Жыхар Канады прыехаў у Віцебск з падарункамі для маленькіх пацыентаў абласной дзіцячай бальніцы
Канадец Джон Юнгблут перасёк акіян і прыбыў у Віцебск з прыватным візітам, каб не толькі адкрыць для сябе новую кропку на карце, але і аказаць валанцёрскую дапамогу. Ён наведаў маленькіх пацыентаў Віцебскай дзіцячай абласной клінічнай бальніцы.
У большасці сваёй турысты прыязджаюць у той ці іншы горад, каб азнаёміцца з мясцовымі славутасцямі, традыцыямі, укладам жыцця. А канадец Джон Юнгблут (на фота) перасёк акіян і прыбыў у Віцебск з прыватным візітам, каб не толькі адкрыць для сябе новую кропку на карце, але і аказаць валанцёрскую дапамогу. Ён наведаў маленькіх пацыентаў неўралагічнага аддзялення Віцебскай дзіцячай абласной клінічнай бальніцы, правёў у зносінах з імі некалькі гадзін. Дзеці з цікавасцю сустрэлі замежнага госця, а хлапчукі старэйшыя нават згулялі з ім партыю ў шашкі. На памяць аб сваім прыездзе Джон падарыў установе новыя цацкі, а таксама ЖК-тэлевізар у гульнявую пакой.
Што цікава, яшчэ зусім нядаўна гэты канадец, як ён сам прызнаўся, і зусім не ведаў аб існаванні Віцебска. Аб горадзе на Дзвіне яму расказалі мясцовыя выхадцы, з якімі ён пазнаёміўся, падарожнічаючы па розных краінах. Джон захацеў убачыць новае месца і разам з тым аказаць дапамогу тым, хто ў ёй мае патрэбу. А тое, што выбар упаў на дзіцячую лячэбную ўстанову, не выпадкова: у спадара Юнгблута двое сыноў і дачка, як бацька ён ведае, наколькі важныя здароўе і ўвага для дзіцяці.
Плануе замежнік наведаць Віцебшчыну і ў наступным годзе, каб зноў наведаць дзетвару з падарункамі, а таксама, магчыма, аказаць дапамогу прытулку для бяздомных жывёл, у якім ён таксама пабываў падчас свайго візіту.
«
Не трэба быць багатым ці вядомым чалавекам, каб дапамагаць людзям», – упэўнены Джон, інжынер па прафесіі. Несці дабро ў свет яго вучылі бацькі, якія таксама ў свой час займаліся дабрачыннасцю. Акрамя таго, замежны госць распавёў, што валанцёрскі рух на яго радзіме вельмі развіты. Напрыклад, студэнты вышэйшых навучальных устаноў абавязаны на працягу трох гадоў адпрацаваць 100 гадзін валанцёрамі, без гэтай практыкі добрых спраў яны дыплом не атрымаюць. У Канадзе паўсюдна існуюць каардынацыйныя цэнтры, дзе акумулююцца звесткі, кантакты тых добраахвотнікаў, якія чым-небудзь могуць дапамагчы. Джон лічыць, што было б нядрэнна арганізаваць падобную форму валанцёрскай працы і ў Беларусі, у прыватнасці ў Віцебску, чаму ён гатовы спрыяць, калі прыедзе ў паўночную сталіцу наступны раз.Наталля Рыжкова, "Віцебскія весці"