачай?
– Мне падабаецца капацца ў агародзе, саджаць кветкі, займацца ландшафтным дызайнам. Калі засялілася ў набытую ў Віцебску кватэру, вырашыла разбіць клумбу пад акном. Потым далучыліся і іншыя суседзі. Прыемна падыходзіць да дома, які ўтапае ў колерах. У дзяцінстве займалася рукадзеллем. Наведвала розныя гурткі, нават на баяне грала. Гатаваць люблю, калі ёсць час, стараюся зрабіць нешта арыгінальнае і смачненькае. У нас ёсць і традыцыйныя стравы – салат цэзар і шашлык выхаднога дня. Збіраемся сем'ямі ў мамы ці сястры. Мы сябруем, стараемся падтрымліваць адзін аднаго. Думаю, гэта таксама вынік выхавання.
З дачкой любім хадзіць у кіно. Падчас «Славянскага базару» стараюся наведаць канцэрты не толькі ў Летнім амфітэатры, але і вулічныя. Падабаюцца нашы віцебскія народныя калектывы, а дачка прывучае да сучаснай музыкі.
– Як аддаеце перавагу праводзіць адпачынак?
– Сям’ёй, з дзіцем. Калі не атрымліваецца летам, стараюся прымеркаваць адпачынак да зімовых ці восеньскіх школьных канікул. Часам проста хочацца цішыні, тады з’язджаем да бацькоў і там праводзім хаця б тыдзень. Адпачываем і на моры. Лічу, што ў Беларусі шмат прыгожых мясцін. Можна правесці займальна час у аграсядзібе, адправіцца па пешаходным або веламашруце. Або пажыць у палатках. Мы з сяброўкай, з якой знаёмыя з дзіцячага садка, збіраем невялікую кампанію і выязджаем на возера, каб некалькі дзён пажыць дзікунамі. Выдатна праводзім час! У мяне вельмі шмат камандзіровак, але ў якіх бы краінах і гарадах ні была, заўсёды сумую па доме.
– Як ставіцеся да хатніх жывёл?
– Дома жыве кот-руды Веня брытанскай пароды. У бацькоўскім доме заўсёды былі жывёлы, здаецца, я ўсіх бяздомных катоў прыносіла. Калі дачка была маленькай, у нас жылі хамякі, марскія свінкі.
– Якую кнігу параілі б прачытаць?
– «Снежныя буры» Маргарэт Мітчэл. Я два разы прачытала «Вайна і мір» Талстога. Мяне прываблівае паказаная ў гэтых творах эпоха, жаночыя характары.
– Вы чалавек свайго часу ці хацелася б трапіць у іншы век? Якая эпоха вас прываблівае?
– Напэўна, гэта мой час. Наўрад ці хацела б апынуцца ў далёкай будучыні. Паводле майго характару аддала б перавагу даваенным і пасляваенным гадам. З задавальненнем гляджу фільмы, якія распавядаюць пра тыя часы, калі чалавек стаіць перад адказным выбарам. Напэўна, я больш асацыюю сябе з савецкай эпохай. Мне здаецца, людзі тады больш мелі зносіны, часцей збіраліся разам. Мая бабуля была вельмі заводная, у яе доме часта збіраліся на святы. У вёсцы калядкі сустракалі, «агеньчыкі» ладзілі, карнавалы. Хацела б перанесціся ў той перыяд. Але мяне выбраў гэты час і хочацца пражыць у ім годна, з карысцю і насычана.
– Мы з вамі сустракаемся напярэдадні 8 Сакавіка. Які падарунак хацелі б атрымаць да свята?
– Выхадны! Пабыць дома, з дачкой. Схадзіць у спа-салон. Пасядзець за сталом з бацькамі, сёстрамі. Кампанія родных людзей для мяне падарунак.
Фота з асабістага архіва Анжалікі Нікіцінай